Supreme Court allows appeal against appellate dismissal of contract claim for lost profits as vague.

Απόφαση 1710 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1710/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 8 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΚΟ Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρεία Πετρελαιοειδών" ("ΕΚΟ-ΑΒΕΕ"), πρώην με την επωνυμία "ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρεία Πετρελαιοειδών" ("ΕΚΟ-ΕΛΔΑ ΑΒΕΕ"), καθολικής διαδόχου δια διασπάσεως με απορρόφηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ελληνικά Καύσιμα Ορυκτέλαια ΑΒΕΕ", που εδρεύει στο …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζαραφέτα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Κ. του Σ. Κ., χήρας Θ. Π., 2) Μ. συζύγου Ν. Κ., το γένος Ι. Π., 3) Γ. Π. του Ι., 4) Γ. Π. του Δ. και 5) Ι. Π. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαρίλαο Τζαμακλή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-2-1998 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας κατά του αρχικά εναγομένου Θ. Π. (ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας και του οποίου καθολικοί διάδοχοι είναι οι ήδη αναιρεσίβλητοι), που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2265/1999 μη οριστική, 3540/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3099/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-9-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 11-3-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή του μόνου λόγου της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ. παρέχεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός ιδρύεται και όταν το δικαστήριο, παρά την επαρκή έκθεση στην αγωγή των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματός της, την απορρίπτει ως αόριστη (Α.Π.480/2010).

Εξάλλου κατά το άρθρο 298 Α.Κ. η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος, τέτοιο δε κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί.

Περαιτέρω κατά το άρθρο 216 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 και 117 του ίδιου κώδικα, πρέπει να περιέχει: α) σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα.

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι για την πληρότητα της αγωγής με την οποία επιδιώκεται η επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους, πρέπει να εκτίθενται σ' αυτήν τα περιστατικά που προσδιορίζουν την προσδοκία ορισμένου κέρδους, με βάση την κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων πιθανότητα και οι ειδικές περιστάσεις και τα ληφθέντα προπαρασκευαστικά μέτρα.

Δεν αρκεί δηλαδή ή αφηρημένη επανάληψη των ως άνω εκφράσεων του άρθρου 298 Α.Κ. ούτε του συνολικώς φερομένου ως διαφυγόντος κέρδους αλλά απαιτείται η εξειδικευμένη και λεπτομερής κατά περίπτωση μνεία των συγκεκριμένων περιστατικών, περιστάσεων και μέτρων που καθιστούν πιθανό το κέρδος ως προς τα επί μέρους κονδύλια, καθώς και ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων αυτών, ώστε να μπορεί να εκτιμηθεί δικαστικώς ο σχετικός αγωγικός ισχυρισμός και να αμυνθεί κατ' αυτού ο εναγόμενος (πρβλ.

Ολ.Α.Π.20/1992, Α.Π.258/2008). Στην προκειμένη περίπτωση με την από 19-2-1998 αγωγή της επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εξέθεσε, κατά το μέρος της που ενδιαφέρει εν προκειμένω: Ότι με σύμβαση εμπορικής συνεργασίας δεκαετούς διαρκείας που καταρτίστηκε στις 21-12-1990 μεταξύ αυτής και του αρχικά εναγομένου Θ.

Π. (ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας και του οποίου καθολικοί διάδοχοι είναι οι ήδη αναιρεσίβλητοι), ο τελευταίος ανέλαβε την υποχρέωση να προμηθεύεται, αποθηκεύει και εμπορεύεται, μέσω του πρατηρίου του πωλήσεως υγρών καυσίμων που βρισκόταν στην …, κατ' αποκλειστικότητα προϊόντα αυτής (της ενάγουσας), ήτοι βενζίνες, πετρέλαια, λιπαντικά κ.λ.π., να έχει το πρατήριό του σε συνεχή λειτουργία και να έχει επαρκή αποθέματα καυσίμων στη διάθεση του καταναλωτικού κοινού.

Ότι με όρο της πιο πάνω συμβάσεως ορίσθηκε ότι αν η μέση μηνιαία κατανάλωση καυσίμων μειωνόταν κάτω από τις 65.000 λίτρα για τις βενζίνες και κάτω από τις 117.000 λίτρα για τα πετρέλαια, αυτή (η ενάγουσα) είχε δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση και να απαιτήσει αποζημίωση για κάθε θετική και αποθετική ζημία και διαφυγόν κέρδος.

Ότι με το από 30-1-1991 ιδιωτικό συμφωνητικό ο αρχικά εναγόμενος ανέλαβε επίσης την υποχρέωση όπως, κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1991 μέχρι 31-12-1991 αυξήσει τις καταναλώσεις του πρατηρίου του κατά 140.000 λίτρα για τις βενζίνες και κατά 950.000 λίτρα για τα πετρέλαια. Ότι ο αρχικά εναγόμενος παρέβη τις συμβατικές του υποχρεώσεις, προμηθευόμενος προϊόντα άλλης εταιρείας, με αποτέλεσμα οι καταναλώσεις δικών της προϊόντων να μειώνονται και κάτω από τα ελάχιστα συμφωνημένα όρια, το Σεπτέμβριο δε του έτους 1992 κατήγγειλε τη μεταξύ τους σύμβαση και έπαυσε να προμηθεύεται υγρά καύσιμα από αυτήν.

Ότι εξαιτίας της πιο πάνω αντισυμβατικής συμπεριφοράς του αρχικά εναγομένου υπέστη ζημία συνισταμένη στα διαφυγόντα κέρδη της από το δεύτερο εξάμηνο του έτους 1991, οπότε άρχισε η μειωμένη κατανάλωση καυσίμων από αυτόν, μέχρι τη συμφωνημένη λήξη της συμβάσεως (21-12-2000), τα οποία (διαφυγόντα κέρδη της) ανέρχονταν στα αναλυτικά αναφερόμενα κατά εξάμηνο ποσά, υπολογιζόμενα με βάση τις ελάχιστες ποσότητες καυσίμων που συμφωνήθηκε να προμηθεύεται από αυτήν ο αρχικά εναγόμενος και το ελάχιστο δραχμικό κέρδος της και συνολικά στο ποσό των 138.943.341 δραχμών, το οποίο πέραν πάσης αμφιβολίας θα απεκέρδαινε υπό κανονικές συνθήκες αν συνεχιζόταν η συνεργασία της με τον αρχικά εναγόμενο, μετά δε από αφαίρεση ποσού 1.936.408 δραχμών για συμφωνημένη ποινική ρήτρα, που δεν μπορούσε να ζητηθεί σωρευτικά και που την είχε διεκδικήσει με προηγούμενη αγωγή της, στο ποσό των 137.007.023 δραχμών.

Ζήτησε δε να υποχρεωθεί ο αρχικά εναγόμενος να της καταβάλει το ανωτέρω ποσό των 137.007.023 δραχμών νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή ήταν ορισμένη και παραδεκτή κατά το πιο πάνω κεφάλαιό της, περιείχε δε εξειδικευμένη και λεπτομερή μνεία των συγκεκριμένων περιστατικών, περιστάσεων και μέτρων που καθιστούσαν πιθανό το κέρδος της ενάγουσας ως προς τα επί μέρους κονδύλια, καθώς και ιδιαίτερη επίκληση των κονδυλίων αυτών.

Συνεπώς το εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε την αγωγή ως αόριστη ως προς το κεφάλαιό της αυτό, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και ο μόνος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλομένη την πιο πάνω πλημμέλεια, είναι βάσιμος.

Επομένως πρέπει να γίνει δεκτός ο αναιρετικός αυτός λόγος, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το προαναφερθέν μέρος της, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση κατά το μέρος της αυτό στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3099/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος της που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στις 26 Αυγούστου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ