1703/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1703 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1703/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντα: Χ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραλή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Χ. του Γ., 2) Χ. χήρας Ν. Μ., 3) Α. Σ. του Δ., 4) Κ. Κ. του Γ. και 5) Σ. συζ. Α. Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αργύριο - Ιωάννη Δεμερτζή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις, και του αναιρεσίβλητου Σ. Τ. του Γ., ο οποίος ήταν απών και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-11-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 134/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 569/2008 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-4-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 13/09/2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί της από 16-4-2010 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 39/20-4-2010 αίτησης για αναίρεση της 569/18-12-2008 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Όπως προκύπτει από την 3958/24-6-2010 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης ..., ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση αυτής επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επίσπευση του αναιρεσείοντος, προς τον δεύτερο αναιρεσίβλητο (Σ. Τ. του Γ.), για να παραστεί κατά τη σημερινή δικάσιμο της 23-9-2011, κατά την οποία, όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν να ήταν παρών ο ως άνω απολιπόμενος αναιρεσίβλητος, κατ' άρθρο 576 παρ. 2 εδαφ. τελευταίο ΚΠολΔ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν ή απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, -προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 623/1983). Εξάλλου, το κατά νομό αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες (ΑΠ 413/1993).

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984), Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 1547/1997 ΕλλΔνη 1997 σελ. 1573).

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 465/1988).

Τέλος, οπό τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 43/1990, ΑΠ 2105/2009.) Από τις διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1, 2 παρ. 1, 3 παρ. 1, 4 παρ. 1, 5 και 13 του ν. 3741/1929 προκύπτει, ότι επί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους (οριζόντιας ιδιοκτησίας) δημιουργείται χωριστή κυριότητα επί ορόφου ή διαμερίσματος ορόφου και αναγκαστική συγκυριότητα, που αποκτάται αυτοδικαίως, κατ' ανάλογη μερίδα, επί του εδάφους και επί των μερών της οικοδομής, που χρησιμεύουν στην κοινή χρήση όλων των οροφοκτητών.

Οι ως άνω βασικές αρχές του θεσμού της οριζόντιας ιδιοκτησίας προκύπτουν σαφώς οπό τις παραπάνω διατάξεις, οι οποίες όμως δεν προσδιορίζουν επαρκώς την έννοια του "ορόφου" και "διαμερίσματος ορόφου". Από το πνεύμα, εντούτοις, των διατάξεων για την οροφοκτησία, και ιδίως από το σκοπό τους, που, όπως προκύπτει και από την εισηγητική έκθεση του ν. 3741/1929, είναι η ευχερέστερη κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των πολιτών και η καθ' ύψος επέκταση των πόλεων, καθώς και από τα ερμηνευτικά πορίσματα εκ της κοινής πείρας και από τις σχετικές διατάξεις της πολεοδομικής νομοθεσίας (άρθρο 11 του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού των ετών 1929,1955 και 1973) συνάγεται, ότι όροφος ή διαμέρισμα ορόφου είναι το αναποχώριοτο τμήμα της οικοδομής ή του ορόφου, μετά των συστατικών του και του εντός αυτού (κυβικού) χώρου, που περικλείεται τεχνικώς από κάτω, από τα πλάγια και από πάνω, με τοίχους ή άλλα οικοδομικά στοιχεία, ώστε να διαχωρίζεται σαφώς από τα λοιπά (διαιρετά ή αδιαίρετα) τμήματα της οικοδομής και να έχει αναχθεί σε συγκεκριμένο και ανεξάρτητο τμήμα αυτής, που είναι κατάλληλο προς χωριστή και αυτοτελή οικιστική εν γένει χρήση.

Μόνο οι όροφοι και τα διαμερίσματα ορόφων, με την παραπάνω έννοια, καθώς και τα εξομοιούμενα από το νόμο με ορόφους υπόγεια και δωμάτια κάτω από την στέγη (άρθρα 1002 εδ. Β ΑΚ και 1 παρ. 2 του ν. 3741/1929) μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο οριζόντιας ιδιοκτησίας. Επομένως δεν είναι δυνατό να συσταθεί διαιρεμένη ιδιοκτησία επί ανοικτού χώρου, εκτός αν προβλέπεται στην συστατική της οροφοκτησίας πράξη ή σε μεταγενέστερη συμφωνία όλων των οροφοκτητών, που έχει μεταγραφεί νόμιμα, ότι ο χώρος αυτός πρόκειται να οικοδομηθεί, οπότε η σύσταση διαιρεμένης ιδιοκτησίας αναφέρεται ατούς μελλοντικούς ορόφους ή διαμερίσματα και τελεί υπό την αναβλητική αίρεση της κατασκευής τους (άρθρο 201 ΑΚ).

Εξάλλου, αν ληφθεί υπόψη, ότι η θεσπιζόμενη με τα άρθρα 1002 ΑΚ και 1 του ν. 3741/1929 αποκλειστική (χωριστή) κυριότητα επί ορόφου ή διαμερίσματος ορόφου αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα "surerficies solo cedit", που έχει περιληφθεί στο άρθρο 1001 εδ. Α' του ΑΚ, οποιοδήποτε μέρος του όλου ακινήτου, που δεν ορίστηκε ή δεν ορίστηκε έγκυρα, με το συστατικό της οροφοκτησίας τίτλο, ότι αποτελεί αντικείμενο της αποκλειστικής κυριότητας κάποιου συνιδιοκτήτη, υπάγεται αυτοδικαίως από το νόμο, κατ' εφαρμογή του ανωτέρω κανόνα, στα αντικείμενα της αναγκαστικής συγκυριότητας επί του εδάφους και θεωρείται γι' αυτό κοινόκτητο και κοινόχρηστο μέρος του ακινήτου.

Περαιτέρω, τα άρθρα 22 παρ.9 και 32 παρ. 4 του ν.δ/τος 8/1973 "περί Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού", όπως αντικαταστάθηκαν από τις παραγράφους 22 και 33 του όρθρου 1 του ν.δ/τος 205/1974, πρόβλεψαν για πρώτη φορά την κατασκευή της οικοδομής επί υποστηλωμάτων (PILLOTIS) για τη, δημιουργία στο ισόγειο ανοικτού στεγασμένου χώρου, που αφήνεται εξ ολοκλήρου κενός και χρησιμεύει για την στάθμευση αυτοκινήτων.

Ο κενός αυτός χώρος του ισογείου, που ονομάσθηκε πιλοτή και αναφέρεται σε μεταγενέστερα νομοθετήματα ως "ΡΙLLΟΤΙS" (άρθρο 1 παρ.5 περ. γ' του ν. 960/1979,άπως αντικαταστάθηκε με το ν. 1221/1981, 7 παρ.1 περ. Α' και 9 παρ. 10 ΓΟΚ/1985),είναι εξ ορισμού ανοικτός και συνεπώς ισχύουν γι' αυτόν όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Δηλαδή η συμφωνία των οροφοκτητών να συστήσουν, σε τμήματα της πιλοτής, που θα παραμείνουν ανοικτά, αυτοτελείς (διαιρεμένες) ιδιοκτησίες θα είναι άκυρη, ως αντικείμενη στις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις, που καθορίζουν τις θεμελιακές αρχές του θεσμού της οριζόντιας ιδιοκτησίας (άρθρο 174 ΑΚ) και συνακόλουθα τα τμήματα αυτά είναι κοινόχρηστα και κοινόκτητα.

Αν, όμως, προβλέπεται στην άνω συμφωνία, ότι στα πιο πάνω τμήματα της πιλοτής θα κατασκευαστούν κλειστοί χώροι, δημιουργούνται έγκυρα διαιρεμένες ιδιοκτησίες στους περίκλειστους χώρους, που θα κατασκευασθούν, παρά το γεγονός, ότι η κατασκευή τους επάγεται τυχόν υπέρβαση του ορίου κάλυψης ή του συντελεστή δόμησης και είναι πάντως αντίθετη προς τις ανωτέρω διατάξεις του ΓΟΚ/1973, που ορίζουν, ότι ο χώρος της πιλοτής αφήνεται εξ ολοκλήρου κενός, αφού η παραβίαση των διατάξεων αυτών συνεπάγεται μόνο διοικητικές κυρώσεις και δεν θίγει το κύρος της μεταξύ των οροφοκτητών συμφωνίας (Ολ.ΑΠ 583/1983).

Η δε προεκτεθείσα έννοια των διατάξεων, για την οροφοκτησία, δεν είναι αντίθετη, αλλά επιβεβαιώνεται ουσιαστικά από τις ειδικές ρυθμίσεις των ν. 960/1979 και 1221/1981 για τις θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων. Πράγματι, οι διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 5 εδ. α και β του ν. 960/1979,όπως αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 1 του ν. 1221/1981, προβλέπουν, ότι, προκειμένου για θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων που βρίσκονται σε στεγασμένους χώρους κτιρίου, το οποίο έχει υπαχθεί στο σύστημα της διαιρεμένης ιδιοκτησίας, κάθε θέση σταθμεύσεως αποτελεί διαιρεμένη ιδιοκτησία, της οποίας επιτρέπεται η αυτοτελής μεταβίβαση και σε τρίτους, που δεν έχουν σχέση με το κτίριο.

Με τις διατάξεις αυτές, δηλαδή, αναγνωρίζεται χωριστή κυριότητα και επί των θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, που δεν είναι περίκλειστοι, αλλ' απλώς στεγασμένοι, κατ' εξαίρεση του κανόνα, ότι αντικείμενο διαιρεμένης ιδιοκτησίας αποτελούν μόνον οι κλειστοί χώροι ορόφων ή διαμερισμάτων. Ειδικά όμως για την πιλοτή, το τελευταίο εδάφιο γ' της παρ.5 του άνω άρθρου ορίζει, ότι "αι τυχόν δημιουργούμενοι θέσεις σταθμεύσεως εις τον ελεύθερον ισόγειον χώρον του κτιρίου, όταν τούτο κατασκευάζεται επί υποστηλωμάτων (PILOTIS) κατά τις ισχύουσες διατάξεις, δεν δύνανται να αποτελέσουν διηρημένας ιδιοκτησίας".

Οι παραπάνω νεότερες ρυθμίσεις και ιδίως αυτές των εδαφίων α' και β' καθώς και εκείνη του εδαφίου γ' θα ήταν ασφαλώς περιττές, αν ήταν δυνατόν, με βάση τις ισχύουσες μέχρι τότε διατάξεις, να συσταθεί οριζόντια ιδιοκτησία επί ορισμένων ανοικτών χωρών του κοινού ακινήτου για να χρησιμοποιηθούν ως θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων.

Ετσι, ενόψει αυτών, γίνεται φανερό, ότι τα μεν κλειστά τμήματα της πιλοτής και οι περίκλειστες θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαιρεμένης ιδιοκτησίας και να μεταβιβαστούν αυτοτελώς και σε τρίτους, που δεν έχουν σχέση με την πολυόροφη οικοδομή, τα δε ανοικτά τμήματα της πιλοτής και οι ανοικτές θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων στον "ελεύθερο ισόγειο χώρο" της πιλοτής δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαιρεμένης ιδιοκτησίας.

Συνεπώς οι ανοικτοί αυτοί χώροι: της πιλοτής ανήκουν στα κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη της οικοδομής, επί των οποίων μπορεί μόνο να παραχωρηθεί με τη συστατική της οροφοκτησίας δικαιοπραξία, ή με μεταγενέστερη συμφωνία μεταξύ όλων των συνιδιοκτητών, δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης σε ιδιοκτήτες ορόφων ή διαμερισμάτων της ίδιας οικοδομής και όχι και σε τρίτους (άρθ. 4 παρ. 1 και 13 ν. 3741/1929, βλ. Ολ.ΑΠ 23/2000, ΑΠ 333/2002).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο Θράκης, με την προσβαλλόμενη 569/2008 απόφασή του, δέχθηκε ότι Ο εκκαλών-ενάγων, αποκλειστικός κύριος του οικοπέδου, που βρίσκεται στην … επί της οδού ... αρ. 39, με το υπ' αριθμό .../1976 προσύμφωνο συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας, μεταβιβάσεως ποσοστών εξ αδιαιρέτου, δικαιώματος δομήσεως διαιρετών χώρων μελλούσης ν' ανεγερθεί πολυκατοικίας και εργολαβικού συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αλεξανδρούπολης Κωνσταντίνου Καρυωτάκη, νομίμως μεταγραφεντός, στον τόμο ...

με αυξ. Αριθμό 61 των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης, που κατήρτισε ο οικοπεδούχος-ενάγων με την εργολήπτρια τεχνική εταιρεία με την επωνυμία "ΕΠΕ ΔΟΜΗ - Ι. ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ", ανέθεσε σ' αυτήν την .ανέγερση πολυκατοικίας επί του πιο πάνω οικοπέδου με το σύστημα της αντιπαροχής. Στο τρίτο φύλλο του προαναφεθέντος εργολαβικού προσυμφώνου αναγράφεται ότι "η μέλλουσα ν' ανεγερθεί οικοδομή θ' αποτελείται εξ ισογείου εξ αποθηκών και τεσσάρων εισέτι ορόφων εκ διαμερισμάτων με πρόβλεψιν ενός εισέτι ορόφου".

Το ως άνω προσύμφωνο διορθώθηκε με την υπ' αριθμό .../27-3-1981 διορθωτική πράξη μόνον ως προς την συμφωνία μεταβίβασης στον οικοπεδούχο του μελλοντικού ν' ανεγερθεί πέμπτου ορόφου. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το ανωτέρω εργολαβικό προσύμφωνο ο ενάγων, παρακράτησε μεταξύ των άλλων οριζοντίων ιδιοκτησιών που θα ανεγείρονταν και "μία αποθήκη του ισογείου εμβαδού 46,41 τ.μ., όπως αυτή εμφαίνεται στα επισυνημμένα τω παρόντι και υπογεγραμμένα παρ' απάντων των συμβαλλομένων σχεδιαγράμματα κατόψεως".

Δηλαδή, με το ανωτέρω προσύμφωνο στο ισόγειο της εν λόγω οικοδομής φέρεται ότι θα ανεγείρονταν αποθήκες, ήτοι κλειστοί χώροι δυνάμενοι ν' αποτελέσουν αντικείμενο διαιρεμένης ιδιοκτησίας, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στις προπαρατεθείσες νομικές σκέψεις. Στο συνημμένο σχεδιάγραμμα κάτοψης όμως του πολιτικού μηχανικού Γ.

Τ., το οποίο προσκομίζεται σε αντίγραφο, το ισόγειο της οικοδομής φέρεται ν' αποτελείται από δύο θέσεις πάρκιγκ εκατέρωθεν της εισόδου, χωρίς καμία απολύτως ένδειξη για κατασκευή αποθηκών. Το εν λόγω σχεδιάγραμμα γνώριζε ο ενάγων, αφού το προσύμφωνο υπογράφηκε από τους συμβληθέντες (οικοπεδούχο και εργολήπτρια) και δεν αντέλεξε κατά την σύνταξη του.

Περαιτέρω, η εκδοθείσα με αριθμό .../1977 οικοδομική άδεια ανέγερσης της εν λόγω οικοδομής, όπως προκύπτει προέβλεπε την κατασκευή τετραώροφης οικοδομής κατοικιών επί πιλωτής, με τμήμα υπογείου. Και στην άδεια οικοδομής, δεν γίνεται μνεία για αποθήκες, αλλά ρητή αναφορά για πιλοτή με δύο μάλιστα θέσεις πάρκινγκ.

Συνακόλουθα, μόνη η αναφορά στο ανωτέρω προσύμφωνο (το οποίο περιλάμβανε και μερική σύσταση οροφοκτησίας ως προς την αντιπαροχή του ενάγοντος, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ και Ν. 3741/1929), ότι δηλαδή, η αντιπαροχή του ενάγοντος συνίσταται, μεταξύ των άλλων ιδιοκτησιών και σε μία ισόγεια αποθήκη, δεν σημαίνει συμφωνία περί δημιουργίας περίκλειστων χώρων στην πιλωτή της επίδικης οικοδομής, όπως απαιτείται κατά τα διαλαμβανόμενα στη νομική σκέψη της παρούσης, αφού στη συνέχεια, η εκδοθείσα άδεια οικοδομής και το σχεδιάγραμμα κάτοψης προβλέπουν στο ισόγειο μόνον δύο χώρους πάρκινγκ.

Ούτε επίσης, η αναφορά στο προσύμφωνο δέσμευσε τους εναγομένους-μετέπειτα ιδιοκτήτες ανεξαρτήτων αυτοτελών ιδιοκτησιών, αφού αυτοί δεν κατήρτησαν κάποια ιδιαίτερη συμφωνία κατά τα άρθρα 4 παρ. 1, 5 και 13 του ν. 3741/1929, σχετικά με την εξαίρεση του τμήματος αυτού του ισογείου από τους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους της οικοδομής.

Ούτε τέλος αποδείχθηκε ότι οι εναγόμενοι -αγοραστές διαμερισμάτων της επίδικης οικοδομής, έλαβαν γνώση των όρων του εργολαβικού προσυμφώνου με αριθμό .../1976 και ότι προσχωρούν στους όρους αυτού, αφού στα μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενα συμβόλαια αγοράς τους δεν υπάρχει τέτοια δήλωση η αναφορά. Οι καταθέσεις του μάρτυρα αποδείξεως που εξετάσθηκε ενόρκως στο ακροατήριο του πρωτόδικου δικαστηρίου, καθώς και των ενόρκως βεβαιούντων συζύγου και γείτονα του ενάγοντος, οι οποίοι επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για περίκλειστο χώρο, που λήφθηκε ως αντιπαροχή και ο οποίος χρησιμοποιείτο ως "πάρκινγκ" από τον ενάγοντα και τους μισθωτές του, δεν δύνανται ν' αναιρέσουν τα όσα αποδείχθηκαν πιο πάνω.

Υπέρ αυτής της κρίσεως του Δικαστηρίου συνηγορεί και το έγγραφο της πολεοδομίας με αριθμό 26138/26-5-2006, το οποίο επιτρέπει στον ενάγοντα να τοποθετήσει μεταλλική πόρτα στην είσοδο του "ισογείου χώρου πιλοτής-γκαράζ" της επίδικης οικοδομής, ήτοι βεβαιώνεται και πάλι η ύπαρξη της πιλοτής και η ιδιότητα του επίδικου χώρου ως "γκαράζ".

Επομένως, ο ενάγων-εκκαλών δεν απέκτησε κυριότητα στον αναγραφόμενο ως "αποθήκη" ισόγειο χώρο έκτασης 46,41 τ.μ., αφού ο χώρος αυτός ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη, αλλά αντίθετα, χρησιμοποιείτο πάντοτε ως χώρος πάρκινγκ, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από αυτόν. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 1, 2 παρ. 1 του ν. 3741/1929 και 1 παρ. 5 του ν. 960/1979, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 του ν. 1221/1981, διότι, εφόσον κατά τα εκτιθέμενα στις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως του, στο προαναφερόμενο προσύμφωνο και εργολαβικό, κατά το μέρος που σ' αυτό περιλαμβανόταν και μερική σύσταση οροφοκτησίας ως προς την αντιπαροχή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, προβλεπόταν η κατασκευή αποθήκης, δηλαδή κλειστού χώρου στην πιλοτή της ένδικης πολυκατοικίας, έγκυρα δημιουργήθηκε διαιρεμένη ιδιοκτησία, ανεξάρτητα αν η κατασκευή της προβλέφθηκε από την εκδοθείσα οικοδομική άδεια, αφού, όπως αναφέρθηκε στη μείζονα νομική σκέψη, η παραβίαση των πολεοδομικών διατάξεων συνεπάγεται μόνο διοικητικές κυρώσεις και τέλος, για το έγκυρο της δημιουργίας της επίμαχης διαιρεμένης ιδιοκτησίας, δεν χρειαζόταν και η συναίνεση των μετέπειτα ιδιοκτητών οριζοντίων ιδιοκτησιών, εφόσον η σχετική συμφωνία έγινε με τη σύσταση της οροφοκτησίας.

Επομένως, ο πρώτος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η σχετική πλημμέλεια, είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, που ηττώνται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 569/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τούς αναιρεσιβλήτους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2011.Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ