Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding admissibility of appeal reasons under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1707 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1707/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .....που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χρυσούλα Ψαράκη.

Του αναιρεσίβλητου: .....που παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ηρώ Γαλανού .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-2-1993 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκε η 2898/1993 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε από τον ήδη αναιρεσίβλητο η από 21-6-2002 ανακοπή ερημοδικίας, η από 16-7-2002 αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση και η από 21-6-2002 αγωγή, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2352/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 2427/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-11-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 7 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης της 2427/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή από το άρθρο 522 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εξουσία του Εφετείου περιορίζεται στην έρευνα των δια της εφέσεως και των προσθέτων λόγων προσβαλλομένων κεφαλαίων της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η δε μεταρρύθμιση της εκκαλουμένης χωρίς λόγο έφεσης ιδρύει τον από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 λόγο. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως σαφώς προκύπτει από το περιεχόμενο του δικογράφου της από 19 Νοεμβρίου 2003 εφέσεως του ήδη αναιρεσείοντος κατά της 2352/2003 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με αυτήν προσβλήθηκε, πλην άλλων, και το κεφάλαιο της πρωτόδικης απόφασης που αφορούσε την αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου και η οποία είχε απορριφθεί από το πρωτόδικο δικαστήριο ως μη νόμιμη. Ειδικότερα δε ο ήδη αναιρεσείων με την προαναφερομένη έφεσή του ζήτησε την κατ' ουσίαν απόρριψη της αγωγής του ήδη αναιρεσιβλήτου, μάλιστα δε πρότεινε με τις προτάσεις του και ένσταση αοριστίας της εν λόγω αγωγής καθώς και ένσταση ιδίας κυριότητας αυτού επί των επιδίκων ακινήτων.

Συνεπώς, νομίμως η προσβαλλόμενη απόφαση επελήφθη της αγωγής του ήδη αναιρεσίβλητου και όσα αντίθετα προτείνονται με τον πρώτο λόγο αναίρεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

ΙΙ. Επειδή η αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση ασκείται όπως ρητώς αναφέρεται στο άρθρο 153 του ΚΠολΔ εντός προθεσμίας τριάντα ημερών από την ημέρα της άρσης του εμποδίου που συνιστούσε την ανώτερη βία ή της γνώσης του δόλου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αναφέρεται με το δικόγραφο της αναίρεσης, ο αναιρεσίβλητος άσκησε την αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση την 17/07/2002, ενώ αυτός έλαβε γνώση της ερήμην αυτού εκδοθείσης 2898/1993 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την 18/6/2002.

Συνεπώς, η εν λόγω αίτηση ασκήθηκε εμπροθέσμως και ως εκ τούτου ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Επειδή, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης η από τον αρ. 11β΄ (και όχι 8) του άρθρ. 559 ΚΠολΔ αιτίαση της μη λήψης υπόψη από το Εφετείο των αναφερόμενων σ' αυτόν εγγράφων. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος καθόσον από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά που έγιναν δεκτά από το Εφετείο ως αποδεικνυόμενα, αναφορικά με τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος για άσκηση πράξεων νομής επί των επιδίκων ακινήτων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο κατά την εκτίμηση των αποδείξεων έλαβε υπόψη και εκτίμησε ως δικαστικά τεκμήρια και τα αναφερόμενα στον τρίτο λόγο αναίρεσης έγγραφα.

ΙV. Επειδή έλλειψη αιτιολογίας ή ανεπαρκούς τοιαύτης σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης δεν υπάρχει και συνεπώς δεν ιδρύεται ο από το άρθ. 559 αρ. 19 ΚΠολΔικ προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως στην περίπτωση που οι ελλείψεις της απόφασης ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και συγκεκριμένα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών, και γενικά στην αιτιολόγηση του πορίσματος, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο, αν τούτο εκτίθεται σαφώς.

Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της ελλείψεως αιτιολογίας, άλλως της ανεπαρκούς τοιαύτης, συνισταμένης στο ότι αυτή δεν αιτιολογεί επαρκώς από ποιους λόγους ή ποια αποδεικτικά στοιχεία ήχθη στην κρίση ότι ο αναιρεσίβλητος και όχι ο αναιρεσείων ασκούσε πράξεις νομής επί των επιδίκων, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

V. Επειδή, από τον συνδυασμό των άρθ. 559 αρ. 20 και 561 ΚΠολΔ προκύπτει ότι δεν υπάρχει παραμόρφωση εγγράφου όταν το δικαστήριο εκτιμώντας το έγγραφο ως αποδεικτικό μέσο και όπως πραγματικά έχει το αληθινό περιεχόμενό του πείθεται για την ύπαρξη όλου ή μέρους των πραγματικών γεγονότων προς απόδειξη των οποίων προσκομίζεται, αφού η από το δικαστήριο της ουσίας εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου δεν υπόκειται στον έλεγχο του ΑΠ. Κατ' ακολουθίαν, ο πέμπτος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άνω άρθ. 559 αρ. 20 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παραμόρφωσης του αναφερόμενου σ' αυτόν εγγράφου (εξώδικη δήλωση) είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι αναφέρεται στην εκτίμηση του περιεχόμενου αυτού, ήτοι στα από αυτό αποδεικνυόμενα πραγματικά περιστατικά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της 2427/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ