Supreme Court allows appeal against default judgment due to missing legal basis for debt restructuring claim.

Απόφαση 1716 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1716/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Αλεξάνδρα Κακκαβά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Χατζηαντωνίου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μ. Γ. του Σ., κατοίκου Μεσολογγίου, 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ALPHA ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ" και το διακριτικό τίτλο "ALPHA BANK", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "EUROBANK ERGASIAS ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, για τον εαυτό της ατομικά και ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ", λόγω συγχωνεύσεως, εκ των οποίων η 1η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιχαήλ Καραγιάννη, ενώ οι 2η και 3η δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-4-2012 αίτηση της ήδη 1ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 33/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 102/2015 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-6-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα και η 1η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της 1ης των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ' αριθμ. .../25.10.2016 και .../25.10. 2016 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Δανίκα Χαράλαμπου, που επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 22.6.2016 και με αριθμό κατάθ. …/22.6.2016 αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για τη δικάσιμο, που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, αντίστοιχα, στις 2η και 3η των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες δεν εμφανίσθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το σχετικό πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση. Επομένως σύμφωνα με τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρα 576 παρ. 2, 575 εδ. β' του ίδιου Κώδικα).

Με τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του ν. 3869/ 2010 ορίζεται ότι "φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών αυτών και απαλλαγή.

Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής". Σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη, απαραίτητη προϋπόθεση για την υπαγωγή στο ρυθμιστικό πεδίο εφαρμογής του ν. 3869/2010 είναι ο οφειλέτης να έχει περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών του. Ο ν. 3869/2010 θεωρεί δεδομένη την έννοια του δόλου από τη γενική θεωρία του αστικού δικαίου.

Στο πεδίο του τελευταίου ο δόλος, ως μορφή πταίσματος, προβλέπεται στη διάταξη του άρθρου 330 ΑΚ, με την οποία ορίζεται "ο οφειλέτης ενέχεται, αν δεν ορίστηκε κάτι άλλο, για κάθε αθέτηση της υποχρέωσής του από δόλο ή αμέλεια, δική του ή των νόμιμων αντιπροσώπων του. Αμέλεια υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές".

Η εν λόγω διάταξη θεσπίζει δύο μορφές πταίσματος, το δόλο και την αμέλεια. Ενώ όμως δίνει ορισμό της αμέλειας, τον προσδιορισμό του δόλου αφήνει στην επιστήμη και τη νομολογία. Η έννοια του δόλου, όπως γίνεται δεκτή και στο πεδίο του αστικού δικαίου, συμπίπτει με εκείνη του άρθρου 27 παρ. 1 ΠΚ, που ορίζει ότι "με δόλο (με πρόθεση) πράττει όποιος θέλει την παραγωγή των περιστατικών που κατά το νόμο απαρτίζουν την έννοια κάποιας αξιόποινης πράξης, επίσης όποιος γνωρίζει ότι με την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν αυτά τα περιστατικά και το αποδέχεται".

Η τελευταία αυτή διάταξη διακρίνει το δόλο σε άμεσο και ενδεχόμενο. Ορίζει δε ότι με άμεσο δόλο πράττει αυτός που "θέλει" την παραγωγή του εγκληματικού αποτελέσματος, καθώς και εκείνος που δεν επιδιώκει μεν αυτό, προβλέπει όμως ότι τούτο αποτελεί αναγκαία συνέπεια της πράξης του και, παρά ταύτα, δεν αφίσταται αυτής.

Αντίθετα, με ενδεχόμενο δόλο πράττει εκείνος που προβλέπει το εγκληματικό αποτέλεσμα ως δυνατή συνέπεια της πράξης του και το "αποδέχεται". Η διάταξη αυτή ισχύει και για τις ενοχές άλλων κλάδων του ενοχικού δικαίου και έτσι αποκτά γενικότερη σημασία που ξεπερνά το πλαίσιο της ευθύνης από προϋφιστάμενη ενοχή.

Περαιτέρω, από τη διατύπωση της παρ. 1 εδάφ. α' του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 προκύπτει ότι το στοιχείο του δόλου αναφέρεται στην "περιέλευση" του οφειλέτη σε κατάσταση μόνιμης αδυναμίας πληρωμών. Επομένως, το στοιχείο του δόλου δύναται να συντρέχει τόσο κατά το χρόνο ανάληψης της οφειλής όσο και κατά το χρόνο μετά την ανάληψη της τελευταίας.

Ο δόλος πρέπει να αντιμετωπίζεται κατά τον ίδιο τρόπο είτε είναι αρχικός είτε είναι μεταγενέστερος. Το κρίσιμο ζήτημα είναι το περιεχόμενο του δόλου και όχι ο χρόνος που αυτός εκδηλώθηκε. Στην περίπτωση της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3869/2010, ο οφειλέτης ενεργεί δολίως όταν με τις πράξεις ή παραλείψεις του επιδιώκει την αδυναμία των πληρωμών του ή προβλέπει ότι οδηγείται σε αδυναμία πληρωμών και δεν αλλάζει συμπεριφορά, αποδεχόμενος το αποτέλεσμα αυτό.

Ειδικότερα, πρόκειται για τον οφειλέτη εκείνον ο οποίος καρπούται οφέλη από την υπερχρέωσή του με την απόκτηση κινητών ή ακινήτων, πλην όμως είτε γνώριζε κατά την ανάληψη των χρεών ότι είναι αμφίβολη η εξυπηρέτησή τους είτε από δική του υπαιτιότητα βρέθηκε μεταγενέστερα σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών.

Συνεπώς, η εξαιτίας του δόλου μόνιμη αδυναμία του οφειλέτη δεν είναι αναγκαίο να εμφανιστεί μετά την ανάληψη του χρέους αλλά μπορεί να υπάρχει και κατά την ανάληψη αυτού, όταν δηλαδή ο οφειλέτης ήδη από την αρχή, αναλαμβάνοντας το χρέος, γνωρίζει ότι με βάση τα εισοδήματά του και τις εν γένει ανάγκες του δεν μπορεί να το εξυπηρετήσει. Περίπτωση ενδεχόμενου δόλου συντρέχει και όταν ο οφειλέτης συμφωνεί με ικανό αριθμό πιστωτικών ιδρυμάτων την απόλαυση μεγάλου αριθμού τραπεζικών προϊόντων, προβλέποντας ως ενδεχόμενο ότι ο υπερδανεισμός του με βάση τις υφιστάμενες ή ευλόγως αναμενόμενες μελλοντικές οικονομικές του δυνατότητες, σε συνδυασμό με το ύψος των οφειλών του, θα τον οδηγήσει σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών και όμως αποδέχεται το αποτέλεσμα αυτό.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, δικάζον ως Εφετείο, αναφορικά με την αίτηση ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών της αναιρεσίβλητης δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου υπ' αριθμ. .../2-11-2010 συμβολαίου γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Μεσολογγίου Ε.

Π. - Ψ., η αιτούσα μεταβίβασε στα τρία μεγαλύτερα τέκνα της, λόγω γονικής παροχής κατά συγκυριότητα και κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου σε έκαστο, την προαναφερόμενη οικία της. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκανε δεκτό ότι η κατά τα ανωτέρω χαριστική μεταβίβαση του μοναδικού ακινήτου της αιτούσας στα παιδιά της, το οποίο θα αποτελούσε ρευστοποιήσιμο περιουσιακό στοιχείο συνδέεται με την περιέλευσή της σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών και θεμελιώνει δόλια συμπεριφορά εκ μέρους της, κατά την έννοια του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 και για το λόγο αυτό απέρριψε την αίτηση ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Από τη διατύπωση της διάταξης του άρθρου 1 παρ. 1 εδ. β' ν. 3869/10, σαφώς προκύπτει ότι ο δόλος του οφειλέτη πρέπει να συνδέεται με την πρόκληση της μόνιμης αδυναμίας να εξοφλήσει τα χρέη του, δηλαδή η πρόκληση της μόνιμης αδυναμίας πρέπει να οφείλεται σε δόλο του. Ειδικά επί μεταβίβασης από τον οφειλέτη περιουσιακού του στοιχείου, θα πρέπει αυτή να συνδέεται, άμεσα ή έμμεσα, με την περιέλευσή του σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών ώστε να θεμελιωθεί δόλια συμπεριφορά κατά την έννοια του άρθρ. 1 παρ. 1 εδ.

β' του νόμου, πράγμα που συμβαίνει εφόσον η μεταβίβαση επιδρά σε σημαντικό βαθμό στη δυνατότητα εξυπηρέτησης των χρεών του και επεδίωξε ή προέβλεψε ως δυνατό το αποτέλεσμα αυτό. Πότε συμβαίνει αυτό εξετάζεται κατά περίπτωση, συνήθως δε θα πρόκειται για καταδολιευτικές μεταβιβάσεις υπό την έννοια των άρθρων 939 επ.

ΑΚ, οι οποίες ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να συνιστούν είτε δολιότητα του οφειλέτη, εφόσον συνδέονται με την περιέλευσή του σε αδυναμία πληρωμών, είτε καταχρηστική συμπεριφορά, εφόσον πρόκειται για απρόσοδο ακίνητο το οποίο όμως θα μπορούσε να ρευστοποιηθεί στα πλαίσια του άρθρου 9 παρ. 1 του νόμου, ή να θεμελιώσει ένταξη του οφειλέτη στη ρύθμιση του άρθρου 9 παρ. 2 με όφελος για τους πιστωτές το 80% της αντικειμενικής του αξίας, οπότε μπορεί να στηριχθεί ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ.

Συνεπώς η μεταβίβαση περιουσιακού στοιχείου δεν συνδέεται πάντα με τη μόνιμη αδυναμία πληρωμών του οφειλέτη και δεν μπορεί χωρίς άλλο να στηρίξει ένσταση δολιότητας, αλλά θα πρέπει να ερευνώνται και άλλοι παράγοντες και συγκεκριμένα, πρωταρχικά η άμεση ή έμμεση επίδραση και συμβολή της εκποίησης στην περιέλευση του οφειλέτη σε μόνιμη αδυναμία (π.χ.

εκποίηση κεντρικού καταστήματος που του απέφερε σημαντικό μίσθωμα, το οποίο συνέβαλε σημαντικά στην εξυπηρέτηση των ληξιπρόθεσμων δόσεων και το οποίο στερήθηκε), καθώς και η πρόθεσή του να προκαλέσει την έλλειψη ρευστότητας, ακόμη οι λόγοι που ώθησαν τον οφειλέτη στην ενέργεια της εκποίησης, η αξία του ακινήτου σε σχέση με το ύψος των χρεών, το ρευστοποιήσιμο ή μη του περιουσιακού στοιχείου, η χαριστική ή μη μεταβίβαση και η διάθεση του προϊόντος της εκποίησης, η ύπαρξη άλλων αξιόλογων περιουσιακών στοιχείων που δε μεταβιβάστηκαν και μπορούν να αξιοποιηθούν για την εξυπηρέτηση των χρεών, ο χρόνος που έλαβε χώρα η μεταβίβαση ιδίως σε σχέση με τη δυνατότητα ένταξης του οφειλέτη στο νόμο και την εξυπηρέτηση ή μη κατά το χρονικό αυτό σημείο των χρεών του κ.λπ. (βλ.

και σε Κρητικό "Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων" εκδ. 3η σελ. 58 επ. και Βενιέρη - Κατσά "Εφαρμογή του νόμου για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα" εκδ. 1η σελ. 67 επ. και εκεί παραπομπές στη νομολογία"). Στην προκειμένη περίπτωση, το πιο πάνω ακίνητο δεν απέφερε στην αιτούσα κάποιο εισόδημα, συγκεκριμένα δε το χρησιμοποιούσε ως οικογενειακή της στέγη.

Παράλληλα, η εμπορική του αξία λόγω του είδους, της θέσης, της παλαιότητας και του εμβαδού του, σε συνδυασμό με την επιβάρυνσή του με εμπράγματες ασφάλειες (προσημειώσεις υποθήκης), σύμφωνα με τα κατωτέρω αναφερόμενα, είναι μικρή, λόγω δε και της κρίσης στην αγορά ακινήτων, δεν επρόκειτο ούτε και σήμερα ακόμη να προκαλέσει αγοραστικό ενδιαφέρον, ούτε να αποφέρει ικανοποιητικό τίμημα από την εκποίησή του, εφόσον ήθελε επιτευχθεί.

Συνεπώς και αν ακόμη είχε διατηρηθεί στην κυριότητα της αιτούσας δεν επρόκειτο να συμβάλει στην ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών της, αφού ούτε στα πλαίσια της ρύθμισης των οφειλών της επρόκειτο να διαταχθεί η ρευστοποίησή του. Ούτε οι πιστώτριες θα μπορούσαν να επισπεύσουν την αναγκαστική εκπλειστηρίασή του, λόγω της ιδιότητάς του ως της κύριας κατοικίας της αιτούσας και των αλλεπάλληλων νομοθετικών ρυθμίσεων που απαγόρευαν τον πλειστηριασμό του. Παρά ταύτα δε, η αιτούσα έχει ήδη προβεί στην ανάκληση της εν λόγω γονικής παροχής, δυνάμει του υπ' αριθμ..../2014 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Μεσολογγίου Α. Κ., που καταχωρήθηκε νόμιμα στο οικείο κτηματολογικό φύλλο του ακινήτου που τηρείται στο κτηματολογικό βιβλίο του Κτηματολογικού Γραφείου Μεσολογγίου. Πέραν των ανωτέρω, δεν έχει άλλα εισοδήματα ή καταθέσεις και δεν διαθέτει άλλη ακίνητη περιουσία....

Συνεπώς, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη έκρινε ότι η αιτούσα και ήδη εκκαλούσα περιήλθε με δόλια συμπεριφορά σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών της προς τις εφεσίβλητες πιστώτριές της και απέρριψε την υπό κρίση αίτηση έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων.

Συνεπώς, θα πρέπει, κατά παραδοχή των σχετικών λόγων έφεσης, να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση και να κρατηθεί η υπόθεση προς κατ' ουσίαν έρευνα από το Δικαστήριο τούτο (άρθρο 535 παρ.1 ΚΠολΔ), να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η αίτηση και να ρυθμιστεί η οφειλή της εκκαλούσας - αιτούσας, κατά τον αναφερόμενο στο διατακτικό της απόφασης τρόπο...".

Μετά από τις παραδοχές αυτές, το Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, δικάζον ως Εφετείο, δέχθηκε την από 30-12-2013 έφεση της αιτούσας οφειλέτριας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης κατά της πρωτόδικης απόφασης, που κρίνοντας διαφορετικά από το Εφετείο, είχε απορρίψει την από 18-4-2012 ένδικη αίτηση, κάνοντας δεκτή την ένσταση της αναιρεσείουσας ανώνυμης Τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ" και της "EFG EUROBANK ERGASIAS ΑΕ" περί δόλιας περιελεύσεως της αιτούσας σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών των οφειλών της, κατά την έννοια του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν. 3869/2010 και αφού εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση δέχθηκε την ως άνω αίτηση και προέβη σε ρύθμιση των οφειλών της αιτούσας.

Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο και ειδικότερα με το να δεχθεί ότι η αιτούσα έχει περιέλθει σε μόνιμη και διαρκή αδυναμία αποπληρωμής των χρεών της με μόνη την αναφορά στο δυσχερές εκποιήσιμο στην ελεύθερη αγορά λόγω αρνητικών χαρακτηριστικών του μεταβιβασθέντος, διά γονικής παροχής, μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της οφειλέτριας αιτούσας με τις παραδοχές ότι η εμπορική του αξία λόγω του είδους, της θέσης, της παλαιότητας και του εμβαδού του...

είναι μικρή, λόγω δε και της κρίσης στην αγορά ακινήτων δεν επρόκειτο ούτε και σήμερα να προκαλέσει αγοραστικό ενδιαφέρον και ούτε οι πιστώτριες θα μπορούσαν να επισπεύσουν την εκπλειστηρίασή του, λόγω της ιδιότητάς του ως της κύριας κατοικίας της αιτούσας χωρίς την παραδοχή ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο συνέτρεχε και το στοιχείο του δόλου, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 1 και 4 του Ν. 3869/2010, καθόσον αξίωσε λιγότερα στοιχεία απ' αυτά, που απαιτούνται από το νόμο για την συγκρότηση του δόλου στο πρόσωπο της αιτούσας οφειλέτριας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το πρώτο από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΙΤολΔ τμήμα, με το οποίο αιτιάται για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων, πρέπει να γίνει δεκτός.

Από τις ίδιες πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα προκύπτει ότι δεν έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία γιατί δεν καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις, το πραγματικό των ίδιων εφαρμοστέων κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 1 και 4 του Ν. 3869/2010, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (άρθρο 560 παρ. 6, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015, άρθρο 1, άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού με έναρξη ισχύος από 1-1-2016, σύμφωνα με το οποίο οι διατάξεις για τα ένδικα μέσα εφαρμόζονται για τα κατατιθέμενα από 1-1-2016 ένδικα μέσα, όπως και η υπό κρίση αναίρεση, κατατέθηκε στις 22-6-2016), αφού ήταν απαραίτητη η παράθεση και άλλων για να αιτιολογηθεί, χωρίς αμφιβολία, η χωρίς δόλο περιαγωγή της αιτούσας σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμών με την μεταβίβαση διά γονικής παροχής του μοναδικού περιουσιακού της στοιχείου στα τρία ενήλικα τέκνα της.

Ειδικότερα, δεν προσδιορίζονται στην προσβαλλόμενη απόφαση τα αρνητικά στοιχεία του μεταβιβασθέντος ακινήτου όπως η τιμή, η οποία κατά την προσβαλλόμενη απόφαση είναι χαμηλή, χωρίς αριθμητικό καθορισμό και δεν εκτίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αν η διά του υπ' αριθμ. .../2-11-2010 συμβολαίου γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Μεσολογγίου Ε.

Ψ. - Π. διάθεση της αιτούσας οφειλέτριας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης του μοναδικού της περιουσιακού στοιχείου και συγκεκριμένα ενός οικοπέδου, εκτάσεως 567 τ.μ. μετά της επ' αυτού ανεγερθείσας κατοικίας, εμβαδού 130 τ.μ., που βρίσκεται στην περιοχή Φιλοθέης του Δήμου Μεσολογγίου προς τα τρία ενήλικα τέκνα της, εντός της κρίσιμης τριετίας, προ της καταθέσεως της ως άνω αιτήσεως ρυθμίσεως των οφειλών, επέδρασε άμεσα ή έμμεσα στην δυνατότητα της αιτούσας οφειλέτριας να εξυπηρετήσει τα χρέη της και αν αυτή με την εν λόγω μεταβίβαση επεδίωκε να περιέλθει σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής τα οποία, σημειωτέον, μόνο ως μείζονα σκέψη αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς αυτά να συνδέονται με την αιτούσα οφειλέτρια.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης κατά το δεύτερο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ τμήμα του για έλλειψη νόμιμης βάσης, σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση πρέπει να γίνει δεκτός. Αντίθετα ο δεύτερος λόγος αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 8 και 9 του Ν. 3869/2010, διότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, δικάζον ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δεν διέταξε την εκποίηση του επίδικου ως άνω μοναδικού της περιουσιακού στοιχείου ακινήτου ή την διάσωση αυτής με την καταβολή μηνιαίων δόσεων για 20 έτη τίθεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον το εν λόγω ακίνητο δεν περιλαμβάνεται στην από 18-4-2012 ένδικη αίτηση ρύθμισης χρεών της αιτούσας οφειλέτριας-πρώτης αναιρεσίβλητης την οποία (αίτηση) η οφειλέτρια παραδεκτώς έπρεπε να συμπληρώσει μέχρι το πέρας της συζητήσεως της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ενόψει της ΚΠολΔ 745.

Από την παραδεκτή δε, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της από 30-12-2013 εφέσεως της πρώτης αναιρεσίβλητης η τελευταία στην σελίδα 19 της εφέσεώς της αναφέρει και τα ακόλουθα: "Έτσι δηλώνω ρητώς και κατηγορηματικώς ότι έως τη συζήτηση της παρούσης θα επαναμεταβιβασθεί εις εμέ το περιουσιακό αυτό στοιχείο, έτσι ώστε να αρθεί το ελάττωμα και η οποιαδήποτε υπόνοια δολιότητας...".

Τέλος, ο τρίτος από τον αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης με τον οποίο αιτιάται ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, δικάζον ως Εφετείο, επιδίκασε λιγότερα από όσα ζητήθηκαν από την αιτούσα οφειλέτρια και συγκεκριμένα δεν ρύθμισε το σύνολο των οφειλών της αιτούσας οφειλέτριας - πρώτης αναιρεσίβλητης προς την αναιρεσείουσα Τράπεζα και συγκεκριμένα και τις οφειλές από τα με αριθμό λογαριασμού ... και ... καταγγελθέντα στεγαστικά δάνεια με σύνολο οφειλής 357,72 ευρώ την 3-5-2012 και 43,56 ευρώ την 15-3-2012, αντιστοίχως, είναι απαράδεκτος, διότι και με την ήδη επελθούσα τροποποίηση του άρθρου 560 ΚΠολΔ με τον Ν. 4335/2015 δεν επιτρέπεται η άσκηση αναίρεσης για παραβίαση του αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος στο ίδιο Δικαστήριο, που εξέδωσε την απόφαση, συγκροτούμενο από άλλο Δικαστή και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε', όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το Ν. 4335/2015). Δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 8 παρ. 6 του Ν. 3869/2010, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 1299/2015).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 102/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, δικάσαντος ως Εφετείου κατά την εκούσια δικαιοδοσία.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο τμήμα, στο ίδιο Δικαστήριο που την εξέδωσε, συντιθέμενο από άλλο Δικαστή. Και Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στην καταθέσασα αναιρεσείουσα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Οκτωβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ