1713/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1713 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1713/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 15 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Π. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Φαρμακίδη - Μάρκου, αφού προηγουμένως ανακάλεσε την από 12.10.2012 δήλωσή του για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Νομικού Προσώπου με την επωνυμία "Κοινοπραξία Γ. Ν. Α. ΑΤΤΕΒΕ - ΑΤΤΕΝΕ ΑΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ανωνύμου εργοληπτικής εταιρείας με την επωνυμία "Γ. Ν. Α. ΑΤΤΕΒΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ατομικά ως μέλος της ως άνω Κοινοπραξίας, 3. Ανωνύμου εργοληπτικής εταιρείας με την επωνυμία " ΑΤΤΕΝΕ ΑΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ατομικά ως μέλος της ως άνω Κοινοπραξίας, 4. Φ. Ρ. του Χ., ως αναπληρωτή εργοταξιάρχη της ως άνω Κοινοπραξίας και των μελών αυτής στο ίδιο ως άνω έργο, κατοίκου ..., άπαντες οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Αλεξίου, 5.Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ανώνυμη εταιρεία Γενικών Ασφαλειών" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 6. Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GER - LING KONZERN ΑLLEGEMEINE VERSICHERUNGSAKTIENGESELS -CAFT", που εδρεύει στη ... και διατηρεί υποκατάστημα στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Παντελίδη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Νοεμβρίου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, την από 3 Ιανουαρίου 2005 προσεπίκληση μετά παρεμπίπτουσας αγωγής των τεσσάρων πρώτων αναιρεσιβλήτων και την από 21 Ιανουαρίου 2006 πρόσθετη παρέμβαση των λοιπών αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 369/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 144/2010 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24 Μαρτίου 2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 8 Οκτωβρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, την απόρριψη δε του δευτέρου.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή παράλειψης και της επελθούσας ζημίας. Υπαιτιότητα είναι ο ψυχικός δεσμός του δράστη προς την αδικοπραξία.

Αν η ζημία οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του παθόντος δεν οφείλεται αποζημίωση, ενώ, αν διαπιστωθεί συντρέχον πταίσμα αυτού, το δικαστήριο μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 300 ΑΚ, να μην επιδικάσει καθόλου αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Η παράνομη έναντι του ζημιωθέντος συμπεριφορά μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία περίπτωση ο υπαίτιος ήταν υποχρεωμένος να ενεργήσει, η υποχρέωση του δε αυτή σε πράξη μπορεί να επιβάλλεται από δικαιοπραξία, από το νόμο ή από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη, πράγμα που υπάρχει ιδίως, όταν ο υπαίτιος με ενέργειες του δημιούργησε μια επικίνδυνη κατάσταση από την οποία είναι δυνατό να προκύψει ζημία σε τρίτους.

Ο αιτιώδης σύνδεσμος, κατά την κρατούσα θεωρία της πρόσφορης αιτιώδους συνάφειας υπάρχει, όταν το επιζήμιο γεγονός, κατά το χρόνο και με τους όρους που έλαβε χώρα, ήταν ικανό κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και χωρίς την μεσολάβηση άλλου περιστατικού, να επιφέρει τη βλάβη που έγινε. Το αν η πράξη ή παράλειψη ήταν ικανή, αντικειμενικά εξεταζόμενη να επιφέρει τη ζημία, δηλαδή το αν ευρίσκεται σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια με το αποτέλεσμα, ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο και μάλιστα από την άποψη της παραβάσεως ή μη των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που διαπιστώθηκαν στη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Εξάλλου κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 9 του ν. 2696/1999 (Κ.Ο.Κ.) "1. Όταν εκτελούνται στις οδούς εργασίες, τοποθετούνται σε κατάλληλες θέσεις όλες οι πινακίδες σήμανσης που απαιτούνται κατά περίπτωση (κινδύνου, ρυθμιστικές, πληροφοριακές), κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 10 του παρόντος Κώδικα. 2. Επιπλέον της κατά την προηγούμενη παράγραφο σήμανσης, τα όρια των επί του οδοστρώματος εκτελουμένων εργασιών ή οι χώροι εναπόθεσης υλικών πρέπει να επισημαίνονται με την τοποθέτηση συνεχών ή διακεκομμένων εμποδίων, τα οποία να έχουν εναλλασσόμενες λωρίδες ερυθρού και λευκού χρώματος ...", κατά δε το άρθρο 10 παρ.1 του ιδίου νόμου ".

Όποιος έχει τις κατά τον παρόντα Κώδικα αρμοδιότητες ή την εξουσία επί του πράγματος, επί του οποίου διεξάγεται δημόσια κυκλοφορία, υποχρεούται να λαμβάνει κάθε μέτρο, ώστε από τη δημόσια κυκλοφορία να μη δημιουργείται κίνδυνος ή ζημία τρίτων προσώπων ή άλλων έννομων αγαθών ...". Περαιτέρω κατά μεν το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου παραβιάζει αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα.

Προς εξεύρεση της παραβίασης ελέγχεται ο δικανικός συλλογισμός και μπορεί η παραβίαση να εντοπιστεί και στην ελάσσονα πρόταση, όταν οι πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας καθιστούν φανερή την παραβίαση, κατά δε την έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, που είναι αναγκαία, για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι νόμιμοι όροι της διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ελλιπείς ή αντιφατικές ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως όταν πρόκειται για ελλείψεις, που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, εφόσον αυτό διατυπώνεται στην απόφαση σαφώς. Μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα περιστατικά σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος που επηρεάζουν την τύχη της αναίρεσης: "Η πρώτη εναγομένη Κοινοπραξία, μέλη της οποίας είναι η δεύτερη και η τρίτη από τις εναγόμενες εργοληπτικές εταιρείες, ανακηρύχθηκε ανάδοχος εκτέλεσης του έργου "Ολοκλήρωση κατασκευής κόμβου Κ-1 και των συνδέσεων της Ε.Π.Π Πατρών με την Ν.Ε.Ο Πατρών-Κορίνθου και την Π.Ε.Ο Πατρών -Κορίνθου από Χ.Θ 0+000 έως Χ.Θ 1,050 της ΚΙΙΠ".

Στις 31.10.2002 ο πέμπτος των εναγομένων Φ. Ρ., αναπληρωτής διευθυντής του άνω έργου και ο Γ. Κ. εργοδηγός έδωσαν εντολή σε εργαζόμενους της παραπάνω Κοινοπραξίας να προβούν στην κατάληψη μέρους του οδοστρώματος του ρεύματος κυκλοφορίας προς Αθήνα της Ν.Ε.Ο Πατρών Αθηνών και συγκεκριμένα του αριστερού τμήματος του άνω ρεύματος κυκλοφορίας σε πλάτος 2 μέτρων και σε μήκος 100 μέτρων μετά τη διασταύρωση των Μποζαϊτίκων.

Προκειμένου να οριοθετήσουν το ως άνω τμήμα, στο οποίο θα εκτελούνταν οι εργασίες, τοποθέτησαν επί του οδοστρώματος βέργες σιδήρου beton (μπετόβεργες), οι οποίες εμπήχθησαν στην άσφαλτο, επ' αυτών δε ανέπτυξαν χρωματιστό (πορτοκαλί) πλαστικό πλέγμα. Στην αρχή του πλέγματος τοποθέτησαν κινητές προειδοποιητικές -ρυθμιστικές πινακίδες Ρ-525 (υποχρεωτική διέλευση από τη δεξιά πλευρά του εμποδίου) και Π-77 (υποχρεωτικό πέρασμα από τα δεξιά του εμποδίου) και αυτόφωτο αναλάμποντα φανό.

Περί ώρα 18.00 μ.μ, της ίδιας ημέρας ο ενάγων οδηγώντας τη με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα ιδιοκτησίας του, όταν πλησίασε στο εργοτάξιο της πρώτης εναγομένης Κοινοπραξίας δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα από την ύπαρξη των ως άνω προειδοποιητικών πινακίδων, οι οποίες ήσαν απόλυτα εμφανείς διότι αντανακλούσαν το φως από τα φώτα της μοτοσικλέτας, καθώς και από τον αυτόφωτο αναλάμποντα φανό ότι εκτελούνταν εργασίες στο τμήμα εκείνο της άνω Ε.Ο και ότι από το σημείο εκείνο και σε μήκος 100 μέτρων η κυκλοφορία των οχημάτων προς Αθήνα γινόταν από τη δεξιά πλευρά του εμποδίου, με αποτέλεσμα να προσκρούσει στις ευρισκόμενες στην αρχή του πλαστικού πλέγματος κινητές πινακίδες και στη συνέχεια επί του πλαστικού πλέγματος σε μήκος 38,40 μέτρων και από την ανατροπή της μοτοσικλέτας του επί του οδοστρώματος να τραυματιστεί σοβαρά, η 8ε μοτοσικλέτα του να υποστεί σοβαρές και εκτεταμένες υλικές ζημίες.

Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδεικνύονται από την προσήκουσα εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού, το Δικαστήριο κρίνει ότι το ένδικο ατύχημα και οι από αυτό προκληθείσες ζημίες καθώς και ο τραυματισμός του ενάγοντος οφείλονται σε αποκλειστική υπαιτιότητα (αμέλεια) του τελευταίου, η οποία συνίσταται στο ότι αυτός δεν κατέβαλε την επιβαλλόμενη, κατά κρίση αντικειμενική, προσοχή, την οποία ο μέτριος συνετός και ευσυνείδητος οδηγός οφείλει να καταβάλει με βάση τους νομικούς κανόνες κυκλοφορίας και εκείνους της κοινής πείρας και λογικής.

Συγκεκριμένα η αμέλεια του ενάγοντος συνίσταται στο ότι αυτός, κατά σαφή παραβίαση των άρθρων 12 παρ.1 και 19 παρ.1 και 2 του ΚΟΚ. (ν. 2696/1999) δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή, ούτε ρύθμισε ανάλογα την ταχύτητα του οχήματος που οδηγούσε, η οποία ανερχόταν σε 70 χιλιόμετρα την ώρα και ήταν μεγαλύτερη της ανώτερης επιτρεπόμενης στο σημείο εκείνο των 60χιλιομέτρων την ώρα, ώστε έχοντας τον πλήρη έλεγχο αυτού, να έχει τη δυνατότητα σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους κατάλληλους χειρισμούς και να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματος του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορεί να προβλεφθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού, λαμβάνοντας υπόψη τις επικρατούσες συνθήκες της οδού (έλλειψη φωτισμού νύχτα , στένωση του οδοστρώματος λόγω της εκτέλεσης του παραπάνω έργου).

Συνεπεία της ως άνω αμελούς συμπεριφοράς του ως οδηγού δεν μπόρεσε να αντιληφθεί έγκαιρα τα παραπάνω μέτρα σήμανσης και να αποφύγει την πρόσκρουση επί του παραπάνω εμποδίου (πλαστικού πλέγματος με σιδερένιους πασσάλους) με τον κατάλληλο αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά του εμποδίου ή με τροχοπέδηση του οχήματος του.

Και είναι μεν αληθές ότι πέμπτος των εναγομένων, ως υπεύθυνος για την υλοποίηση των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων που έπρεπε να γίνουν ενόψει της κατασκευής του παραπάνω έργου, παρέλειψε να τοποθετήσει στις κατάλληλες θέσεις τις προβλεπόμενες από τον ΚΟΚ πινακίδες αναγγελίας κινδύνου Κ-6α και Κ-20, οι οποίες θα προειδοποιούσαν τους χρήστες της ανωτέρω ΕΟ, ότι στο σημείο εκείνο υπήρχε επικίνδυνη στένωση του οδοστρώματος στην αριστερή πλευρά λόγω των εκτελούμενων εργασιών, έτσι ώστε να λάβουν εγκαίρως τα κατάλληλα μετρά για να αποφύγουν τον υφιστάμενο κίνδυνο, η κατά τα ανωτέρω όμως ελλιπής σήμανση από την πρώτη εναγομένη κοινοπραξία δεν προκάλεσε το ένδικο ατύχημα, μη ευρισκόμενη σε αιτιώδη συνάφεια προς τούτο, αφού αυτό θα επερχόταν και αν ακόμα ο ανωτέρω προοτηθεϊς υπάλληλος της πρώτης εναγομένης Κοινοπραξίας είχε τοποθέτησει τις άνω πινακίδες αναγγελίας κινδύνου ενόψει της προαναφερθείσας αμελούς συμπεριφοράς του ενάγοντος κατά την οδήγηση του οχήματος του.

Ενόψει αυτών, η κρινόμενη αγωγή κατά το μέρος που στρέφεται κατά των πρώτης ,δεύτερης, τρίτης και πέμπτου των εναγομένων πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσίαν ...". Από την ορθή νοηματική απόδοση της άνω αιτιολογίας, σχετικά με την κατάφαση της αποκλειστικής υπαιτιότητας του παθόντος και την ανυπαρξία οιασδήποτε υπαιτιότητας των αναιρεσιβλήτων, συνάγεται σαφώς ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι η πρώτη εναγομένη- αναιρεσίβλητη δεν είχε τοποθετήσει, δια των προοτηθέντων υπαλλήλων της, τις προβλεπόμενες από τα ως άρθρα, ως και το άρθρο 4 του Κ.Ο.Κ Κ-6α (επικίνδυνη στένωση οδοστρώματος στην αριστερή πλευρά), και Κ-20 (κίνδυνος λόγω εκτελούμενων εργασιών στην οδό) πριν από το σημείο εκείνο, όπου είχε τοποθετηθεί το ως άνω πλέγμα, αλλά ούτε και συνεχή ή διακοπτόμενα εμπόδια με εναλασσόμενες λωρίδες ερυθρού ή λευκού χρώματος ή φώτα ή άλλα ανακλαστικά στοιχεία.

Τα ανωτέρω περιστατικά, που αναμφισβήτητα περιέχονται στο όλον αποδεικτικό πόρισμα της αναιρεσιβαλλομένης, αρκούν για την ουσιαστική παραδοχή της αγωγής του αναιρεσείοντος. Με τις παραπάνω παραδοχές του το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 4, 9 και 10 του ν. 2696/1999, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 297, 330 και 914 του Α.Κ., με την έννοια ότι έπρεπε και κακώς δεν εφαρμόσθηκαν, όπως επίσης παραβίασε ευθέως περαιτέρω και τις διατάξεις των άρθρων 914, 197, και 330 του Α..Κ., περί του εάν τα διαπιστωθέντα πιο πάνω περιστατικά, σχετικά με τις πράξεις και παραλείψεις της πρώτης αναιρεσίβλητης, και των προστηθέντων από αυτήν υπαλλήλων, λαμβανόμενα δεν μπορούν αντικειμενικά να θεωρηθούν ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Κατά συνέπεια ο πρώτος, κατά το πρώτο μέρος του, λόγος αναιρέσεως, από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμος. Περαιτέρω με τις εκτεθείσες παραδοχές του το Εφετείο στέρησε την απόφαση του από νόμιμη βάση λόγω ασαφών και ανεπαρκών αιτιολογιών στα ουσιώδη ως άνω ζητήματα, δοθέντος ότι δεν προσδιορίζει το ελεύθερο τμήμα του οδοστρώματος μετά την κατάληψη τμήματος αυτού για την εκτέλεση του έργου, για να είναι δυνατόν να κριθεί αν ο ενάγων είχε τη δυνατότητα να αποφύγει τα επί του οδοστρώματος εμπόδια με την διενέργεια προς τα δεξιά αποφευκτικών ελιγμών, αλλά ούτε και την απόσταση από την οποία ήταν δυνατόν να αντιληφθούν οι διερχόμενοι οδηγοί την ύπαρξη εμποδίων επί της οδού, ώστε να είναι δυνατόν να κριθεί κατά πόσο επέδρασε στην επέλευση του ατυχήματος η εκ μέρους του ενάγοντος υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 10 χ/ω.

Επομένως, ο ίδιος λόγος αναιρέσεως (πρώτος κατά το δεύτερο μέρος του) με οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, είναι επίσης βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' αποδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Πατρών που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση, κατ'ορθή ερμηνευτική διατύπωση της παρ.3 του άρθρου 580 ΚΠολΔ, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 12 παρ.4 του Ν. 4055/2012 αφού είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων αναιρέσεως (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 144/2010 απόφαση του Εφετείου Πατρών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο πιο πάνω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Nοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ