Supreme Court dismisses appeal against municipal debt judgment due to invalid signatures on debt acknowledgment.

Απόφαση 1712 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1712/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καθ' ων η κλήση: 1) Δ. Β. του Χ., 2) Μ. Β. του Χ., 3) Ε. Β. του Χ., κατοίκων ..., ως εκ διαθήκης κληρονόμων του αποβιώσαντος αρχικά αναιρεσείοντος Ν. Β. του Δ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Λαμπρόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου - καλούντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου - Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης α' βαθμού με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑΣ - ΚΥΛΛΗΝΗΣ" (πρώην "ΔΗΜΟΥ ΒΟΥΠΡΑΣΙΑΣ"), που εδρεύει στα Λεχαινά Ηλείας και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πιτσούνη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/12/2009 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου - καλούντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αμαλιάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 50/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 176/2018 του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αποβιώσας αρχικά αναιρεσείων με την από 3/10/2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων - καθ' ων η κλήση ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου - καλούντος την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη, από 3-10-2018, αίτηση αναίρεσης (Αριθ. Έκθ. Κατάθ. 41/2018) προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, με αριθμό 176/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, επί της από 13-2-2015 έφεσης του αναιρεσίβλητου κατά της 50/2014 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας, με την οποία απορρίφθηκαν η από 30-12-2009 ανακοπή και οι από 8-11-2011 πρόσθετοι λόγοι αυτής προς ακύρωση της ... διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας. Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και, επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α', 287, 291 και 292 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, κατά το άρθρο 573 παρ.1 του ίδιου Κώδικα, και στην αναιρετική δίκη, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 1846 και 1847 ΑΚ, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται αν, μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση προς τον αντίδικο του λόγου διακοπής με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση της διαδικαστικής πράξης, από εκείνον που έχει δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι την επέλευση του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος.

Ως διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης, στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου, νοείται ο καθολικός του διάδοχος αυτού (κληρονόμος του). Ακόμη από τις προαναφερόμενες διατάξεις προκύπτει ότι ναι μεν η γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής αποτελεί προϋπόθεση της επέλευσης της διακοπής της δίκης και είναι αναγκαία και για την επανάληψη αυτής, η παράλειψη όμως της γνωστοποίησης του λόγου της από εκείνον υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης, δεν εμποδίζει τον αντίδικό του, που έλαβε γνώση, καθ' οιονδήποτε τρόπο, του λόγου της διακοπής, να επισπεύσει την αναγκαστική επανάληψη της δίκης, τηρώντας τη διαδικασία του άρθρου 291 ΚΠολΔ, ήτοι κοινοποιώντας, μετά προηγούμενη κατάθεσή του στη γραμματεία του δικαστηρίου, όπου είναι εκκρεμής η διακοπείσα δίκη, δικόγραφο "περί επανάληψης" της βιαίως διακοπείσας δίκης προς τον υπέρ του οποίου η διακοπή διάδικο.

Τέτοιο δικόγραφο μπορεί να είναι και η περιέχουσα πρόσκληση του τελευταίου (κληρονόμου) προς επανάληψη της δίκης κλήση προς συζήτηση της υποθέσεως, η οποία δεν μπορεί να λάβει χώρα πριν από την πάροδο της προθεσμίας του άρθρου 1847 ΑΚ περί αποποιήσεως της κληρονομίας (ΑΠ 41/2019, ΑΠ 43/2019, ΑΠ 47/2018, ΑΠ 140/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της υπόθεσης προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο αναιρεσείων, Ν. Β., άσκησε την κρινόμενη, από 3-10-2018 αίτηση αναίρεσης, στις 8-10-2018, με κατάθεση στη γραμματεία του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου, η οποία προσδιορίστηκε να συζητηθεί στη δικάσιμο της 9ης Μαρτίου 2020, κατά την οποία η συζήτησή της ματαιώθηκε.

Με την από 6-4-2021 αίτηση - κλήση του το αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ ζήτησε τον ορισμό νέας δικασίμου για τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και ορίστηκε η δικάσιμος που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης. Εν τω μεταξύ, στις 8-8-2021 ο αναιρεσείων απεβίωσε, όπως αποδεικνύεται από το με αριθ. πρωτ. ... απόσπασμα της ... ληξιαρχικής πράξης θανάτου του ληξίαρχου Πηνειού Ηλείας.

Το αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ., το οποίο έλαβε γνώση του επελθόντος με το θάνατο του αναιρεσείοντος λόγου διακοπής της δίκης, επανέφερε προς συζήτηση, στην ίδια ως άνω δικάσιμο, την αίτηση αναίρεσης με την από 17-2-2022 αίτηση - πρόσκληση για επανάληψη δίκης, την οποία απευθύνει κατά των καθ' ων, Δ. Β., Μ. Β. και Ε. Β. του Χ., ως εκ διαθήκης κληρονόμων του αναιρεσείοντος, δυνάμει της ...

δημόσιας διαθήκης του, που συντάχθηκε από τη συμβολαιογράφο Γαστούνης, Αναστασία Παπαδημητροπούλου, η οποία δημοσιεύθηκε με τα ... πρακτικά συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου Γαστούνης. Ωστόσο, με την εν λόγω διαθήκη ο διαθέτης (αρχικώς αναιρεσείων) όρισε ότι οι αξιώσεις του κατά οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου (συνεπώς και κατά του αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ.), περιέρχονται ισομερώς στους δύο ανιψιούς του, Μ.

και Ε. Β. (δεύτερο και τρίτο των καθ' ων η κλήση για επανάληψη δίκης), οι οποίοι δεν αποποιήθηκαν την κληρονομία του, όπως προκύπτει από τα ... και ... πιστοποιητικά των Γραμματέων των Ειρηνοδικείων Γαστούνης και Μυρτουντίων, αντίστοιχα.

Συνεπώς, η από 17-2-2022 αίτηση - πρόσκληση του αναιρεσίβλητου για επανάληψη της δίκης που διακόπηκε βιαίως λόγω του θανάτου του αναιρεσείοντος είναι παραδεκτή και νομίμως χωρεί η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ως προς τους ανωτέρω καθ' ων - κληρονόμους του, Μ. και Ε. Β., καθόσον η ένδικη αίτηση - πρόσκληση κοινοποιήθηκε προς αυτούς μετά την παρέλευση της τετράμηνης προς αποποίηση της κληρονομιάς προθεσμίας (βλ.

τις με αριθμούς 7058Γ και 7056Γ/28-2-2022 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στην περιφέρεια του Εφετείου Πατρών, με έδρα στο Πρωτοδικείο Αμαλιάδας, Βασιλικής Σαββοπούλου, αντίστοιχα), οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο στη συζήτηση της υπόθεσης κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο.

Κατά το μέρος, όμως, που η παραπάνω αίτηση - πρόσκληση, απευθύνεται κατά του πρώτου καθ' ου, Δ. Β., αυτή είναι απαράδεκτη, αφού, όπως προεκτέθηκε, αυτός δεν είναι κληρονόμος του αναιρεσείοντος αναφορικά με την ένδικη αξίωση (άρθρο 556 ΚΠολΔ). Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ προκύπτει ότι μεταξύ των ουσιαστικών και διαδικαστικών προϋποθέσεων, με τη συνδρομή των οποίων μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής πληρωμής, είναι αφενός η ύπαρξη χρηματικής απαίτησης του αιτούντος από ορισμένη έννομη σχέση και αφ' ετέρου η απαίτηση αυτή και το ποσό της να αποδεικνύονται άμεσα από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο.

Εάν η απαίτηση ή το ποσό της, δεν αποδεικνύονται εγγράφως, ο δικαστής οφείλει, κατά το άρθρο 628 ΚΠολΔ, να μην εκδώσει διαταγή πληρωμής, εάν δε, παρά την έλλειψη της διαδικαστικής αυτής προϋποθέσεως, εκδοθεί διαταγή πληρωμής, τότε αυτή ακυρώνεται, ύστερα από ανακοπή του οφειλέτη κατά τα άρθρα 632 και 633 ΚΠολΔ.

Η ακύρωση της διαταγής πληρωμής για το λόγο αυτό απαγγέλλεται, λόγω διαδικαστικού απαράδεκτου, ανεξαρτήτως της ύπαρξης και της δυνατότητας απόδειξης της απαίτησης με άλλα αποδεικτικά μέσα (Ολ ΑΠ 10/1997, ΑΠ 402/2020, ΑΠ 1376/2018). Εξάλλου, η κατ' άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής, η οποία αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ.

του ίδιου κώδικα, έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο της κατά νόμο ορθότητας της έκδοσης της διαταγής πληρωμής και ασκείται όπως και η αγωγή, πρέπει δε στο δικόγραφό της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο όλοι οι λόγοι (ενστάσεις) κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής (ΑΠ 99/2020, ΑΠ 923/2020, ΑΠ 245/2016). Με την εν λόγω ανακοπή ο ανακόπτων οφειλέτης μπορεί να προβάλλει λόγους είτε κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής λόγω έλλειψης των διαδικαστικών προϋποθέσεων που απαιτούνται για την έκδοσή της, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της μη έγγραφης απόδειξης της απαίτησης, είτε ενστάσεις κατά της ύπαρξης της απαίτησης (ΑΠ 913/2020, ΑΠ 368/2019, ΑΠ 1443/2017).

Στη δίκη της ανακοπής δεν επανεκδικάζεται η υπόθεση καθολικά, αλλά μόνο στο μέτρο των υποβαλλόμενων λόγων ανακοπής. Οι λόγοι αυτοί, σε συνδυασμό με το αίτημα της ανακοπής, προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας που επέρχεται με την άσκησή της και αναγκαίως οριοθετούν το αντικείμενο της δίκης της ανακοπής.

Αν ο λόγος της ανακοπής είναι τυπικός, όπως συμβαίνει με αυτόν της μη, κατά τον ανακόπτοντα, έγγραφης απόδειξης της απαίτησης, για την οποία εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής και του ποσού αυτής, τότε αντικείμενο της δίκης της ανακοπής και, κατά συνέπεια, της επ' αυτής δικαιοδοτικής κρίσης του δικαστηρίου, δεν καθίσταται και το ζήτημα της ύπαρξης ή μη της απαίτησης, για την οποία εκδόθηκε η διαταγή πληρωμής, αφού με μόνη τη διαπίστωση της βασιμότητας του τυπικού αυτού λόγου της ανακοπής γίνεται δεκτό το αίτημα αυτής και ακυρώνεται άνευ ετέρου η διαταγή πληρωμής (Ολ ΑΠ 43/2005, Ολ ΑΠ 10/1997, ΑΠ 1251/2020, ΑΠ 2206/2009, ΑΠ 665/2006).

Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 8 του ν. 1599/1986 υπό τον τίτλο "βελτίωση σχέσεων κράτους - πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας", γεγονότα ή στοιχεία που δεν αποδεικνύονται με τα αναφερόμενα στο νόμο αυτό έγγραφα, μπορεί να αποδεικνύονται ενώπιον κάθε αρχής ή υπηρεσίας του δημοσίου τομέα με υπεύθυνη δήλωση του ενδιαφερομένου.

Από την διατύπωση της διατάξεως αυτής, σε συνδυασμό και προς τον σκοπό της, όπως εμφαίνεται και στον τίτλο της, συνάγεται ότι αυτή δεν εφαρμόζεται κατά την ενώπιον των δικαστηρίων, αποδεικτική διαδικασία, επί της οποίας τυγχάνουν εφαρμογής οι ειδικές περί αποδείξεως διατάξεις του ΚΠολΔ και, συνεπώς, η κατά την διάταξη αυτή υπεύθυνη δήλωση δεν αποτελεί επιτρεπτό αποδεικτικό μέσο και μόνο ως μαρτυρία τρίτου δύναται να χρησιμεύσει, εφόσον κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου δεν έγινε με το σκοπό να χρησιμοποιηθεί και στη δίκη, κατά την οποία κρίνεται η συγκεκριμένη διαφορά (ΟλΑΠ 8/1987, ΑΠ 34/2021, ΑΠ 1583/2021, ΑΠ 1048/2020).

Ωστόσο, οι ανωτέρω υπεύθυνες δηλώσεις του Ν. 1599/1986, όταν προέρχονται από τους διαδίκους, μπορούν να εκτιμηθούν, κατά την κρίση του δικαστηρίου, ότι περιέχουν εξώδικη ομολογία, η οποία εκτιμάται ελεύθερα (άρθρο 352 παρ. 2 ΚΠολΔ). Με βάση μια τέτοια υπεύθυνη δήλωση, που ενέχει εξώδικη ομολογία χρέους, μπορεί να εκδοθεί διαταγή πληρωμής σε βάρος του δηλούντος, διότι ως ιδιωτικό έγγραφο, με το οποίο αποδεικνύεται χρηματική απαίτηση, για να εκδοθεί, με βάση αυτό, αντίστοιχη διαταγή πληρωμής, νοείται όχι μόνο εκείνο που περιέχει διατύπωση δικαιοπραξίας, αλλά και το έγγραφο που περιέχει μαρτυρία (δήλωση γνώσης), με αποδεικτική δύναμη του εκδότη του σε βάρος του ίδιου, ενέχουσα εξώδικη ομολογία χρέους (ΑΠ 1590/2005, ΑΠ 54/1990).

Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, κατά παράβαση σχετικής δικονομικού περιεχομένου διάταξης, ενώ ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης δημιουργείται, όταν η εκ πλαγίου παραβίαση αφορά κανόνα ουσιαστικού και όχι δικονομικού δικαίου.

Επομένως, οι διατάξεις των προαναφερόμενων άρθρων 623, 624 ΚΠολΔ, οι οποίες έχουν δικονομικό χαρακτήρα (ΑΠ 196/2020, ΑΠ 1689/2013, ΑΠ 1305/2009), δεν αποτελούν αντικείμενο παραβίασης ευθείας ή εκ πλαγίου, δημιουργικής λόγου αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 43/2022, ΑΠ 196/2020, ΑΠ 1503/2008). Στην προκείμενη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία παραδεκτά επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι το Εφετείο, μετ' εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που νόμιμα προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε (κατά την ανέλεγκτη κρίση του), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Με την ανακοπτόμενη, υπ' αριθμ. ..., διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας, διατάχθηκε ο Δήμος Βουπρασίας, διάδοχος του οποίου κατέστη εκ του νόμου το εκκαλούν Ν.Π.Δ.Δ με την επωνυμία "Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης", να καταβάλει στον καθ' ου η ανακοπή το συνολικό ποσό των 315.081,68 ευρώ, πλέον τόκων και δικαστικών εξόδων, με βάση τις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις, για απαιτήσεις που απορρέουν από συμβάσεις έργου και πώλησης, που καταρτίστηκαν προφορικώς μεταξύ των διαδίκων, κατά το χρονικό διάστημα από τον Μάιο του έτους 2006 έως και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Κατά την υποβολή της αίτησης, επί της οποίας εκδόθηκε η ανωτέρω διαταγή πληρωμής, ο καθ' ου προσκόμισε, προς απόδειξη της απαίτησής του και του ποσού της, αποκλειστικά και μόνο έξι (6) υπεύθυνες δηλώσεις του άρθρου 8 ν. 1599/1986, με τις οποίες τα δηλούντα πρόσωπα βεβαιώνουν την κατάρτιση των ένδικων συμβάσεων, τους όρους εκάστης, την εκτέλεση και παράδοση κάθε έργου, καθώς και την παράδοση των πωληθέντων υλικών και, επίσης, δηλώνουν ότι ο Δήμος Βουπρασίας δεν έχει καταβάλει κανένα ποσό στον Ν.

Β. (νυν καθ' ου η ανακοπή). Συγκεκριμένα, ο τελευταίος προσκόμισε: α) την από 23-7-2007 υπεύθυνη δήλωση του Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Π. Μανωλάδας, Τ. Π., β) την από 13-10-2006 υπεύθυνη δήλωση του Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Κουρτεσίου, Σ. Φ., γ) τις από 24-7-2007 δύο (2) υπεύθυνες δηλώσεις του Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Αγ.

Μαρίνας, Δ. Θ., δ) την από 19-7-2007 υπεύθυνη δήλωση της Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Νέας Μανωλάδας, Α. Κ. και ε) την από 16-8-2007 υπεύθυνη δήλωση του Αντιδημάρχου του Δήμου Βουπρασίας, Ν. Κ.. Στο τέλος εκάστης υπεύθυνης δήλωσης υπάρχει η από 16-8-2007 βεβαίωση του τέως Δημάρχου Βουπρασίας, Σ. Θ., με το ακόλουθο περιεχόμενο: "Οι παραπάνω εργασίες και τα ποσά βεβαιώνονται και από τον τέως Δήμαρχο Βουπρασίας Σ.

Θ., ο οποίος έδωσε εντολή στους προέδρους των Τ.Σ.". Ωστόσο, όπως συνομολογείται από τον εφεσίβλητο - καθ' ου η ανακοπή, με τα δικόγραφα των προτάσεών του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, αλλά και του παρόντος Δικαστηρίου, όλα τα ανωτέρω πρόσωπα, κατά τον χρόνο σύνταξης των ως άνω υπεύθυνων δηλώσεων, δεν είχαν πλέον τις αναγραφόμενες σε αυτές, ιδιότητες, καθόσον είχε λήξει η θητεία τους.

Συνεπώς, ακόμα και αν τα πρόσωπα αυτά είχαν τις ως άνω αναγραφόμενες ιδιότητες, ήτοι του Αντιδημάρχου και των Προέδρων Τοπικών Συμβουλίων του Δήμου Βουπρασίας, κατά τον χρόνο που φέρονται ότι καταρτίστηκαν και εκτελέστηκαν οι ένδικες συμβάσεις, εντούτοις, κατά τον χρόνο σύνταξης των ανωτέρω υπεύθυνων δηλώσεων, ήταν τρίτα πρόσωπα, σε σχέση με το Δήμο Βουπρασίας και όχι νόμιμοι εκπρόσωποι αυτού. Κατά συνέπεια, και σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην οικεία θέση της μείζονος σκέψης της παρούσας, οι ως άνω υπεύθυνες δηλώσεις δεν μπορούν να εκτιμηθούν ως υπεύθυνες δηλώσεις που ενέχουν εξώδικη ομολογία χρέους, καθόσον δεν προέρχονται από νόμιμο εκπρόσωπο του ως άνω Δήμου. Συνακόλουθα, εφόσον οι ως άνω προσκομισθείσες υπεύθυνες δηλώσεις δεν αποτελούν ιδιωτικά έγγραφα, δεν συνέτρεξε εν προκειμένω η διαδικαστική προϋπόθεση έκδοσης της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής, ήτοι η απόδειξη της απαίτησης και του ποσού της από δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο.

Συνεπώς, ακύρως εκδόθηκε η ανακοπτομένη. Κατά συνέπεια, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο, με την εκκαλουμένη απόφαση, έκρινε ότι οι προσκομισθείσες υπεύθυνες δηλώσεις αποτελούν ιδιωτικά έγγραφα μαρτυρίας με αποδεικτική δύναμη εξώδικης ομολογίας, διότι τα δηλούντα πρόσωπα ήταν όργανα του Δήμου Βουπρασίας κατά τον χρόνο κατάρτισης και εκτέλεσης των ένδικων συμβάσεων, έστω και αν δεν είχαν αυτή την ιδιότητα όταν συνέταξαν τις εν λόγω υπεύθυνες δηλώσεις, εσφαλμένα, κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, εφάρμοσε τον νόμο...".

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ, στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, διαλαμβάνοντας ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το ζήτημα αν κατά το χρόνο σύνταξης των ανωτέρω υπεύθυνων δηλώσεων, τα πρόσωπα που τις συνέταξαν, ήτοι ο Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος και οι Πρόεδροι των Τοπικών Συμβουλίων του Δήμου Βουπρασίας ήταν ο πρώτος νόμιμος εκπρόσωπος του Δήμου και οι λοιποί αν ενήργησαν κατ' εντολή και για λογαριασμό του πρώτου, ώστε οι υπεύθυνες δηλώσεις τους να αποτελούν ιδιωτικά έγγραφα μαρτυρίας με αποδεικτική δύναμη εξώδικης ομολογίας, με τα οποία μπορεί νομίμως να εκδοθεί διαταγή πληρωμής.

Ο παραπάνω αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος, διότι, όπως αναπτύσσεται στη μείζονα σκέψη, οι διατάξεις των προαναφερόμενων άρθρων 623, 624 ΚΠολΔ έχουν δικονομικό χαρακτήρα και, συνεπώς, η παράβασή τους δεν ιδρύει πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Περαιτέρω, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια, κατ' εκτίμηση, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ, κήρυξε ακυρότητα της επίδικης διαταγής πληρωμής, δεχόμενο εσφαλμένα ότι τα έγγραφα που προσκομίστηκαν στο Δικαστή που εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής, ήτοι οι έξι (6) υπεύθυνες δηλώσεις, δεν αποτελούν ιδιωτικά έγγραφα, από τα οποία αποδεικνύεται η απαίτηση του αναιρεσείοντος και το ποσό της, λόγω του ότι τα πρόσωπα που τις υπέγραψαν, κατά το χρόνο της σύνταξης και υπογραφής τους, δεν ήταν νόμιμοι εκπρόσωποι του Δήμου Βουρπασίας, αλλά τρίτα πρόσωπα και ότι ως εκ τούτου οι υπεύθυνες δηλώσεις τους δεν μπορούν να εκτιμηθούν ότι ενέχουσες εξώδικη ομολογία χρέους εκ μέρους του Δήμου Βουπρασίας.

Ωστόσο, εφόσον, όπως δέχθηκε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, τα πρόσωπα, τα οποία συνέταξαν και υπέγραψαν τις έξι (6) υπεύθυνες δηλώσεις, που προσκομίστηκαν στο Δικαστή που εξέδωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, κατά το χρόνο σύνταξης και υπογραφής τους, δεν είχαν τις αναγραφόμενες ιδιότητες, του Αντιδήμαρχου και των Προέδρων των Τοπικών Συμβουλίων του Δήμου Βουπρασίας, αντίστοιχα, διότι η θητεία τους είχε λήξει, ενώ, επίσης, και ο βεβαιών στο τέλος των υπεύθυνων δηλώσεων δεν ήταν Δήμαρχος του Δήμου Βουπρασίας, ορθά έκρινε ότι τα εν λόγω πρόσωπα δεν ήταν νόμιμοι εκπρόσωποι του άνω Δήμου (διάδοχος του οποίου είναι το αναιρεσίβλητο νπδδ), αλλά τρίτα πρόσωπα σε σχέση με αυτόν και ως εκ τούτου οι υπεύθυνες δηλώσεις τους ως μη προερχόμενες από τον ανωτέρω διάδικο Δήμο, δεν μπορούν να εκτιμηθούν ως περιέχουσες εξώδικη ομολογία χρέους εκ μέρους του και, συνεπώς, η εκδοθείσα με βάση αυτές (υπεύθυνες δηλώσεις), επίδικη διαταγή πληρωμής είναι άκυρη λόγω έλλειψης της απαιτούμενης για την έκδοσή της διαδικαστικής προϋπόθεσης της έγγραφης απόδειξης της απαίτησης και του ποσού της από ιδιωτικό έγγραφο.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, συμμορφώθηκε προς τις άνω διατάξεις των άρθρων 623 και 624 ΚΠολΔ και δεν κήρυξε ακυρότητα της διαταγής πληρωμής παρά το νόμο. Επομένως, οι παραπάνω δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης είναι αβάσιμοι. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω και, αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων (στη δικονομική θέση του οποίου υπεισήλθαν οι δεύτερος και τρίτος των καθών η κλήση, Μ.

Β. και Ε. Β. του Χ., ως εκ διαθήκης κληρονόμοι του), ως διάδικος που ηττήθηκε, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου νομικού προσώπου, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 106, 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), μειωμένα όμως, κατά το μέτρο του άρθρου 281 παρ.2 του ν. 3463/2006, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ως απαράδεκτη την από 17-2-2022 αίτηση - πρόσκληση για επανάληψη δίκης ως προς τον πρώτο καθ' ου, Δ. Β. του Χ..

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 3-10-2018, αίτηση (Αριθ. Έκθ. Κατάθ. 41/2018) για αναίρεση της με αριθμό 176/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πατρών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα (στη δικονομική θέση του οποίου υπεισήλθαν οι εκ διαθήκης κληρονόμοι του, Μ. Β. και Ε. Β. του Χ.) στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει συνολικά στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Σεπτεμβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Οκτωβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ