1705/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1705 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1705/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Α. Του αναιρεσείοντα: Π. Π. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος ήταν παρών με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, παραστάθηκε με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., του πληρεξουσίου του δικηγόρου Γεώργιου Γεωργουλόπουλου, και δεν κατέθεσε προτάσεις

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, παραστάθηκε με δήλωση κατά άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., του πληρεξουσίου του δικηγόρου Γεώργιου Γεωργουλόπουλου, και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Π. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος ήταν παρών με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-6-2007 αγωγή του υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσείοντα και υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:4646/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1018/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο υπό στοιχείο Α αναιρεσείων με την από 17-6-2010 αίτησή του και η υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσα με την από 30-6-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς ανέγνωσε την από 8/9/2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η από 17-6-2010 αίτηση αναίρεσης του Π. Π. και η από 30-6-2010 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α." ως προς το δεύτερο λόγο της, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1018/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του υπό στοιχείο Α αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της από 17-6-2010 αιτήσεως του, ο πληρεξούσιος του υπό στοιχείο Β αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της από 30-6-2010 αιτήσεως της υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσας και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του Δικαστηρίου τούτου (23-9-2011)συζητήθηκαν α) η από 17-6-2010 αίτηση του Π. Π. εναντίον της εταιρείας "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Α.Ε.Γ.Α" για αναίρεση της 1018/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και β) η από 30-6-2010 αίτηση της τελευταίας εναντίον του πρώτου για αναίρεση της ίδιας απόφασης. Οι αιτήσεις αυτές πρέπει να συνεκδικασθούν, διότι έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η δίκη και επέρχεται μείωση των εξόδων, σύμφωνα με το άρθρο 246 ΚΠολΔ που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατά το άρθρο 573 του ίδιου κώδικα.

Α) Επί της από 17-6-2010 αιτήσεως του Π. Π..

1) Κατά τις διατάξεις των άρθρων 926 και 927 ΑΚ υπάρχει εις ολόκληρον ευθύνη των πλειόνων υποχρέων και οι παθόντες δικαιούνται να απαιτήσουν ολόκληρη τη ζημία τους από καθένα εξ αυτών, ο οποίος δεν μπορεί να επικαλεσθεί έναντι των παθόντων το πταίσμα του τρίτου ως λόγο μειώσεως της αποζημιώσεως. Έτσι το συντρέχον πταίσμα του οδηγού ενός από τα συγκρουσθέντα αυτοκίνητα δεν καταλογίζεται κατ' αρχήν στον επιβάτη του αυτοκινήτου, ο οποίος τραυματίσθηκε ή θανατώθηκε, αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παρ. 2 του άρθρου 300ΑΚ.

Συνεπώς ένα τέτοιο συντρέχον πταίσμα δεν επιτρέπεται κατά νόμο να ληφθεί υπόψη ως προσδιοριστικός παράγοντας για τον καθορισμό τους ύψους της αποζημίωσης και της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβη του παθόντος ή λόγω ψυχικής οδύνης των μελών της οικογενείας του θανατωθέντος. Υπό την αντίθετη εκδοχή παραβιάζονται οι διατάξεις των άρθρων 296, 297, 300, 914, 926, 927 και 932 ΑΚ (ολΑΠ 13/2002).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, καθώς και τα διαδικαστικά έγγραφα της υπόθεσης (πρακτικά συνεδριάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, προτάσεις και εφέσεις των διαδίκων), το Εφετείο, ενώ δέχεται συντρέχον πταίσμα του οδηγού Γ. Γ., που οδηγούσε το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο αναιρεσείων Π. Π., κατά ποσοστό 20% στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, αλλά και συντρέχον πταίσμα σε ποσοστό 80% του ασφαλισμένου οδηγού J. V., που οδηγούσε το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, παρόλο που δεν ήταν αναγκαίο στη δίκη αυτή να καθορίσει ποσοστό συνυπαιτιότητας των δύο οδηγών που συγκρούστηκαν, αφού η εξέταση του επιμερισμού της ευθύνης για τις μεταξύ των οδηγών σχέσεις θα ανακύψει στη δίκη της αναγωγής, στη συνέχεια δε εσφαλμένα από κακή ερμηνεία των ανωτέρω διατάξεων καταλόγισε το συντρέχον πταίσμα του Γ. Γ.(20%) στο συνεπιβάτη του αναιρεσείοντα Π. Π. και έτσι λαμβάνοντας και αυτό υπόψη μείωσε κατά το εν λόγω ποσοστό το ποσό της δικαιούμενης απ' αυτόν αποζημίωσης και καθόρισε το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης αυτού. Όμως με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ και άρα είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναιρέσεως ενώ παρέλκει η έρευνα του δευτέρου λόγου αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, διότι πλήττει το ίδιο κεφάλαιο.

2. Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 9 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων Π. Π. με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι μετά την παραδοχή των συνεκδικαζομένων εφέσεων των διαδίκων και την εξαφάνιση εξ ολοκλήρου της υπ' αριθμ. 4646/2008 πρωτόδικης απόφασης, κράτησε και δίκασε την από 15-6-2007 αγωγή του, πλην παρέλειψε να του επιδικάσει τα κονδύλια που αναφέρονται στην αμοιβή του ορθοπεδικού χειρουργού Σ. Χ. ποσού 30 € και στη δαπάνη ενενήντα (90) φυσικοθεραπειών ποσού 1530 €. Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και την επισκόπηση της ως άνω αγωγής και της πρωτόδικης απόφασης, ο αναιρεσείων είχε ζητήσει με την αγωγή του και την επιδίκαση των ανωτέρω κονδυλίων, τα οποία και επιδίκασε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Το Εφετείο, μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα ανωτέρω κονδύλια. Έτσι άφησε αδίκαστη την αγωγή ως προς τα κονδύλια αυτά και συνεπώς υπέπεσε, όπως ορθά εκτιμάται ο προκείμενος λόγος αναιρέσεως, στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 9 ΚΠολΔ. Άρα ο λόγος αυτός είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Β) Επί της από 30-6-2010 αιτήσεως της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α.".

1. Από τις διατάξεις των άρθρων 298 εδ. α' και 914 του ΑΚ προκύπτει ότι όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση αποζημίωσης του παθόντος, η οποία περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του ζημιωθέντος (θετική ζημία) καθώς και το διαφυγόν κέρδος. Εξάλλου από την παρ. 3 του άρθρου 930 ΑΚ η αξίωση αποζημίωσης δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει υποχρέωση να αποζημιώσει αυτόν που αδικήθηκε. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται γενικότερη αρχή, κατά την οποία η κατά η κατά του ζημιώσαντος αξίωση του παθόντος για αποζημίωσή του δεν μπορεί να αποκρουσθεί από του ζημιώσαντα εκ του λόγου ότι άλλος εκ του νόμου υποχρεωμένος κατέβαλε ήδη στον αποσχόντα αναίτια από την εργασία του (λόγω τραυματισμού) το μισθό του. Διάφορο δε είναι το ζήτημα εάν αυτός που κατέλαβε το μισθό στον παθόντα κατά τη διάρκεια της ανυπαίτιας απουσίας του έχει δικαίωμα μετά την είσπραξη από τον παθόντα της ισόποσης αποζημίωσης από τον ζημιώσαντα να αναζητήσει τυχόν τα καταβληθέντα. Και τούτο για το λόγο ότι η διάταξη δεν φαίνεται να εσκόπησε να προσπορίσει τη σωρευτική αποζημίωση του παθόντος, αλλ' ούτε και να απαλλάξει τον αδικοπραγήσαντα από τις συνέπειες της πράξεώς του (ΑΠ 1005/1990).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα εταιρεία αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ότι παραβίασε την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 ΚΠολΔ με το να επιδικάσει στον αναιρεσίβλητο Π. Π., στρατιωτικό, ποσό 30.743,90 ευρώ, που αφορά το σύνολο των μισθών που του κατέβαλε το Δημόσιο κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής του αδείας λόγω του τραυματισμού του, από Σεπτέμβριο 2006 μέχρι Μάρτιο 2007 με την αναληθή εκδοχή ότι το ποσό αυτό δεν συνιστά αποζημίωση, επικουρικά ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, διότι η μοναδική παραδοχή της πληττομένης απόφασης είναι ότι ο αναιρεσείων στη διάρκεια των επτά μηνών που παρέμεινε εκτός υπηρεσίας απώλεσε το συνολικό ποσό των 30.743,90 ευρώ, η οποία όμως είναι ανεπαρκής, αφού δεν περιέχει και την ουσιαστική παραδοχή ότι αυτός εισέπραξε από το Δημόσιο το ανωτέρω ποσό.

Με την προσβαλλομένη απόφασή του το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα: "Περαιτέρω αποδείχτηκε ότι ο ενάγων υπηρετούσε ως μόνιμος ανώτερος αξιωματικός των Ενόπλων Δυνάμεων, Συνταγματάρχης πεζικού με μηνιαίες μικτές αποδοχές ύψους 3.616,93 ευρώ. Κατά το χρονικό διάστημα των επτά μηνών, που αυτός παρέμεινε εκτός υπηρεσίας απώλεσε το συνολικό ποσό των 30.743,90 ευρώ (7 μήνεςx3.616,93 ευρώ μηνιαίως συν 3.616,93 ευρώ+1.808,46 ευρώ, δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα αντίστοιχα).Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ, ούτε στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, διότι διέλαβε επαρκείς αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο.

Δεν ήταν δε αναγκαίο να αναφέρει ότι ο αναιρεσείων εισέπραξε το ανωτέρω ποσό από το Δημόσιο, διότι τούτο δεν αποτελεί στοιχείο του πραγματικού της ανωτέρω διάταξης. Επομένως, ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 του ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

2. Από τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, που ορίζει ότι "η αναπηρία ή παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημιώσεως, αν επιδρά στο μέλλον του", σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 298, 299, 914, 929 και 932 ΑΚ, προκύπτει ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενείται στον παθόντα, ανεξαρτήτως φύλου, εκτός από την επίδραση, την οποία μπορεί να ασκήσει τόσο στο ύψος των χρηματικών ποσών, που θα στερείται ο παθών στο μέλλον η θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αυξήσεως των δαπανών του, όσο και στο ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως, που θα επιδικασθεί για την ηθική βλάβη, μπορεί να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση για αποζημίωση, αν επιδρά στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική του εξέλιξη.

Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό- οικονομικό τομέα η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγή του.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, θεμελιώνεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιαστεί κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, συνίσταται δε η παραβίασή του στην εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, που υπάρχει όταν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου αν και δεν υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή στην αντίθετη περίπτωση όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αν και υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις του.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση του το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα ως προς την αξίωση του αναιρεσιβλήτου για την επιδίκαση αποζημίωσης από το άρθρο 931 ΑΚ τα ακόλουθα περιστατικά: "Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι το δεξί χέρι του ενάγοντα εξ αιτίας του τραυματισμού του στο ένδικο ατύχημα ήταν πλήρως ακινητοποιημένο σε γυψονάρθηκα, ενώ μεταγενέστερα και για χρονικό διάστημα δύο μηνών τοποθετήθηκε σε νάρθηκα τύπου "Sarmiento".

Για την αποκατάσταση της υγείας του, αυτός ακολούθησε βαρύ πρόγραμμα φυσιοθεραπείας, πλην όμως η βελτίωση της κατάστασης του χεριού του περιορίσθηκε μόνο στην εν μέρει κινητικότητα αυτού. Το χέρι του παραμένει μουδιασμένο σε όλο το μήκος χωρίς αισθητικότητα. Η Ανώτατη Στρατιωτική Υγειονομική Επιτροπή (ΑΣΥΕ) χαρακτήρισε την πάθησή του ως "δυσαισθησία κατανομής κερκιδικού νεύρου δεξιού αντιβραχίου".

Με την από 14-6-2007 μεταγενέστερη απόφαση της ΑΣΥΕ προσδιορίστηκε ποσοστό αναπηρίας του ενάγοντος 20%. Η βλάβη που αυτός υπέστη θεωρείται ως μόνιμη και μη αναστρέψιμη (βλ. τις από 17-11-2008 και 21-9-2009 ιατρικές γνωματεύσεις του αναπληρωτή διευθυντή της κλινικής χεριού- μικροχειρουργικής άνω άκρου του Νοσοκομείου "ΚΑΤ" και της Β' Ορθοπαιδικής Πανεπιστημιακής Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Ν.

Ιωνίας). Ο ενάγων από νεαρή ηλικία ασχολιόταν συστηματικά με τον αθλητισμό και ειδικότερα, εκτός των άλλων, με την ενόργανη γυμναστική και το μονόζυγο, σωματική άσκηση που είχε σαν αποτέλεσμα τη σωματική του ευρωστία και την ψυχική του ηρεμία. Αυτός βρισκόταν σε άριστη φυσική κατάσταση, είχε δε το βαθμό του Συνταγματάρχη και υπηρετούσε ως υποδιοικητής στη IV ΜΠ στην Τρίπολη.

Λόγω του τραυματισμού του διέκοψε οριστικά την αθλητική του δραστηριότητα, γεγονός που συντέλεσε, ώστε να εμφανισθούν συμπτώματα οσφυαλγίας. Η πιο πάνω μόνιμη αναπηρία του συνετέλεσε καθοριστικά στην πρόωρη αποστρατεία του από τις Ένοπλες Δυνάμεις με το βαθμό του Συνταγματάρχη, καθιστώντας επιπλέον αδύνατη την απασχόλησή του στο μέλλον σε βαριές χειρονακτικές εργασίες, τη χρησιμοποίηση του δεξιού του χεριού με δύναμη, την άρση βαρών με αυτό και την πλήρη στήριξη στο χέρι αυτό.

Ενόψει όλων αυτών και με δεδομένο ότι η αναπηρία του επέδρασε ήδη αλλά και θα επιδρά δυσμενώς εφόρου ζωής στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξή του, πρέπει να του επιδικασθεί ως αποζημίωση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, το ποσό των 20.000 ευρώ". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, μη αξιώνοντας για τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής περισσότερα στοιχεία από όσα από το νόμο (άρθρο 931 ΑΚ) αποκτούνται, τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, εφόσον, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι η πιο πάνω μόνιμη αναπηρία του συντέλεσε καθοριστικά στην πρόωρη αποστρατεία του από τις Ένοπλες Δυνάμεις με το βαθμό του Συνταγματάρχη, γεγονός που, όπως δέχεται ανελέγκτως, επέδρασε και θα επιδρά στην οικονομική και κοινωνική του εξέλιξη.

Ορθά δε υπήγαγε τα δεκτά γενόμενα από αυτό πραγματικά περιστατικά στην αόριστη νομική έννοια της αναπηρίας. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η από 30-6-2010 αίτηση αναιρέσεως της εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΕΓΑ", να γίνει δεκτή η από 17-6-2010 αίτηση αναιρέσεως του Π.

Π., να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το ανωτέρω μέρος της, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη εταιρεία στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος Π. Π. (άρθρ.176 και 183 ΚΠολΔ) ο οποίος παρέστη και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-6-2010 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ Α.Ε.Γ.Α" για αναίρεση της 1018/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Δέχεται την από 17-6-2010 αίτηση του Π. Π. για αναίρεση της ανωτέρω αποφάσεως.

Αναιρεί την ως άνω απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το ανωτέρω αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και,

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη εταιρεία στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2011.Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ