Supreme Court dismisses appeal on civil procedure grounds, rejecting improper challenge to first-instance judgment.

Απόφαση 1717 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1717/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη και Πηνελόπη Ζωντανού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Β. Κ., κατοίκου..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Νικολαϊδη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Της εταιρείας με την επωνυμία "Σ.Μ. ΑΦΟΙ Κ. ΟΕ", που εδρεύει στην... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Α. χήρας Σ. Κ., για τον εαυτό της και ως ασκούσα την γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου της Κ. Κ., που όπως προκύπτει από το 11-10-2013 δικόγραφο των προτάσεων, ενηλικιώθηκε και συνεχίζει ατομικώς τη δίκη. 3. Ε.-Μ. θυγ. Σ. και Α. Κ. και 4. Ι. θυγ. Σ. Κ., κατοίκων.... Η πρώτη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Μπελογιάννη, οι δε λοιποί εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Δημόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-11-2007 αγωγή της ήδη α' αναιρεσιβλήτου και -5-2008 ανακοίνωση δίης- προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 43/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 97/2012 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητά ο αναιρεσείων με την από 12-11-2012 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού, ανέγνωσε την από 31-10-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της α' αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I) Με την από 11-11-2012 αίτηση αναίρεσης προσβάλλονται: α) η 97/2012 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας, με την οποία απορρίφθηκε η ασκηθείσα έφεση του ήδη αναιρεσείοντος και β) η πρωτόδικη 43/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, με την οποία έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η ερειδομένη στις διατάξεις περί πώλησης και μίσθωσης έργου αγωγή της ήδη 1ης αναιρεσίβλητης κατά του ήδη αναιρεσείοντος και απορρίφθηκε ως μη νόμιμη η ασκηθείσα από τον ήδη αναιρεσείοντα ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση και παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης κατά των 2ης, 3ης και 4ης των ήδη αναιρεσιβλήτων. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 Κ.Πολ.Δ.). Απαραδέκτως όμως στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, εφόσον με αυτή δεν θίγονται μη εκκληθέντα και μη μεταβιβασθέντα στο Εφετείο κεφάλαια και πρέπει κατά το μέρος αυτό να απορριφθεί. Παραδεκτώς δε στρέφεται κατά της απόφασης του Εφετείου (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της κατά το μέρος αυτό (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ) Με το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.

ΑΠ 9/1997, ΑΠ 625/2008). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναίρεσης αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008).

Δεν στοιχειοθετείται δε ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 37/2008) ή αν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή αλυσιτελή και για τούτο μη ασκούντα επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 321/2009).

Ο ισχυρισμός που στηρίζει τον λόγο αναίρεσης πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο τρόπος και ο χρόνος προτάσεως ή επαναφοράς του στο Εφετείο, ώστε να μπορεί να κριθεί αν αυτός ήταν νόμιμος και παραδεκτός, και, αν το δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές υπό τις οποίες έγινε η επικαλούμενη παραβίαση (ΑΠ 1632/2007).

Με άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίον περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, Ολ. ΑΠ 4/2005). Κατά δε το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 440 επ. ΑΚ, απαραίτητη προϋπόθεση του συμψηφισμού με μονομερή δήλωση είναι η αμοιβαιότητα των απαιτήσεων που προβάλλονται σε συμψηφισμό υπό την έννοια ότι:

α) εκείνος που προτείνει συμψηφισμό πρέπει να είναι ο ίδιος οφειλέτης της κύριας απαίτησης και όχι τρίτο πρόσωπο, β) η ανταπαίτηση που προτείνεται σε συμψηφισμό να ανήκει στον ίδιο τον οφειλέτη της κύριας απαίτησης και όχι σε τρίτο και γ) ο οφειλέτης της ανταπαίτησης που προτείνεται σε συμψηφισμό να είναι ο δανειστής της κύριας απαίτησης και όχι άλλο πρόσωπο.

Ill) Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της αίτησής του ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1 , 8 και 19 Κ.Πολ.Δ, αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι: α) δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό του , που έχει ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ότι οι οφειλές του προς την 1η αναιρεσίβλητη έχουν συμψηφιστεί με τις απαιτήσεις αυτού κατά του αθλητικού σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" (μη διαδίκου), κατόπιν σύναψης με τον Σ.

Κ., ομόρρυθμο μέλος της 1ης αναιρεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρείας και πρόεδρο του αθλητικού Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ", προφορικής σύμβασης, σύμφωνα με την οποία ο Σ. Κ. "ανέλαβε ως χρέος" της 1ης αναιρεσίβλητης τις οφειλές του αθλητικού Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" προς τον αναιρεσείοντα και την εξόφληση αυτών δια συμψηφισμού με την αγορά από τον αναιρεσείοντα καυσίμων και λιπαντικών από το πρατήριο της 1ης αναιρεσίβλητης καθώς και με και την παροχή από αυτή υπηρεσιών λίπανσης και πλυσίματος των αυτοκινήτων του , την οποία σύμβαση αποδέχθηκαν τα μέλη της 1ης αναιρεσίβλητης, την δε εξόφλησή της εγγυήθηκε ο ίδιος ο Σ.

Κ. και β) παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 471 και 440 ΑΚ , με το να μην αναγνωρίσει τη σύναψη σύμβασης στερητικής αναδοχής αλλοτρίου χρέους, δηλαδή την ανάληψη από τον Σ. Κ. και την 1η αναιρεσίβλητη των χρεών του Αθλητικού Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" (μη διαδίκου) προς τον αναιρεσείοντα και τον συμψηφισμό εκ του λόγου αυτού των καλυπτομένων αμοιβαίως απαιτήσεων της 1ης αναιρεσίβλητης προς τον αναιρεσείοντα και του τελευταίου προς το Σωματείο.

Από την επισκόπηση των αγωγών (κύριας και παρεμπίπτουσας), των προτάσεων του αναιρεσείοντος στον πρώτο βαθμό, του δικογράφου της έφεσής του και της προσβαλλομένης εφετειακής απόφασης, προκύπτουν τα εξής: Με την από 18-11-2007 αγωγή της, η ενάγουσα και ήδη 1η αναιρεσίβλητη εταιρεία με την επωνυμία "Σ. Μ. - ΑΦΟΙ Κ.

Ο.Ε." ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δ. Κ. να της καταβάλει το ποσό των 32.392,42 € , που αποτελούσε το υπόλοιπο τιμήματος από διαδοχικές συμβάσεις πώλησης και παράδοσης σ' αυτόν υγρών καυσίμων κατά το χρονικό διάστημα από 10-8-2005 έως 1-6-2007, καθώς και την αμοιβή της (ενάγουσας) από σύμβαση έργου (παροχή υπηρεσιών λίπανσης και πλυσίματος των οχημάτων του εναγομένου), που είχε συνάψει με τον εναγόμενο.

Ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων με παρεμπίπτουσα αγωγή του, την οποία έστρεφε κατά των κληρονόμων του φερομένου ως δικονομικού εγγυητή Σ. Κ., ζήτησε, σε περίπτωση που η κύρια αγωγή γίνει δεκτή, να υποχρεωθούν οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι να του καταβάλουν, καθένας εις ολόκληρον, το ποσό των 23.415,33 ευρώ, το οποίο είχε αναλάβει να εξοφλήσει ως ίδιον χρέος ο Σ.

Κ., κατόπιν προφορικής συμφωνίας μεταξύ τους, και αφορούσε απαιτήσεις του αναιρεσείοντος προς το αθλητικό Σωματείο από την εκμίσθωση σ' αυτό τουριστικών λεωφορείων της ατομικής του επιχείρησης για την μεταφορά αθλητών. Επί των αγωγών αυτών, μετά συνεκδίκαση, εκδόθηκε η 43/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, με την οποία η μεν κύρια αγωγή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν, απορριφθεισών των ενστάσεων του αναιρεσείοντος περί συμψηφισμού και καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, η δε παρεμπίπτουσα αγωγή απορρίφθηκε, διότι δεν συνέτρεχε καμία από τις αναφερόμενες στο νόμον περιπτώσεις της προσεπίκλησης και της ενωμένης σ' αυτή αγωγής αποζημίωσης.

Στη συνέχεια, η έφεση που ασκήθηκε από τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα απορρίφθηκε με την 97/2012 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας. Με τις προτάσεις του στον πρώτο βαθμό ο αναιρεσείων ισχυρίστηκε κατά λέξιν τα εξής: "Ευθύς ως ανέλαβε την Προεδρία του ως άνω Σωματείου ο Σ. Κ.... ανέλαβε να μου εξοφλήσει όλα τα χρέη (οφειλές ποσού 14.204 ευρώ του Σωματείου προς εμέ ως ίδιον χρέος, μου ζήτησε να συνεχίσω να μεταφέρω τους αθλητές του Σωματείου και αυτός θα εξοφλεί τα μεταφορικά.

Χρήματα δεν μου έδωσε αλλά συμφωνήσαμε να πηγαίνω στο Πρατήριο Καυσίμων της εναγούσης, της οποίας ήτο μέλος, και να παραλαμβάνω για τα αυτοκίνητά μου ότι χρειάζομαι (καύσιμα - λιπαντικά κ.λ.π.) και κατά αυτόν τον τρόπον θα εξοφλούντο τα μεταφορικά των αθλητών της ομάδας του Σωματείου του οποίου είχε την Προεδρία.

Πράγματι από αρχάς Αυγούστου έτους 2005 εγώ παραλάμβανα καύσιμα κ.λ.π. από το πρατήριο της εναγούσης στο Α. Μ. και ουδέποτε μου ζήτησαν χρήματα οι αρμόδιοι του Πρατηρίου, γιατί ήσαν γνώστες της προφορικής συμφωνίας την οποία είχα κάνει με το μέλος της εταιρείας Σ. Κ..... Επαναλαμβάνω ότι είχε προηγηθεί συμφωνία με τον Σ.

Κ., ο οποίος ανέλαβε να μου εξοφλήσει τόσον τις παλαιές οφειλές ποσού 14.204,00 ΕΥΡΩ, όσον και αυτές που θα προέκυπταν από τις μεταφορές των αθλητών επί της Προεδρίας δια της παραλαβής εκ μέρους μου καυσίμων κ.λ.π. από το Πρατήριο της εναγούσης ήτοι μου όφειλε 23.415,33 ΕΥΡΩ. Το Αθλητικό Σωματείο ο "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" από 4-5-2003 έως και 1-10-2006 μου όφειλε 25.023,33 ΕΥΡΩ ποσό μείον 1.608,00 ΕΥΡΩ που μου είχε καταβάλλει ο Σ.

Κ., το οποίον ζητώ να μου καταβάλλουν με την υπ' αριθμόν πινακίου 25/13-11-2008 αγωγή μου οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος Σ. Κ., καθ' όσον είχε αναλάβει την εξόφληση αυτού ο Σ. Κ. ως ίδιον χρέος. Διότι την 15-12-2006, μετά τον θάνατον του Σ. Κ. προσήλθεν στο γραφείο μου, ο Η. Κ. Κ., αδελφός του Προέδρου του Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" και μέλος της εταιρείας της εναγούσης και του ανέφερα ότι μέχρι 15-12-2006 όφειλα στην ενάγουσα μόνο το ποσό των 1.365 ΕΥΡΩ καθ' όσον το υπόλοιπο ποσό το είχε συμψηφίσει με τις οφειλές του Αθλητικού Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" προς εμέ...

Διότι υποβάλλω ένσταση συμψηφισμού για το ποσό των 23.181,42 ΕΥΡΩ καθ' όσον αυτό το ποσό το έχω συμψηφίσει με τις οφειλές του "ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ" προς εμέ και είχα κάνει σχετική προφορική συμφωνία με το μέλος της εταιρείας της εναγούσης Σ. Κ. και Πρόεδρο του Αθλητικού Σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" το έτος 2005 και την συμφωνία αυτή την είχαν αποδεχθεί και τα υπόλοιπα μέλη της εταιρείας της ενάγουσας δια της παραδόσεως καυσίμων από το πρατήριό της προς εμέ…".

Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε την ένσταση αυτή ως μη νόμιμη, δεχόμενο τα εξής: "Εν προκειμένω ο εκκαλών με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που επαναφέρει με τον πρώτο λόγο της έφεσής του, ισχυρίζεται ότι μέρος της απαίτησης της εφεσίβλητης (την οποία δεν αμφισβητεί ειδικώς) έχει αποσβεστεί (εξοφληθεί) δια συμψηφισμού με χρέος του ήδη αποβιώσαντος μέλους (εταίρου) της τελευταίας, Σ.

Κ., ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου Καλαμάτας με την επωνυμία "ΠΟΣΕΙΔΩΝ", κατόπιν προφορικής συμφωνίας του με τον εκκαλούντα. Ειδικότερα, ο ανωτέρω αθλητικός σύλλογος μίσθωνε τουριστικά αυτοκίνητα από τον εκκαλούντα για τις μετακινήσεις των μελών του και τα μισθώματα συμφώνησαν ο εκκαλών και ο πρόεδρος του συλλόγου Σ.

Κ. να καταβληθούν με την προμήθεια καυσίμων και την παροχή υπηρεσιών λίπανσης και πλυσίματος των αυτοκινήτων του εκκαλούντος από το πρατήριο υγρών καυσίμων της εφεσίβλητης. Ο ισχυρισμός αυτός (συμψηφισμός) δεν είναι νόμιμος, διότι η απαίτηση που προβάλλει ο εκκαλών (οφειλέτης) σε συμψηφισμό κατά της εφεσίβλητης (δανειστής) είναι ξένη, δηλαδή η ανταπαίτηση για τα οφειλόμενα μισθώματα δεν είναι απαίτηση του εκκαλούντος εναντίον της εφεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρίας, αλλά εναντίον τρίτου, ήτοι του αθλητικού σωματείου, ενώ από την αρχή της αμοιβαιότητας (αμοιβαίες απαιτήσεις) συνάγεται, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη, ότι ο οφειλέτης μόνο δικές του απαιτήσεις είναι δυνατόν να προτείνει σε συμψηφισμό.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που, ερμηνεύοντας ορθά το νόμο, κατέληξε στην ίδια κρίση απορρίπτοντας την σχετική ένσταση συμψηφισμού του εναγομένου δεν έσφαλε. Επομένως, τα αντίθετα υποστηριζόμενα από τον εκκαλούντα με τον ανωτέρω πρώτο λόγο της έφεσης είναι μη νόμιμα και πρέπει αυτός να απορριφθεί". Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ισχυρισμός του αναιρεσείοντα περί "αποδοχής" από την 1η αναιρεσίβλητη του χρέους του αθλητικού σωματίου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ" προς αυτόν (αναιρεσείοντα) και περί συμφωνίας εξόφλησης της οφειλής του αναιρεσείοντος προς την 1η αναιρεσίβλητη δια συμψηφισμού με την ως άνω απαίτησή της κατά του αθλητικού Σωματείου, δεν προβλήθηκε πρωτοδίκως από τον αναιρεσείοντα, παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα από αυτόν, ώστε να υποχρεούται το Δικαστήριο να απαντήσει.

Ειδικότερα, ο αναιρεσείων, με τις πρωτόδικες προτάσεις του, κάνει λόγο για ανάληψη ατομικά από τον Σ. Κ., υποχρέωσης εξόφλησης του χρέους του σωματείου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ". Το ότι, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στις προτάσεις στον πρώτο βαθμό, τα μέλη της 1ης αναιρεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρείας αποδέχθηκαν την ως άνω (επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα ως γενόμενη) προφορική συμφωνία, είναι άνευ έννομης σημασίας.

Και αυτό διότι, πέραν της υπάρχουσας αοριστίας , δεδομένου ότι δεν αναφέρονται τα μέλη της 1ης αναιρεσίβλητης που αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη συμφωνία και δεν προσδιορίζεται ο χρόνος που έλαβε χώρα η "αποδοχή" αυτή, ουδόλως αναφέρεται ότι ο Σ. Κ. , κατά τη σύναψη της ως άνω συμφωνίας, ενήργησε και για λογαριασμό της εταιρείας (1ης αναιρεσίβλητης - ενάγουσας) ώστε η αποδοχή της συμφωνίας από τα λοιπά μέλη της να ενέχει ενδεχομένως δέσμευση της εταιρείας.

Αντίθετα, ο αναιρεσείων το πρώτον απαραδέκτως στην έφεσή του και στην αίτηση αναίρεσής του κάνει λόγο για ύπαρξη "τριμερούς συμφωνίας", δηλαδή μεταξύ αυτού, του Σ. Κ. και της 1ης αναιρεσίβλητης και περί ανάληψης υποχρέωσης από την τελευταία εξόφλησης των χρεών του Σωματείου δια συμψηφισμού αυτών με ανταπαιτήσεις της κατά του αναιρεσείοντος.

Επομένως δεν υπάρχει παραβίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ.

Επίσης, ούτε παραβίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. μπορεί να στοιχειοθετηθεί, εφόσον ο αναιρεσείων (εκεί εναγόμενος), κατά τα προεκτεθέντα, δεν ισχυρίστηκε με τις προτάσεις του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ότι ο Σ. Κ. (μη διάδικος στην κύρια δίκη) αναδέχθηκε το χρέος του αθλητικού σωματείου προς τον αναιρεσείοντα και για λογαριασμό της 1ης αναιρεσίβλητης (εκεί ενάγουσας), ώστε να συντρέχει περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 471 ΑΚ.

Επομένως, ορθώς το Δικαστήριο δεν αναγνώρισε την ύπαρξη σύμβασης αναδοχής χρέους εκ μέρους της 1ης αναιρεσίβλητης και έκρινε ότι η απαίτηση του αναιρεσείοντος προς το σωματείο είναι ξένη και δεν δικαιούται αυτός να την προτείνει σε συμψηφισμό με την απαίτηση της 1ης αναιρεσίβλητης εναντίον του. Ο δε ισχυρισμός περί αναδοχής από τον Σ.

Κ. του χρέους του ως άνω Σωματείου προς τον αναιρεσείοντα αλυσιτελώς προβλήθηκε, διότι ο Σ. Κ. δεν ήταν διάδικος στην κύρια δίκη. Επομένως, δεν υπήρξε θέμα παραβίασης του άρθρου 471 ΑΚ. Επίσης, όσον αφορά την ενωμένη με προσεπίκληση παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, στην οποία ενάγονται οι κληρονόμοι του Σ.

Κ. και η οποία απορρίφθηκε από το Εφετείο ως μη νόμιμη διότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις άσκησής της , με την αιτιολογία ότι δεν υπήρχε αντικειμενική συνάφεια της μεταξύ των διαδίκων της κύριας αγωγής ουσιαστικής έννομης σχέσης και αυτής των διαδίκων της προσεπίκλησης με την ενωμένη σ' αυτή παρεμπίπτουσα αγωγή, δεν τίθεται θέμα ερμηνείας και εφαρμογής των προαναφερομένων ουσιαστικών διατάξεων και μη λήψης υπόψη προταθέντων ισχυρισμών, δεδομένου ότι το δικαστήριο δεν προέβη στην έρευνα της παρεμπίπτουσας αγωγής.

Ακόμη δεν υπάρχει παραβίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, διότι ο αναιρετικός αυτός λόγος προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα του προβληθέντα, κατά τον αναιρεσείοντα, ισχυρισμού εκ των άρθρων 440 και 471 ΑΚ.

Συνεπώς, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους ως αβάσιμοι.

ΙV) Με τον τρίτο λόγο της αίτησής του ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1, 8 και 19 Κ.Πολ.Δ, αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι περιέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες κατά την απόρριψη του ισχυρισμού του περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της 1ης αναιρεσίβλητης και δεν έλαβε υπόψη του τα επικαλούμενα από αυτόν περιστατικά που στήριζαν την ένστασή του αυτή (281 ΑΚ).

Το Εφετείο δέχθηκε σχετικώς τα εξής: "Στην προκείμενη περίπτωση ο εναγόμενος, προς απόκρουση της αγωγικής αξίωσης της ενάγουσας, προέβαλε την ένσταση της καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματός της, την οποία στήριξε στους ισχυρισμούς του: 1) ότι ποσό 23.181,42 € έχει εξοφληθεί με συμψηφισμό, που κατ' ένσταση πρότεινε, δικής του ισόποσης απαίτησης, κατά τα αναφερόμενα ειδικότερα στον πρώτο λόγο της έφεσης και 2) ότι η ενάγουσα άσκησε την αγωγή της παρά το ότι γνώριζε τα περί συμψηφισμού της δικής της απαίτησης με τα οφειλόμενα μισθώματα του αθλητικού συλλόγου "ΠΟΣΕΙΔΩΝ", του οποίου πρόεδρος ήταν το μέλος αυτής Σ.

Κ., προς τον εναγόμενο, έτσι ώστε του δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η ενάγουσα δεν θα ασκήσει την ένδικη αξίωσή της. Σύμφωνα, όμως, με όσα προεκτέθηκαν, τα περιστατικά αυτά (συμψηφισμός κλπ.), δεν θεμελιώνουν την ένσταση του άρθρου 281 του ΑΚ., αλλά, εφόσον είναι αληθινά, συνεπάγονται την απόρριψη εν μέρει της αγωγής, λόγω μερικής εξόφλησης της ένδικης απαίτησης μετά την πρόταση προς συμψηφισμό, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι εν προκειμένω δεν συντρέχουν κατά τα στον πρώτο λόγο εκτιθέμενα οι νόμιμες προϋποθέσεις για συμψηφισμό μέρους της αγωγικής απαίτησης της πρώτης εφεσίβλητης (ενάγουσας) με αντίστοιχη ανταπαίτηση του εκκαλούντος προς αυτή.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε τα ίδια και απέρριψε την σχετική ως άνω ένσταση δεν έσφαλε και ορθά ερμήνευσε το νόμο. Τα αντίθετα συνεπώς υποστηριζόμενα με τον δεύτερο λόγο της έφεσης είναι μη νόμιμα και πρέπει ο σχετικός λόγος να απορριφθεί ως μη νόμιμος".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ και δεν στοιχειοθετείται η επικαλούμενη εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. παραβίαση. Επίσης, εφόσον ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του αυτό δεν υπάρχει παραβίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., διότι αυτό σημαίνει ότι τον έλαβε υπόψη. Ακόμη, δεν υπάρχει παραβίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., διότι το Δικαστήριο της ουσίας, απέρριψε ως μη νόμιμο τον ισχυρισμό αυτό και για τη στοιχειοθέτηση του λόγου αυτού αναίρεσης θα πρέπει το Δικαστήριο να ερευνήσει την ουσία της υπόθεσης.

Συνεπώς και ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Κατόπιν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, να εισαχθεί το καταβληθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με άρθρο 1παρ. 2 Ν. 4055/2012 με έναρξη ισχύος 2-4-2012) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, ως ηττώμενος στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (η οποία θα είναι ενιαία για τους 2°, 3°, 4η και 5η των αναιρεσιβλήτων λόγω της κοινής παράστασής τους) κατά τα άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-11-2012 αίτηση του Δ. Κ. για αναίρεση της 97/2012 απόφασης του Εφετείου Καλαμάτας και της 43/2009 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για την 1η αναιρεσίβλητη και στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για τους 2°, 3°, 4η, και 5η αναιρεσίβλητους.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Αυγούστου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ