Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for vague property description and insufficient cost arguments.

Απόφαση 1703 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1703/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Π. Κ.- Εισηγήτρια και Γεώργιο Παπανδρέου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 10η Οκτωβρίου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Τ. του Β., κατοίκου ..., που παραστάθηκε μετά του πληρεξούσιου δικηγόρου Αριστείδη Τσαβδαρίδη Των αναιρεσίβλητων:1.Π. Κ. του Ν., ο οποίος δεν παραστάθηκε. Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος Γ. Σ., δήλωσε ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος απεβίωσε στις 10-12-2016 και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζει ο εξ αδιαθέτου κληρονόμος του γιος του, Ν.-Ζ. Κ. του Π., κάτοικος ..., ο οποίος παραστάθηκε δια του ιδίου ως άνω δικηγόρου, 2.Ν.-Α. Κ. του Δ., κατοίκου ..., 3.Μ. Ι. Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Χαράλαμπο Τσέλιο, 4.Γ. Σ. του Ι., κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-11-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1472/2014 του ίδιου Δικαστηρίου, 3368/2015 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25-11-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Π. Κ. ανέγνωσε την από 3-1-2018 έκθεσή της, με την οποία εισηγείται την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, οι πληρεξούσιοι των παρόντων αναιρεσιβλήτων να απορριφθεί, καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει απ' τις εκθέσεις επιδόσεως 2055Β και 2056Β της 27-2-2018 της δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών Δ. Δ., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι επισπεύδοντες την συζήτηση πρώτος, δεύτερος και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, για τον απουσιάζοντα τέταρτο αναιρεσίβλητο, πρώην κάτοικο .... και ήδη άγνωστης διαμονής, έχει γίνει στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατ' άρθρ.134§1, 135§1 Κ.Πολ.Δ. η επίδοση τόσον αντιγράφου της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση (για την αρχική δικάσιμο της 24-1-2018), όσο και της από 22-2-2018 και αρ. πρωτ. 57 βεβαιώσεως της Γραμματέως του Γ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου περί της αναβολής συζητήσεως της εν λόγω αιτήσεως αναιρέσεως εκ της ανωτέρω δικασίμου για την αναφερομένη στην αρχή της προκειμένης αποφάσεως δικάσιμο. Επίσης, προσκομίζονται και τα συμφώνως προς την διάταξη του άρθρου 135§1Κ.Πολ.Δ. φύλλα των ημερησίως εφημερίδων Αθηνών "Αυγή" και "Εστία", της 1-3-2018, στις οποίες, καθ' υπόδειξη του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, έχει δημοσιευθεί περίληψη των άνω εγγράφων. Επομένως, η συζήτηση προχωρεί, παρά την απουσία του τετάρτου αναιρεσιβλήτου, κατ' άρθρ.576§2 εδ.γ Κ.Πολ.Δ.

ΙΙ. Ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα, δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Περαιτέρω, κατ' άρθρ. (ως άνω) 559 Κ.Πολ.Δ. αρ. 14, αναίρεση επιτρέπεται, "αν το δικαστήριο παρά το νόμο....δεν κήρυξε....απαράδεκτο". Έτι περαιτέρω, η αοριστία της αγωγής, εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας. Η δημιουργία δε του συναφούς περιεχομένου λόγου αναιρέσεως προϋποθέτει την πρόταση της σχετικής αιτιάσεως στο Εφετείο και να αναγράφεται η πρόταση στο αναιρετήριο. Προσέτι, η παράλειψη του δικαστηρίου να απορρίψει την αγωγή ως αόριστη, θεμελιώνει τον αναιρετικό λόγο του άνω αρθρ. 559 αρ.14 Κ.Πολ.Δ., μόνον αν ο σχετικός ισχυρισμός για την αοριστία της αγωγής είχε προταθεί και στο ουσιαστικό δικαστήριο.

ΙΙΙ. Εν προκειμένω ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως υποστηρίζει ότι η αγωγή (ενώπιον του Πολ/λούς Πρωτοδικείου Αθηνών των αναιρεσιβλήτων εναντίον του περί αναιρέσεως της (συγ)κυριότητός τους επί του επιδίκου ακινήτου στο ...), η οποία ευδοκίμησε πρωτοδίκως, η δε έφεσή του κατά της πρωτόδικης αποφάσεως απερρίφθη κατ' ουσίαν με την προσβαλλομένη απόφαση, ήταν προδήλως αόριστη εξαιτίας αδυναμίας προσδιορισμού της ταυτότητος του ακινήτου, χωρίς αναφορά και επισκόπηση του τοπογραφικού διαγράμματος, το οποίον όμως δεν ενσωματώθηκε στην αγωγή. Το δε δευτεροβάθμιο δικαστήριο, που με την προσβαλλομένη απόφασή του δεν κήρυξε το απαράδεκτο της αοριστίας της αγωγής αυτής υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ. 14. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως, ως απαράδεκτος, αφού ο αναιρεσείων δεν αναφέρει στο αναιρετήριο, ότι είχε προβάλει τον σχετικό ισχυρισμό στο δικαστήριο της ουσίας, κατά τα ως άνω. Ο ίδιος λόγος είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης του ηττηθέντος πρωτοδίκως αναιρεσείοντος δεν διαλαμβάνεται ισχυρισμός περί αοριστίας της ένδικης αγωγής.

ΙV. Με τον δεύτερο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προσάπτει ότι το εν λόγω Εφετείο υπέπεσε στην κατ' αρθρ. 559 αρ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια της ευθείας παραβιάσεως του αρθρ. 25§1 του Συντάγματος (που θετικοποίησε την αρχή της αναλογικότητος) και 100§1, 107§1 του Ν.Δ. 3026/1954, καθόσον με την μεν πρωτόδικη απόφαση (1472/14 του Πολ.Πρ.Αθ.) υποχρεώθηκε να καταβάλει στους αντιδίκους του το υπερβολικό ποσό των 54.000€, η δε έφεσή του κατ' αυτής απερρίφθη, όπως προεκτίθεται και τα δικαστικά έξοδα για την δίκη του πρώτου βαθμού δεν μπορούσαν να υπερβούν τις 3.000€. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος ως εκ της αοριστίας του, μη αρκούντων των προειπωθέντων προς συγκεκριμενοποίηση του περιεχομένου του. Ήτοι, δεν αρκεί η αιτίαση της επιρρίψεως εις βάρος του (αναιρεσείοντος ως ηττηθέντος διαδίκου) των φερομένων ως υπερβολικών δικαστικών εξόδων, αιτίαση συμπεριληφθείσα, κατά τον αναιρεσείοντα, στα παράπονά του (στο δικόγραφο της εφέσεως) προς το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση. Για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει να προσδιορίζονται τα επί μέρους ποσά που συνυπολογίστηκαν κατά τον καθορισμό των δικαστικών εξόδων και δεν είναι αρκετό να αναγράφεται το (κατ' αποτέλεσμα) απόλυτο ποσό των δικαστικών εξόδων, που επιβλήθηκαν από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και κατά τον αναιρεσείοντα, ενέχει την υπερβολικότητα (ΑΠ420/2013).

V. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος ετέρου προς διερεύνηση λόγου, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να επιβληθούν στον ηττώμενο αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα των (παραστάντων 2ου, 3ης) αναιρεσιβλήτων και του Ν. Κ. ως συνεχίζοντος την δίκη μετά τον θάνατο του αρχικού πρώτου αναιρεσιβλήτου (πατέρα του) κατά παραδοχή του αιτήματός τους, (άρθρ. 176, 191§2, 183, 495§4 Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυε), συμφώνως προς το διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-11-2015 αίτηση του Γ. Τ. περί αναιρέσεως της 3368/2015 αποφάσεως του (Τριμελούς) Εφετείου Αθηνών.

-Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του καταβληθέντος παραβόλου. Και -Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα των (1ου, 2ου, 3ης, παραστάντων) αναιρεσιβλήτων, το ποσό των οποίων ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια ευρώ (2.700€)

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Δεκεμβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ