Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility regarding interpretation rules and jurisdictional errors.

Απόφαση 170 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 170/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Π. Τ. του Β., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κάππο.

Των αναιρεσίβλητων:1)Κ. Τ., κατοίκου ... και 2)Γ. Τ. του Δ., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Καυκούλα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-2-1999 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αρήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 41/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 109/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-2-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας ανέγνωσε την από 21-10-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., επιτρέπεται αναίρεση και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 Α.Κ. Οι ερμηνευτικοί αυτοί κανόνες εφαρμόζονται από το δικαστήριο της ουσίας, όταν, κατά την ανέλεγκτη ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων.

Η διαπίστωση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί είτε να αναφέρεται στην απόφαση ρητώς, είτε να προκύπτει απ' αυτήν έμμεσα. Αν παρά την άμεση ή έμμεση αυτή διαπίστωση της υπάρξεως κενού ή αμφιβολίας, το δικαστήριο της ουσίας δεν προσφύγει, για να ανεύρει την αληθινή βούληση των συμβληθέντων, στους ερμηνευτικούς κανόνες που περιέχονται στις παραπάνω διατάξεις, παραβιάζει, με την μη εφαρμογή τους, τους κανόνες αυτούς.

Για να είναι όμως ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει να εκτίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και να αναγράφεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, ενώ είχε διαπιστώσει ευθέως ή εμμέσως την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες. Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με το δεύτερο μέρος του πρώτου λόγου της αναιρέσεως και με επίκληση του άρθρου 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.

προβάλλει την αιτίαση ότι το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 Α.Κ., κατά την ερμηνεία των δηλώσεων βουλήσεως των συμβληθέντων με το 9401/1923 διανεμητήριο συμβόλαιο και έτσι παραβίασε αυτούς. Όμως στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, ούτε ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας στις δηλώσεις βουλήσεως των συμβληθέντων με το πιο πάνω συμβόλαιο.

Επομένως και ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αόριστος. Ο ίδιος λόγος κατά το πρώτο μέρος του, με το οποίο βάλλεται η προσβαλλομένη ότι παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία του παραπάνω συμβολαίου, είναι επίσης απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, όχι δε και όταν αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων, όπως εν προκειμένω συμβαίνει.

2.- Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται κατόπιν εφέσεων κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο για τους στη διάταξη αυτή περιοριστικώς αναφερόμενους λόγους, μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβάνεται και ο από τον αριθ.19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως της στέρησης νόμιμης βάσεως της αναιρεσιβαλλομένης εξαιτίας έλλειψης αιτιολογίας. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ότι το ως εφετείο δικάσαν πρωτοδικείο υπέπεσε σε αναιρετική πλημμέλεια διότι απέρριψε σιγή, δηλαδή χωρίς αιτιολογία, τον προβληθέντα απ' αυτόν ισχυρισμό ότι η ένδικη δουλεία αποσβέστηκε δια της υπερεικοσαετούς αχρησίας (άρθρο 1138 Α.Κ.). Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι δεν ιδρύεται προκειμένου περί αποφάσεων πρωτοδικείων, που εκδόθηκαν κατόπιν εφέσεων κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων.

3.- Επειδή, ο αναιρεσείων με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλει ότι το δικάσαν πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δηλαδή το Ειρηνοδικείο, δεν ήταν καθ' ύλην αρμόδιο να δικάσει το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο, δηλαδή την αγωγή, διότι υπερεκτίμησε την αξία του αντικειμένου της διαφοράς και δίκασε αυτή κατά την τακτική διαδικασία, ενώ έπρεπε να δικάσει αυτή κατά την διαδικασία των μικροδιαφορών και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ. 3 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, προεχόντως διότι δεν προβάλλει τη θεμελιωτική της υπό συζήτηση πλημμέλειας παραβίαση της διάταξης σχετικά με την καθ' ύλην αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, ως δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (Ολ. Α.Π. 5/2003).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 24 Φεβρουαρίου 2004 αίτηση του Π. Τ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 109/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηλείας.

Και, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, εκ χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ