1707/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1707 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1707/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή- Εισηγήτρια, Γεώργιο Παπανδρέου και Λάμπρο Καρέλο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 24η Οκτωβρίου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Α. Κ. του Μ., δικηγόρου, κατοίκου ... που παραστάθηκε αυτοπροσώπως ως δικηγόρος.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Πολυχρόνη Καραστεργίου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-10-2014 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 58/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 77/2017 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7-3-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο αναιρεσείων δικηγόρος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτησή του αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά την έννοια του άρθρου 1045 ΑΚ για την κτήση κυριότητος ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία απαιτείται άσκηση (υλικών και εμφανών) πράξεων νομής επί μία εικοσαετία. Εξετέρου, ο ενάγων, επί αμφισβήτησης της κυριότητός του από τον εναγόμενο σε τμήμα του περιελθόντος, (και) κατά τα ως άνω, στην κυριότητά του ακινήτου, οφείλει στην σχετική (αναγνωριστική) αγωγή, (για το κατ' άρθρ. 216§1 ΚΠολΔ ορισμένον αυτής), να περιγράψει επακριβώς κατά θέση, έκταση και όρια με αναφορά και στις πλευκρικές διαστάσεις, ελλείψει άλλων σταθερών ορίων, το φερόμενο ως αμφισβητούμενης κυριότητος τμήμα του μεγαλύτερου ακινήτου του, ειδάλλως η αγωγή υπόκειται αοριστίας, (μη προσδιοριζόμενου του αντικειμένου, για το οποίο ζητείται έννομη προστασία), η οποία (αοριστία) δεν μπορεί να θεραπευθεί με τις προτάσεις ή με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, (παρεκτός αν αυτά ενσωματώνονται στην αγωγή).

ΙΙ. Ο από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Περαιτέρω, κατά τον αρ. 8 του προαναφερθέντος άρθρου, στοιχειοθετείται αναιρετικός λόγος, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης "Πράγματα" δε, είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από τον νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Έτι, περαιτέρω, συμφώνως προς την διάταξη του αριθμού 14 του προμνησθέντος άρθρου, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε απαράδεκτο.

ΙΙΙ. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προσάπτει, στο Τριμελές Εφετείο Κρήτης, ότι με την προσβαλλομένη, 77/2017, απόφασή του υπέπεσε (κατ' εκτίμηση) στην κατ' άρθρ. 559 αρ. 14 ΚπολΔ πλημμέλεια γιατί (κατά τον αναιρεσείοντα), παρά τον νόμο κήρυξε το απαράδεκτο της αοριστίας της αγωγής.

IV. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο στην επιτρεπτώς επισκοπούμενη αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του διέλαβε την παραδοχή, ότι "η αγωγή δεν περιέχει τα κατά νόμο απαιτούμενα στοιχεία για την πληρότητα της, καθώς, αν και το δικαίωμα της κυριότητος του ενάγοντος φαίνεται να αμφισβητείται, όχι επί του συνόλου, αλλά επί τμήματος του ακινήτου του, αυτό (τμήμα) δεν προσδιορίζεται στο δικόγραφο, ούτε κατά την παράθεση των πραγματικών περιστατικών ούτε και στο αιτητικό αυτού, καθιστώντας ανέφικτη την ταυτοποίησή του και, συνακόλουθα, το συγκεκριμένο προσδιορισμό του επιδίκου αντικειμένου" και τελικώς απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας. Προσέτι, στην κρισιολογηθείσα αγωγή, (που επιτρεπτώς επισκοπείται), ο νυν αναιρεσείων εκθέτει ότι: "Προσφάτως το Ελληνικό Δημόσιο αμφισβήτησε την κυριότητά μου, προβάλλοτνας ότι τμήμα του ακινήτου μου είναι κοινής χρήσης κατά την έννοια των άρθρων 966 Επ. ΑΚ", ως και ότι υφίσταται αμφισβήτηση εκ μέρους του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, όσον αφορά στην ύπαρξη κυριότητός του", επί του επιδίκου ακινήτου, παρά το γεγονός, ότι από το έτος 1966 - χρόνο αγοράς του ακινήτου, δυνάμει του …7/25.6.1966 συμβολαίου του τέως συμβολαιογράφου Δ. Μ., ασκεί όλες τις προσιδιάζουσες σε κυρίους διακατοχικές πράξεις, επ' αυτού που τεκμηριώνουν βούληση εξ ουσίασης, (όπως λ.χ. Επίβλεψη, καλλιέργεια).

V. Η προηγηθείσα επισκόπηση θεμελιώνει και μορφοποιεί την αβασιμότητα του λόγου αυτού (1ου) αναιρέσεως. Ειδικότερα, το δικαστήριο της ουσίας, προσηκόντως αντιμετώπισε το ζήτημα της μη εκθέσεως των απαραιτήτων στοιχείων, ήτοι του ακριβούς προσδιορισμού του τμήματος του ακινήτου, στην επί του οποίου κυριότητα του αναιρεσείοντος εστιάζεται η φερόμενη (κατ' αυτόν) αμφισβήτηση εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου. Ήτοι, πρέπει το (φερόμενο ως) αμφισβητούμενο τμήμα να εντάσσεται χωροταξικώς εντός του μείζονος ακινήτου και να εντοπίζεται κατ' έκταση, θέση και όρια εντός αυτού. Η δε αγωγή (ως εν προκειμένω), πάσχει αοριστία σε περίπτωση μη παραθέσεως των θεμελιωδών αυτών στοιχείων, όπως μνημονεύεται στη νομική σκέψη. Επομένως, όπως προειπώθηκε, το Εφετείο ορθώς αξιολόγησε το αγωγικό δικόγραφο με την ανωτέρω παραδοχή του και δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο. Για αυτό και είναι, κατά τα ως άνω, αβάσιμος, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, παρά τα αντίθετα υπό του αναιρεσείοντος υποστηριζόμενα, αδοκίμως όμως, κατά τα άνω εκτιθέμενα.

VI. Με τον δεύτερο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων ισχυρίζεται, ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, υπέπεσε στις κατ' άρθρ. 559 αρ. 8 και 14 ΚπολΔ πλημμέλειες, υπό την έννοια, ότι, τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον του Εφετείου προέβαλε τον ουσιώδη ισχυρισμό, ότι η αμφισβήτηση μέρους του ακινήτου του υπό του αναιρεσιβλήτου ως αιγιαλού - παλαιού αιγιαλού και παραλία, είναι ένσταση καταλυτική της αγωγής και ώφειλε το ενιστάμενο να την προσδιορίσει και αποδείξει (φερόμενη πλημμέλεια υπ' αρ. 8) υποστηρίζει δε αυτός (αναιρεσείων) ότι: "Τον προταθέντα αυτό ισχυρισμό ασκούντα ουσιώδη επίδραση στη δίκη δεν έλαβε υπόψη του το δικαστήριο της ουσίας, τον οποίο αν ελάμβανε υπόψη θα δεχόταν ότι η αγωγή είναι ορισμένη και θα ερευνούσε την ουσία της υπόθεσης και θα εδέχετο την αγωγή", (φερόμενη πλημμέλεια υπ' αρ. 14). Ο λόγος αυτός, αναιρέσεως είναι αλυσιτελής, (μη δυνάμενος να επαγάγει, δηλαδή, έννομες συνέπειες), καθόσον το δικαστήριο της ουσίας δεν προχώρησε στο στάδιο της ουσιαστικής διερευνήσεως της υποθέσεως με αντίστοιχη την υποχρέωση του προς αξιολογική απάντηση στους εκατέρωθεν προβαλλομένους ουσιώδεις ισχυρισμούς των διαδίκων.

VII. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς, διερεύνηση, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495§3 ΚπολΔ), συμφώνως προς το διατακτικό. Δικαστικά έξοδα δεν επιβάλλονται ελλείψει σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7.3.2018 αίτηση του Α. Κ. περί αναιρέσεως της 77/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κρήτης. Και

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Δεκεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ