1706/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1706 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1706/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου), Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου, Σπυρίδωνα Ζιάκα και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ................................., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Βουκελάτο βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ. Του αναιρεσιβλήτου: ..........................., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-12-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 444/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 179/2006 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-6-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 19-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ως "πράγματα" προταθέντα από τους διαδίκους, που η παράλειψή τους να ληφθούν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση, όχι δε και οι ισχυρισμοί που συνέχονται με την ιστορική τους βάση και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση αυτής, αποκρουόμενοι με την παραδοχή των πραγματικών περιστατικών που στηρίζουν την αγωγή, την ένσταση ή την αντένσταση.

Εξ άλλου, κατά την ορθή έννοια της ανωτέρω διατάξεως, δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως η παράλειψη του Εφετείου να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή και για τούτο μη ασκούντα επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ. Α.Π. 2/1989). Στην προκειμένη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα, τα οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο ΄Αρειος Πάγος (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) και ιδίως τα πρακτικά συνεδρίασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και τις ενώπιον αυτού προτάσεις του αναιρεσείοντος - εναγομένου προκύπτει, ότι αυτός κατά των επιδίκων απαιτήσεων του αναριεσιβλήτου - ενάγοντος προέβαλε την ένσταση της εξόφλησης με το ακόλουθο περιεχόμενο "όλες οι επίδικες απαιτήσεις του ενάγοντος έχουν εξοφληθεί απόλυτα και σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις και συλλογικές συμβάσεις.

Όπως θα αποδειχθεί από την κατάθεση του μάρτυρά μου, αλλά και από τις προσαγόμενες μισθοδοτικές καταστάσεις της επιχείρησής μου και τις εκδιδόμενες κατ΄ έτος βεβαιώσεις αποδοχών ο εναγόμενος έχει εξοφληθεί πλήρως για τους μισθούς και επιδόματα αδειών κλπ". Ο ισχυρισμός αυτός, τον οποίο, με το ίδιο περιεχόμενο επανέφερε στο Εφετείο με τον τρίτο λόγο της εφέσεώς του ο αναιρεσείων, ήταν αόριστος, διότι δεν διαλαμβάνονταν τα ποσά που καταβλήθηκαν στον αναιρεσίβλητο για κάθε επίδικη αξίωσή του, ώστε να είναι εφικτός ο δικαστικός έλεγχος και κατά συνέπεια δεν ασκούσε επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Επομένως το Εφετείο, που παρέλειψε να απαντήσει στον ανωτέρω ισχυρισμό δεν υπέπεσε την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ καιο πρώτος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο, όπως εκτιμάται, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από την παραπάνω διάταξη, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος.-

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε, σχετικά με την από το άρθρο 281 ΑΚ ένσταση του εναγομένου, ότι τα περιστατικά που επικαλέσθηκε αυτός ότι α) άλλος εργαζόμενος τον κατήγγειλε στο ΙΚΑ για μη καταβολή των εργοδοτικών εισφορών, β) το ΙΚΑ καταλόγισε σε βάρος του για την αιτία αυτή πρόστιμο σοβαρού ποσού, το οποίος αυτός αδυνατεί να καταβάλει και γ) ο ενάγων αδράνησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων του, δεν καθιστούν την άσκηση των ενδίκων δικαιωμάτων του ενάγοντος καταχρηστική. Με τις αιτιολογίες αυτές το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση πλήρεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για το ότι η άσκηση της αγωγής δεν ήταν καταχρηστική. Περαιτέρω το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, έλαβε υπόψη όλα τα περιστατικά που προέτεινε ο αναιρεσείων γα τη θεμελίωση της ενστάσεως καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος, την οποία απέρριψε ως αβάσιμη. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 19 του ΚΠολΔ, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος.-

Ως διδάγματα κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικώς από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, που έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο είτε για την εξειδίκευση αορίστων νομικών εννόμων, είτε για έμμεση απόδειξη κρισίμων γεγονότων, είτε για την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων.

Η παράβαση των διδαγμάτων αυτών ιδρύει τον από τον αριθμό 1 εδ. β του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως μόνο αν αυτά χρησιμοποιήθηκαν από το δικαστήριο για την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ΄ αυτούς των πραγματικών γεγονότων και όχι όταν χρησιμεύουν προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση αποδείξεων ή ερμηνεία δικαιοπραξίας.

Με τον τρίτο λόγο επί αναιρέσεως από την παραπάνω διάταξη αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία παρέλειψε να εφαρμόσει, λαμβάνοντας υπόψη του ότι οι συμβάσεις των οδηγών ........... ψυγείων εξωτερικού καταρτίζονται με αμοιβή κατ΄ αποκοπή για κάθε δρομολόγιο, στην οποία περιλαμβάνονται ο βασικός μισθός, επιδόματα, δώρα, προσαυξήσεις, τροφεία.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας αφορούν στην ερμηνεία της συμβάσεως και όχι στην ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνων δικαίου, τούτο δε ανεξάρτητα από το ότι δεν υπάρχει δίδαγμα κοινής πείρας με το ως άνω περιεχόμενο.-

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 17 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η ίδια η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην απόφαση υπάρχει αντίφαση μεταξύ των διατάξεων του διατακτικού, ώστε να καθίσταται αδύνατη η εκτέλεσή της και όχι όταν η αντίφαση υπάρχει μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού (ΑΠ 403/1995).

Με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως, υπό την επίκληση πλημμέλειας από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 17 ΚΠολΔ, αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι αιτιάσεις ότι το Εφετείο α) δέχθηκε ότι δεν προβλήθηκε κατά της πρωτόδικης απόφασης αιτίαση ως προς τα κεφάλαια που αναφέρονται σε αποδοχές και επιδόματα αδείας, δώρα εορτών, προσαύξηση αμοιβής γα εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες, με αποτέλεσμα να επιδικάσει στον αναιρεσίβλητο τα αναφερόμενα ποσά για τις παραπάνω αιτίες, παρότι από το δικόγραφο της εφέσεως προκύπτει ότι είχαν προσβληθεί με την έφεση και τα εν λόγω κεφάλαια, β) δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων κατέβαλε το μισθό που ανέφερε ο αναιρεσίβλητος στην αγωγή του και όχι αυτόν που του κατέβαλε πράγματι ο αναιρεσείων, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί αυτός να τους καταβάλει τα αναφερόμενα ποσά για διαφορές δώρων εορτών 1997 - 2001 και γ) παρότι δέχθηκε ότι στο μισθό του αναιρεσείοντος περιλαμβάνονταν όλες οι αποδοχές, υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να του καταβάλει διάφορα ποσά για αποδοχές και επιδόματα αδειών και προσαύξηση αμοιβής για εργασία, κατά τις Κυριακές και αργίες.

Η πρώτη από τις παραπάνω αιτιάσεις, κατ΄ εκτίμηση από το άρθρο 559 αριθμ. 8 του ΚΠολΔ, είναι αβάσιμη, αφού το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπόψη τον πρώτο λόγο της εφέσεως, με τον οποίο ο αναιρ3σείων παρεπονείτο για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς τα κεφάλαια της πρωτόδικης απόφασης, που αναφέρονται σε αποδοχές και επιδόματα άδειας, δώρα εορτών, προσαύξηση αμοιβής για εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες και ακολούθως ύστερα από εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε ότι οφείλονται στον αναιρεσίβλητο τα αναφερόμενα ποσά, τα οποία και επιδίκασε.

Η δεύτερη αιτίαση είναι απαράδεκτη, αφού πλήττεται η ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το Δικαστήριο της ουσίας (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) και η τρίτη είναι απαράδεκτη, αφού η επικαλούμενη αντίφαση δεν υπάρχει μεταξύ των διατάξεων του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης. Επομένως ο παραπάνω (τέταρτος) λόγος της αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό του.

Μετά ταύτα πρέπει ν΄ απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, χωρίς να επιδικασθεί δικαστική δαπάνη υπέρ του αναιρεσιβλήτου, λόγω ελλείψεως σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.6.2006 αίτηση του .................... για αναίρεση της 179/2006 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Ιουλίου 2007

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ