Supreme Court allows appeal against eviction judgment for violation of property ownership claim requirements under Greek Civil Code.

Απόφαση 1706 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1706/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .....που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Μανιαδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: .....που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 243/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 39/2004 του Εφετείου Αιγαίου (Μεταβατική έδρα Μυτιλήνης). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-11-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Σταύρος Γαβαλάς ανέγνωσε την από 4 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε ν΄ αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατ΄ αποδοχή του δεύτερου λόγου της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη 714Ε/17-2-1005 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Παναγιώτη Τσιακούλια, επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, μαζί με την πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή αυτής της απόφασης συνεδρίαση και κλήση για συζήτησή της, επιδόθηκε, νόμιμα και εμπρόθεσμα, με την επιμέλεια του αναιρεσείοντος, στον αναιρεσίβλητο.

Επομένως, εφόσον αυτός δεν εμφανίσθηκε στην πιο πάνω δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από το πινάκιο, στη σειρά της, συζητείται η υπόθεση, παρά την απουσία του, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ.- Επειδή, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, για να είναι παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης πρέπει ο ισχυρισμός στον οποίο στηρίζεται να είχε νομίμως προβληθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Αν συνεπώς με την αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται απόφαση του Εφετείου, δεν αρκεί ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο να είχε προταθεί στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά θα πρέπει να είχε νόμιμα προβληθεί στο Εφετείο.

Με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 9 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστη την περιεχόμενη στην αγωγή του αίτηση να αρθεί διαταρακτική της κυριότητας του επιδίκου ακινήτου του κατασκευή. Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των προσκομιζόμενων αντιγράφων της 243/2001 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης και της από 2-10-2001 έφεσης του αναιρεσείοντος - ενάγοντος, κατά της πρωτόδικης αυτής απόφασης, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν ερεύνησε το εν λόγω αίτημα της αγωγής, διότι δέχτηκε ότι είχε παραιτηθεί από αυτό ενάγων (ήδη αναιρεσείων), κατά της κρίσης δε ότι εχώρησε παραίτηση από το αίτημα αυτό και της μη εξέτασής του από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν παραπονέθηκε με την έφεσή του ο ενάγων - αναιρεσείων, ο οποίος έτσι δεν επανέφερε το αίτημα αυτό στο Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη με την αίτηση αναίρεσης απόφαση.

Επομένως, ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, δεδομένου μάλιστα ότι δε συντρέχει καμία από τις προεκτιθέμενες περιπτώσεις, που εξαιρετικά επιτρέπεται λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν είχε προταθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατά το μέρος, εξάλλου, που με αυτόν ο αναιρεσείων προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος εσφαλμένη εφαρμογή, σε σχέση με το εν λόγω αίτημα, της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 1094 του ΑΚ, ο ίδιος (τρίτος) λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, εφόσον το Εφετείο δεν ερεύνησε το αίτημα αυτό.

Επειδή, κατά το άρθρο 1094 του ΑΚ, ο κύριος πράγματος δικαιούται να απαιτήσει από το νομέα ή τον κάτοχο την αναγνώριση της κυριότητάς του και την απόδοση του πράγματος. Με την προβλεπόμενη από τη διάταξη αυτή διεκδικητική αγωγή προστατεύεται ο κύριος που αποβλήθηκε από τη νομή ή κατοχή του πράγματος από τον εναγόμενο.

Συνεπώς για την ευδοκίμηση της διεκδικητικής αγωγής, απαιτείται ν' αποδειχθεί η κτήση της κυριότητας στο επίδικο πράγμα με τον τρόπο που αναφέρεται σε αυτή και η νομή ή κατοχή του πράγματος κατά το χρόνο της άσκησης της αγωγής από τον εναγόμενο και όχι από τον ενάγοντα, ο οποίος ζητά προστασία λόγω της αποβολής του από αυτήν.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης, με αυτήν το Εφετείο απέρριψε τη διεκδικητική της κυριότητας ακινήτου αγωγή του αναιρεσείοντος, ως ουσιαστικά αβάσιμη, διότι δέχτηκε ότι ο ενάγων δεν είχε το διεκδικούμενο ακίνητο στη νομή ή κατοχή του κατά το χρόνο της άσκησης της αγωγής.

Με την κρίση του αυτή, το Εφετείο παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1094 του ΑΚ, αφού απαίτησε ως στοιχείο της βασιμότητας της διεκδικητικής αγωγής, την κατά το χρόνο της άσκησής της κατοχή του πράγματος από τον ενάγοντα. Επομένως είναι βάσιμος και κατ' ουσίαν ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατά το μέρος που με αυτόν ο αναιρεσείων προβάλλει αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παραβίασε την ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διάταξη.

Ακολούθως, πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ, η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει προηγουμένως. Ο αναιρεσίβλητος πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 39/2004 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου.-

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που την είχαν δικάσει προηγουμένως.- Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των εννιακοσίων εβδομήντα (970) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ