Supreme Court dismisses appeal on construction contract payment where defendant absent and evidence rules upheld.

Απόφαση 1714 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1714/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 8 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Ζ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μπαμπούνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-9-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5391/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 2549/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-12-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 29-3-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την .../17-5-2012 έκθεση του δικαστικού επιμελητή Πειραιώς ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο επισπεύδων τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 29-12-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 2549/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης αποφάσεως δικάσιμο (8-4-2013), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο.

Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίσθηκε ο αναιρεσίβλητος ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά μεν το άρθρο 681 Α.Κ. με τη σύμβαση έργου ο εργολάβος έχει υποχρέωση να εκτελέσει το έργο και ο εργοδότης να καταβάλει τη συμφωνημένη αμοιβή, κατά δε το άρθρο 694 εδ.α Α.Κ. η αμοιβή του εργολάβου καταβάλλεται κατά την παράδοση του έργου. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι για το ορισμένο της αγωγής εργολάβου που ενάγει τον εργοδότη για την καταβολή της αμοιβής του και για την πληρότητα της σχετικής αποφάσεως απαιτείται η αναφορά της καταρτισθείσης συμβάσεως, του συμφωνηθέντος έργου, της εκτελέσεως και παραδόσεως τούτου στον εργοδότη, της συμφωνηθείσης αμοιβής και του χρόνου παραδόσεως του έργου (Α.Π.329/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: "Ο ενάγων είναι πολιτικός μηχανικός, εργολάβος δημοσίων έργων, δραστηριοποιούμενος στην αποκατάσταση και επισκευή δομικών στοιχείων του φέροντος οργανισμού κτιρίων και εγκαταστάσεων. Δυνάμει του από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων ο ενάγων ανέλαβε υπεργολαβικά να εκτελέσει τις εργασίες που αφορούσαν την ενίσχυση των υφισταμένων κερκίδων του Εθνικού Σταδίου Κιλκίς, ήτοι μέρους του έργου που είχε ανατεθεί στην κοινοπραξία "....", μέλος της οποίας είναι ο εναγόμενος, από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, με την από 29-4-2003 σύμβαση και αναφέρεται ως "Ε.Σ.

Κιλκίς: Συντήρηση και αναβάθμιση των υφισταμένων κερκίδων". Το ως άνω έργο, την εκτέλεση του οποίου ανέλαβε ως υπεργολάβος ο ενάγων, αφορούσε την ενίσχυση του φέροντος οργανισμού των υφιστάμενων κερκίδων και δη των 24 πλαισίων των κερκίδων σύμφωνα με στατική μελέτη που εγκρίθηκε με την υπ' αριθμ. ΤΥ-Δβ/Φ290-13/744/ΟΙΚ.3696 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού.

Η αμοιβή του ενάγοντος για το ως άνω έργο συμφωνήθηκε στο κατ' αποκοπή ποσό των 105.000 ευρώ, για το οποίο ο ενάγων θα εξέδιδε τιμολόγια παροχής υπηρεσιών με παρακρατούμενο φόρο 3% από την αμοιβή του που θα αποδίδετο στη ΔΟΥ Νέας Σμύρνης από τον ανάδοχο-εναγόμενο. Στην ανωτέρω τιμή συμφωνήθηκε ότι περιλαμβάνονται και οι εργασίες διαμόρφωσης των κόμβων των θεμελίων των υφισταμένων κερκίδων με τα θεμέλια της προσθήκης με την τοποθέτηση των αναμονών και υποστυλωμάτων και των συνδετηρίων δοκών της προσθήκης σύμφωνα με την εγκεκριμένη μελέτη.

Στον όρο 10 της ανωτέρω συμβάσεως συμφωνήθηκε ρητά ότι με την ολοκλήρωση της ενίσχυσης κάθε πλασίου θα εξοφλείτο το αντίστοιχο ποσοστό. Η έναρξη των εργασιών συμφωνήθηκε για τις 12-10-2005 και το πέρας των εργασιών συμφωνήθηκε για τις 12-12-2005. Σε εκτέλεση των ανωτέρω συμφωνηθέντων ο ενάγων εγκαταστάθηκε στο έργο και με δικά του συνεργεία και μηχανήματα εκτέλεσε τις ανωτέρω συμφωνηθείσες εργασίες και στις 18-12-2005 απεχώρησε του έργου, ο δε εναγόμενος κατά τη διάρκεια των εργασιών του κατέβαλε μέρος μόνο της συμφωνηθείσας αμοιβής του, ήτοι 36.900 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.), εκδοθέντος του υπ' αριθ.38/18-12-2005 τιμολογίου παροχής υπηρεσιών και απομένει υπόλοιπο αμοιβής το ποσό των 88.050 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α.), το οποίο οφείλει ο εναγόμενος στον ενάγοντα.

Για το ποσό αυτό ο ενάγων, προκειμένου να συμμορφωθεί με τη φορολογική νομοθεσία (διότι το έργο είχε τελειώσει το έτος 2005), εξέδωσε στις 28-12-2005 το υπ' αριθ.39/2005 πιστωτικό τιμολόγιο... Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι το έργο το οποίο ανέλαβε ο ενάγων να εκτελέσει ως υπεργολάβος περιελάμβανε όλα όσα περιλαμβάνονται στην από Οκτώβριο 2003 στατική μελέτη του πολιτικού μηχανικού Ν.

Φ., η οποία συνοδεύει την προαναφερθείσα απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού και ότι ο ενάγων εκτέλεσε μέρος μόνο του ανατεθέντος σ' αυτόν έργου και συγκεκριμένα το τμήμα που αναφέρεται στην ανωτέρω στατική μελέτη ως τμήμα Β1 και αφορά την επισκευή των 24 πλαισίων, για το οποίο έλαβε ως αμοιβή το ποσό των 36.900 ευρώ και ότι το υπόλοιπο της συμφωνηθείσας αμοιβής ποσό των 88.050 ευρώ αντιστοιχεί στο αναφερόμενο στην ως άνω στατική μελέτη ως τμήμα Β2 του έργου, το οποίο δεν εκτέλεσε ο ενάγων αν και υποχρεούτο βάσει του από 15-10-2005 συμφωνητικού εργολαβίας.

Ο ισχυρισμός αυτός του εναγομένου δεν αποδείχθηκε... Και ναι μεν είναι αληθές ότι η από Οκτωβρίου 2003 στατική μελέτη του πολιτικού μηχανικού Ν. Φ. περιλαμβάνει: α) το τμήμα Β1 που αφορά την επισκευή πλαισίων 24 τεμαχίων και β) το τμήμα Β2 που αφορά την τοπική αποκατάσταση των κερκίδων με: 1) επισκευή-σφράγιση των 4 αρμών από πάνω με Technoseal CL της Sintecno, 2) καθαίρεση με μηχανικά μέσα όλων των σαθρών τμημάτων και καθαρισμό με υδροβολή, 3) καθαρισμό και προστασία των παλαιών οπλισμών, όπου είναι ορατοί, με Musis Prot.

Ferro της Sintecno, 4) επισκευή του σκυροδέματος με BS39 (ανάλογα με το πάχος) ή με υαλονήματα (αναλόγως της βλάβης των οπλισμών) της Sintecno και 5) προστασία όλου του φορέα με αναστολείς διάβρωσης Musis 200/S της Sintecno. Όμως το ανατεθέν στον ενάγοντα έργο δυνάμει του από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού εργολαβίας αφορούσε αποκλειστικά και μόνο:

α) τις εργασίες ενίσχυσης των υφιστάμενων κερκίδων, ήτοι τις εργασίες ενίσχυσης των 24 πλαισίων επί των οποίων εδράζονται οι κερκίδες, όπως αποδεικνύεται και από τον προαναφερθέντα όρο 10 του από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ των διαδίκων, όπου σαφώς ορίζεται ότι "με την ολοκλήρωση της ενίσχυσης κάθε πλαισίου θα εξοφλείται το αντίστοιχο ποσοστό της αμοιβής" και β) τις εργασίες διαμόρφωσης των κόμβων των θεμελίων των υφιστάμενων κερκίδων με τα θεμέλια της προσθήκης με την τοποθέτηση των αναμονών των υποστυλωμάτων και των συνδετηρίων δοκών της προσθήκης, εργασίες τις οποίες προσηκόντως και ολοσχερώς αποπεράτωσε και παρέδωσε στον εναγόμενο και ουδεμία άλλη εργασία επισκευής ή συντήρησης από τις αναφερόμενες στο τμήμα Β2 της ανωτέρω στατικής μελέτης, ανέλαβε να εκτελέσει ο ενάγων...

Συνεπώς, εφόσον ο ενάγων εκτέλεσε τις ανατεθείσες σ' αυτόν εργασίες, δικαιούται το υπόλοιπο της συμφωνηθείσας εργολαβικής αμοιβής που ανέρχεται στο ποσό των 88.050 ευρώ". Με βάση αυτές τις παραδοχές το εφετείο δέχθηκε την έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή του ως κατ' ουσίαν αβάσιμη), εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση και, αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε την αγωγή, δέχθηκε αυτήν ως κατ' ουσίαν βάσιμη, υποχρέωσε δε τον αναιρεσείοντα να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 88.050 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.

Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νομίμου βάσεως αφού διέλαβε σ' αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα του περιεχομένου της μεταξύ των διαδίκων συμβάσεως έργου και συνακόλουθα οι τρίτος και τέταρτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της αποδόσεως από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 Κ.Πολ.Δ., έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένα, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεώρησε ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του να σχημάτισε το δικαστήριο αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται παραμορφωθέν, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει όταν το εν λόγω έγγραφο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα χωρίς να εξαίρεται η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα για την αλήθεια ή αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχθηκε, γιατί, στην τελευταία αυτή περίπτωση, δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του (Α.Π.828/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεώς του ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι ενώ στο από 15-10-2005 ιδιωτικό συμφωνητικό εργολαβίας που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων αναγράφεται ότι στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσίβλητο υπεργολάβο ανατέθηκε η εκτέλεση των εργασιών "ενίσχυση των υφισταμένων κερκίδων" σύμφωνα με τη στατική μελέτη που εγκρίθηκε με την ΤΥ-Δβ/Φ290-13/744/ΟΙΚ.3696 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού, η προσβαλλομένη δέχθηκε ότι "το έργο την εκτέλεση του οποίου ανέλαβε ως υπεργολάβος ο ενάγων αφορούσε την ενίσχυση του φέροντος οργανισμού των υφισταμένων κερκίδων και δη των 24 πλαισίων των κερκίδων".

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος διότι οι προβαλλόμενες με αυτόν αιτιάσεις αφορούν όχι εσφαλμένη ανάγνωση των αναφερόμενων εγγράφων (ιδιωτικού συμφωνητικού και στατικής μελέτης) αλλά εσφαλμένη εκτίμηση του περιεχομένου τους. Σε κάθε περίπτωση όμως ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος αφού από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το εφετείο δεν σχημάτισε την κρίση του περί του περιεχομένου της μεταξύ των διαδίκων συμβάσεως αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από τα έγγραφα που φέρονται παραμορφωθέντα αλλά εκτίμησε τα έγγραφα αυτά σε συνδυασμό με όλα τα άλλα προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα.

O προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Με τον όρο πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (Α.Π.399/2011).

Δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια της διατάξεως αυτής τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται οι διάδικοι (Α.Π.287/2012). Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως παρέχεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Εξάλλου από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση καθενός από αυτά, αρκεί να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα νομίμως προσκομισθέντα με επίκληση από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα (Α.Π.295/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως κατά τα πρώτο και δεύτερο σκέλη του, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.8 (περ.β) και 11 (περ.γ) Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που αυτός επικαλέστηκε και προσκόμισε για την απόδειξη των αρνητικών της ένδικης αγωγής του αναιρεσιβλήτου ισχυρισμών του ότι ο τελευταίος δεν εκτέλεσε ολόκληρο το συμφωνημένο έργο και συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη: 1) την κατάθεση του μάρτυρα ανταποδείξεως Δ.

Ζ., για την οποία αναφέρει μόνο ότι είναι "ασαφής" χωρίς να εξειδικεύει, αιτιολογεί και αναλύει σε τι συνίσταται η ασάφειά της, 2) το ΤΥ-Εα2/Φ290-13/ΟΙΚ17351/18-4-2007 έγγραφο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, 3) την από 18-1-2006 εξώδικη διαμαρτυρία-δήλωση και πρόσκλησή του προς τον αναιρεσίβλητο, 4) ιδιόχειρο έγγραφο του αναιρεσιβλήτου με το οποίο αυτός υπολογίζει τις εργασίες και τις τιμές τόσο στο τμήμα Β1 της στατικής μελέτης όσο και στο τμήμα Β2 αυτής και 5) το από 15-10-2005 ιδιωτικό συμφωνητικό εργολαβίας.

Ο λόγος αυτός κατά το σκέλος του από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β Κ.Πολ.Δ. είναι απαράδεκτος διότι, κατά τα προεκτεθέντα, "πράγματα" κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως δεν αποτελούν τα αποδεικτικά μέσα. Κατά το σκέλος του από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. ο ίδιος λόγος είναι επίσης απαράδεκτος όσον αφορά τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται πιο πάνω με τα στοιχεία 1 και 5, δεδομένου ότι ο ίδιος ο αναιρεσείων εκθέτει στο αναιρετήριο ότι τη μεν μαρτυρική κατάθεση η προσβαλλομένη χαρακτήρισε "ασαφή" και συνεπώς την έλαβε υπόψη, του δε από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού παραμόρφωσε το περιεχόμενο και συνεπώς το έλαβε και αυτό υπόψη.

Σε κάθε όμως περίπτωση ο λόγος αυτός κατά το σκέλος του από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέος στο σύνολό του ως αβάσιμος διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι σ' αυτήν αναφέρεται ότι το εφετείο σχημάτισε την κρίση του "από την επανεκτίμηση της ένορκης κατάθεσης του μάρτυρα του εναγομένου...

ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά... των νομίμως προσκομιζομένων από τους διαδίκους εγγράφων...". Από τη βεβαίωση αυτή αλλά και από το σύνολο των αιτιολογιών της προσβαλλομένης που προπαρατέθηκαν προκύπτει, χωρίς να καταλείπεται οποιαδήποτε αμφιβολία, ότι ελήφθησαν υπόψη και τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα τη μη λήψη υπόψη των οποίων αποδίδει στην προσβαλλομένη ο αναιρεσείων, καθενός από τα οποία δεν ήταν αναγκαίο να γίνει ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση, αν και, όπως ήδη έχει εκτεθεί, σ' αυτήν γίνεται ειδική αναφορά και αξιολόγηση της καταθέσεως του μάρτυρα ανταποδείξεως και του από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού.

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.12 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη που δεν την είχε κατά νόμο ή δεν του προσέδωσε τέτοια δύναμη μολονότι την είχε κατά νόμο (Α.Π.26/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως κατά το τρίτο σκέλος του ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.12 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα: α) ενώ ο ίδιος επικαλέστηκε και προσκόμισε το ΤΥ-Εα2/Φ290-13/ΟΙΚ17351/ 18-4-2007 έγγραφο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού προς τη ΔΟΥ Νέας Σμύρνης, στο οποίο αναγραφόταν ότι "από τις εργασίες που αναφέρονται στη στατική μελέτη ενίσχυσης των υφισταμένων κερκίδων έχουν εκτελεστεί οι εργασίες της παραγράφου Β1.

Από την παράγραφο Β2 ουδεμία εργασία έχει εκτελεστεί" και ενώ το δημόσιο έγγραφο αυτό αποτελούσε πλήρη απόδειξη για όλους ως προς όλα όσα βεβαιώνει στο περιεχόμενό του, το εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δεν θεώρησε, όπως όφειλε τον ισχυρισμό του ως πλήρως αποδεδειγμένο και β) προσέδωσε στις ένορκες βεβαιώσεις τρίτων, τις οποίες προσκόμισε ο αναιρεσίβλητος και οι οποίες δεν αποτελούν έγγραφα, αυξημένη αποδεικτική ισχύ έναντι του από 15-10-2005 ιδιωτικού συμφωνητικού εργολαβίας που σαφώς αποτελεί έγγραφο και πλήρες αποδεικτικό μέσο κατά την έννοια του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Ο λόγος αυτός κατά το μέρος του με το στοιχείο α είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας διότι ο αναιρεσείων δεν εκθέτει ποιος ήταν ο ισχυρισμός του τον οποίο το εφετείο όφειλε να θεωρήσει αποδεδειγμένο και δεν το έπραξε. Αλλά και αν θεωρηθεί ότι ο ισχυρισμός αυτός ήταν ότι με τη σύμβαση υπεργολαβίας μεταξύ των διαδίκων ο αναιρεσίβλητος είχε αναλάβει την εκτέλεση του συνόλου του έργου (όπως εμμέσως προκύπτει από το όλο περιεχόμενο του αναιρετηρίου) ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος διότι με το αναφερόμενο σ' αυτόν δημόσιο έγγραφο, που όντως έχει αυξημένη αποδεικτική ισχύ (άρθρο 438 Κ.Πολ.Δ.), βεβαιώνεται ότι το όλο έργο είχε δύο τμήματα με τα στοιχεία Β1 και Β2, εκ των οποίων κατά το χρόνο της συντάξεώς του δεν είχε εκτελεσθεί το δεύτερο και όχι ότι με τη σύμβαση υπεργολαβίας μεταξύ των διαδίκων ο αναιρεσίβλητος είχε αναλάβει την εκτέλεση και των δύο τμημάτων.

Εξάλλου κατά το μέρος του με το στοιχείο β ο ίδιος λόγος είναι επίσης απαράδεκτος διότι από καμία διάταξη (του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ή άλλη) δεν προσδίδεται αυξημένη αποδεικτική ισχύς στα ιδιωτικά έγγραφα έναντι των ενόρκων βεβαιώσεων, σε κάθε δε περίπτωση αβάσιμος διότι το εφετείο δεν απέδωσε αυξημένη αποδεικτική ισχύ στις ένορκες βεβαιώσεις που προσκόμισε ο αναιρεσίβλητος.

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση, να μην καταδικασθεί όμως ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος ερημοδίκησε και δεν υποβλήθηκε σε δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-12-2011 αίτηση του Γ. Ζ. για αναίρεση της 2549/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Αυγούστου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ