Supreme Court quashes lower court verdict for insufficient reasoning on driver's helmet usage in traffic fatality case.

Απόφαση 1708 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1708/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ερασμία Λιούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Μ. Λ. (M. L.), χας Κ. Λ. (K. L.), το γένος Β. Μ. (V. M.), κατοίκου ..., 2) Ε. Λ. (E. L.) του Κ. (K.) και της Μ. (M.), κατοίκου ..., που εκπροσωπείται νόμιμα από την ασκούσα τη γονική της μέριμνα, μητέρα της Μ. Λ. (M. L.), χα Κ. Λ. (K. L.), το γένος Β. Μ. (V. M.), 3) Α. Λ. (A. L.) του Κ. (K.) και της Μ. (M.), κατοίκου ..., που εκπροσωπείται νόμιμα από την ασκούσα την γονική του μέριμνα, μητέρα του Μ. Λ. (M. L.), χα Κ. Λ. (K. L.), το γένος Β. Μ. (V. M.), 4) Ν. Λ. (D. L.) του Α. (A.), 5) Μ. Λ. (M. L.) του Σ. (S.), κατοίκων ..., 6) Κ. Λ. (K. L.) του Ν. (D.), κατοίκου ..., 7) Π. Λ. (P. L.) του Ν. (D.), κατοίκου ..., 8) Γ. Λ. (J. L.) του Ν. (D.), 9) Α. Λ. (A. L.) του Ν. (D.), 10) Λ. Λ. (L. L.) του Ν. (D.), 11) Ν. Λ. (D. L.) του Ν. (D.), κατοίκων ..., 12) Β. Μ. (V. M.) του Ζ. (Z.) και 13) Λ. Μ. (L. M.) του Ρ. (R.), κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Ντοκατζή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΑΕ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-5-2020 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11674/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 68/2022 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1-6-2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σωκράτη Πλαστήρα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση, από 1-6-2022 (αριθ. έκθ. κατάθ. 1617/185/2022), αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρ. 614 αριθ. 6 του ΚΠολΔ), με αριθ. 68/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ), διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Επομένως, πρέπει να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 εδ. β`και 914 του ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στη περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Υπαιτιότητα είναι ο ψυχικός δεσμός του δράστη προς την αδικοπραξία. Αν η ζημία οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του παθόντος, δεν οφείλεται αποζημίωση, ενώ, αν διαπιστωθεί οικείο πταίσμα αυτού, το δικαστήριο μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 300 του ΑΚ να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της.

Η παράνομη συμπεριφορά, ως όρος της αδικοπραξίας, μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στη τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στη παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία ή από τη καλή πίστη, κατά τη κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η ύπαρξη της υπαιτιότητας δεν αποκλείεται, κατ` αρχήν, από το γεγονός ότι στο επιζήμιο αυτό αποτέλεσμα συνετέλεσε και συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος, αλλά η ύπαρξη αυτού, προβαλλόμενη από τον υπαίτιο κατ` ένσταση, συνεπάγεται τη μη επιδίκαση από το δικαστήριο αποζημίωσης ή τη μείωση του ποσού της, κατά το πιο πάνω άρθρο 300 του ΑΚ.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, γενικώς λαμβανόμενα, μπορούν να θεωρηθούν αντικειμενικώς ως πρόσφορη αιτία της ζημίας που επήλθε υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος, ενώ η κρίση για το αν πράγματι στη συγκεκριμένη περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε την αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, καθόσον ανάγεται σε εκτίμηση πραγματικού υλικού, σύμφωνα με το άρθρ. 561 παρ.1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 1032/2024, ΑΠ 693/2024, ΑΠ 224/2023, ΑΠ 1342/2023, ΑΠ 263/2022).

Επίσης, οι έννοιες της υπαιτιότητας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και, επομένως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς τη συνδρομή ή όχι υπαιτιότητας του ζημιώσαντος ή οικείου πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 του ΚΠολΔ για ευθεία και εκ πλαγίου παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, καθώς και για παραβίαση διδαγμάτων κοινής πείρας (Ολ.ΑΠ 15/2006).

Εκφεύγει όμως του αναιρετικού ελέγχου η κρίση ως προς το βαθμό - τη βαρύτητα του πταίσματος και το ποσοστό, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, διότι η κρίση αυτή σχηματίζεται από την κατ` άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, χωρίς την υπαγωγή τους σε νομική έννοια (ΑΠ 1032/2024, ΑΠ 693/2024, ΑΠ 1195/2023, ΑΠ 224/2023, ΑΠ 263/2022, ΑΠ 867/2020, ΑΠ 12/2020).

Τα προαναφερόμενα έχουν εφαρμογή και στη περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των αυτοκινήτων που συγκρούστηκαν, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 του ΑΚ η οποία εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ζημίας, άρα και από αδικοπραξία κατά τις διατάξεις των άρθρων 914 επ.

του ΑΚ στις οποίες μπορεί να θεμελιωθεί και η ευθύνη για τη ζημία που προκαλείται κατά τη λειτουργία του αυτοκινήτου, κατ` άρθρ. 4 του ν. ΓΠΝ/1911.

Περαιτέρω, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ. δεν θεμελιώνει αυτή καθ`εαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του αποτελέσματος που επήλθε. Σύμφωνα δε με το άρθρο 12 παρ. 6 του ν. 2696/1999 (Κ.Ο.Κ.), επιβάλλεται στους οδηγούς και στους επιβάτες μοτοποδηλάτων να φορούν προστατευτικό κράνος. Η παράλειψη χρήσης προστατευτικού κράνους από τέτοιο πρόσωπο σε περίπτωση σύγκρουσης μοτοποδηλάτων και αυτοκινήτων, θεμελιώνει συντρέχον πταίσμα αυτού κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης του άρθρου 300 του ΑΚ, εφόσον η παράλειψη αυτή, ως εκ του είδους των σωματικών κακώσεων, συνδέεται αιτιωδώς με αυτές. Αν το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε επέλθει και με τη χρήση προστατευτικού κράνους, τότε δεν συντρέχει η απαιτούμενη αιτιώδης συνάφεια και δεν καταλογίζεται συντρέχουσα αμέλεια στο πρόσωπο, που παρέλειψε να το φορέσει (ΑΠ 803/2023, ΑΠ 1039/2021, ΑΠ 448/2018, ΑΠ 560/2014, ΑΠ 632/2010).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός ιδρύεται, αποκλειστικά και μόνο, αν, στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία, με την οποία ισοδυναμεί εννοιολογικά και η ενδοιαστική αιτιολογία), όταν, δηλαδή, το δικαστήριο της ουσίας δεν διατυπώνει στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού του συλλογισμού σαφή δικανική πεποίθηση, με συνέπεια το αποδεικτικό πόρισμα να μην είναι αναμφισβήτητο ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 15/2006, ΑΠ 47/2023, ΑΠ 79/2023, ΑΠ 46/2023, ΑΠ 187/2023).

Τέλος, επί αδικοπραξίας, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα άρθρα 297 και 914 του ΑΚ, οι αιτιολογίες πρέπει να καλύπτουν την υπαιτιότητα, τη ζημία και τον αιτιώδη σύνδεσμο (ΑΠ 16/2005). Στην ερευνώμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από τη προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος και ειδικότερα ως προς το θέμα της συνυπαιτιότητας του θανόντος-οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας (οικείου των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων στην έκταση του ένδικου τραυματισμού του, τα εξής: "......

μετά τη νεκροψία-νεκροτομή, που διενεργήθηκε στο πτώμα του θανόντος οδηγού της μοτοσικλέτας Κ. Λ. (K. L.), διαπιστώθηκαν συντριπτικά εμπιεστικά κατάγματα του μετωπιαίου οστού με γραμμή κατάγματος κατά τη πορεία της οβελείας ραφής, συντριπτικά κατάγματα του (δε) βρεγματικού οστού, συντριπτικά κατάγματα των πρόσθιων κρανιακών βόθρων με γραμμές καταγμάτων στο (αρ.) και (δε) λιθοειδές οστό και στο ινιακό οστό δεξιά (....).

Εξάλλου, στο συμπέρασμα της διενεργηθείσας ιατροδικαστικής εξέτασης του θανόντος οδηγού της μοτοσικλέτας καταγράφεται ότι το πτώμα του Κ. Λ. φέρει βαριά κλειστή κρανιοεγκεφαλική κάκωση και κλειστό κάταγμα (αρ.) κνήμης, ενώ ως αιτία θανάτου του αναφέρεται η βαριά κλειστή κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Επισημαίνεται ότι στην έκθεση αυτοψίας που συνέταξε το Τμήμα Τροχαίας Χαλκηδόνας Θεσσαλονίκης καταγράφεται ως παρατήρηση ότι βρέθηκε στον τόπο του ατυχήματος, σε απόσταση 23 μέτρων περίπου από τη συμβολή των οδών ...

και συγκεκριμένα επί της τελευταίας προστατευτικό κράνος του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας, ενώ στο πρόχειρο σχεδιάγραμμα ατυχήματος που συνέταξε αυτή σημειώνεται η τελική θέση του σώματος του θανόντος οδηγού της μοτοσικλέτας συνοδευόμενη από λίμνη αίματος στο σημείο Κ επί του πεζοδρομίου της οδού ...

στο ρεύμα κατεύθυνσης προς την οδό ... μετά τη διασταύρωση της ως άνω οδού με την οδό ... Από τα παραπάνω καταδεικνύεται ότι ο θανών οδηγός της μοτοσικλέτας κατείχε μεν προστατευτικό κράνος δίχως όμως να κάνει ορθή χρήση αυτού, καθότι είτε δεν το φορούσε κρατώντας αυτό στο χέρι , είτε δεν το είχε ορθά προσδεδεμένο στο κεφάλι του.

Και αυτό διότι σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής που λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπόψη από το παρόν Δικαστήριο δε συνάδει το είδος των βαρύτατων κακώσεων κεφαλής που υπέστη ο θανών οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας με την ορθή χρήση προστατευτικού κράνους από αυτόν, καθότι είναι δεδομένο ότι σε τυχόν τέτοια περίπτωση θα είχε αποφύγει ή τουλάχιστον θα είχε μειώσει στο ελάχιστο την έκταση του τραυματισμού του στην περιοχή της κεφαλής, η οποία αποτέλεσε και την αιτία θανάτου του.....''.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχθηκε την ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του ως άνω θανόντος-οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας στην έκταση του τραυματισμού του, προσδιορίζοντας αυτό σε ποσοστό 30%, όπως είχε κρίνει ομοίως και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και απέρριψε κατ'ουσία τους πρώτο και δεύτερο λόγους της από 18-1-2021 (αριθ.

έκθ. κατάθ. 588/94/2021) έφεσης των εναγόντων - εκκαλούντων - αναιρεσειόντων και το πρώτο λόγο της από 5-2-2021 (αριθ. έκθ. κατάθ. 1988/221/2021) έφεσης της εναγόμενης-εκκαλούσας-αναιρεσίβλητης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας. Κρίνοντας έτσι όμως η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες, καθόσον περιέλαβε ενδοιαστική αιτιολογία ως προς το ουσιώδες ζήτημα του συντρέχοντος πταίσματος του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας σχετικά με τη χρήση του προστατευτικού κράνους το οποίο αυτός κατείχε, αφού δέχεται ότι '' είτε δεν το φορούσε κρατώντας αυτό στο χέρι, είτε δεν το είχε ορθά προσδεδεμένο στο κεφάλι του'', με αποτέλεσμα να υποστεί τη βαριά κλειστή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, η οποία επέφερε και το θάνατό του.

Με την ενδοιαστική, όμως, αυτή διατύπωση που εκφράζει αμφιβολία δεν καθίσταται βέβαιο τί δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, ότι αποδείχθηκε πραγματικά, ώστε το αποδεικτικό πόρισμά του δεν είναι αναμφίβολο, δηλ. δεν καθίσταται βέβαιο αν δεν έγινε ορθή χρήση του προστατευτικού κράνους ή καθόλου χρήση αυτού.

Με τη κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914, 300 και 330 του ΑΚ και υπέπεσε στη πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στη προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα της συγκλίνουσας υπαιτιότητας στο θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας-οικείου των εναγόντων, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Επομένως, μετά την παραδοχή του άνω λόγου αναίρεσης, του οποίου η αναιρετική εμβέλεια καταλαμβάνει και τον άλλο λόγο αναίρεσης, έτσι ώστε να παρέλκει η έρευνά του, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, προκειμένου να ερευνηθεί κατά το αναιρούμενο ως άνω μέρος αυτής, στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ), να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες σε αυτούς (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ` άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 1-1-2016 ένδικα μέσα) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθ. 68/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο πιο πάνω Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλο Δικαστή.

Διατάσσει την απόδοση του κατατεθέντος παραβόλου στους αναιρεσείοντες.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Νοεμβρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ