1702/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1702 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1702/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Ερωτόκριτο Καλούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

A. Των αναιρεσειόντων - καθών η κλήση: 1. Μ. Ζ. του Ν., 2. Ζ. Ν. Ζ., ως κληρονόμοι του αποβιώσαντος [1ου αναιρεσείοντος] Ν. Ζ. του Ι., 3. Ι. Ζ. του Ζ., 4. Α. Ζ. του Ζ., ως κληρονόμοι του αποβιώσαντος [2ου αναιρεσείοντος] Ζ. Ζ. του Ι., 5. Ά. χας Ι. Σ., το γένος Δ. Ζ., οι οποίοι (1η έως και 5η) δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο,

Β. Των αναιρεσειόντων-καλούντων: 6. Κ. Τ. του Μ., 7. Δ.-Η. Τ. του Μ. και 8. Α. συζ. Μ. Κ., το γένος Μ. Τ., οι οποίοι 6ος, 7η και 8η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Σοφιαλίδη.

Των καθών η κλήση: 1. Δ. χας Ν. Σ., το γένος Θ. Γ., 2. Γ. Σ. του Ν., 3. Θ. Σ. του Ν., 4. Π. Σ. του Ν. και 5. Δ. Σ. του Ν., ως κληρονόμοι του αρχικού αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου Ν. Σ. του Γ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φώτιο Λιακόπουλο, ο οποίος ανακάλεσε την από 16-9-2010 δήλωση του εκ του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-12-1990 αγωγή των αρχικών αναιρεσειόντων και του Μ. Σ. του Δ., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 301/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 749/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 15-11-2004 αίτησή τους και με τους από 4-4-2006 πρόσθετους λόγους επί των οποίων εκδόθηκε η 53/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 14-10-2009 κλήση τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 3-4-2006 έκθεση του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αλέξανδρου Κασιώλα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 576 §2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκείμενη περίπτωση, κατόπιν της από 14-10-2009 κλήσης των εκ των αναιρεσειόντων, 1) Κ. Τ. του Μ. και της Χ., 2) Δ.-Η. Τ. του Μ. και της Χ. και 3) Α. σύζ. Μ. Κ., το γένος Μ. Τ., - τετάρτου, πέμπτης και έκτης απ' αυτούς -, εισάγεται για συζήτηση η από 15-11-2004 αίτηση και το από 4-4-2006 δικόγραφο πρόσθετων λόγων για αναίρεση της 749/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, μετά την έκδοση της 53/2008 απόφασης του Αρείου Πάγου (Γ' Πολιτικό Τμήμα), - η οποία εκδόθηκε μετά τη συζήτηση της υπόθεσης στη δικάσιμο της 24-10-2007 μετ' αναβολήν από την αρχική δικάσιμο της 17-5-2006,- με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση επί της εν λόγω αιτήσεως και του δικογράφου προσθέτων λόγων, για το σ' αυτή ειδικότερα διαλαμβανόμενο λόγο.

Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, από τη σειρά του οικείου πινακίου, κατά τη νέα προσδιορισθείσα και στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο οι καθ'ων η κλήση, 1) Μ. Ζ. του Ν. και της Ε. και 2) Ζ. χήρα Ν. Ζ. το γένος Γ. και Μ. Γ., ως μοναδικές εκ διαθήκης κληρονόμες του αποβιώσαντος αρχικού πρώτου αναιρεσείοντος Ν.

Ζ., δυνάμει της από 16-12-2007 ιδιόγραφης διαθήκης του, που δημοσιεύτηκε νόμιμα και κηρύχτηκε κυρία με την 8170/2-3-2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (βλ. την 209/2/2007 Ληξιαρχική Πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου του Δήμου Θεσσαλονίκης, το από 1-4-2007 πιστοποιητικό με αριθ. πρωτ. 17795/29-3-2007 του Δήμαρχου Θεσσαλονίκης, το από 21-7-2010 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, την 8170/2-3-2007 απόφαση και τα 403/2-3-2007 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης), 3) Ι.

Ζ. του Ζ. και 4) Α. Ζ. του Ζ., ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος αρχικού πρώτου αναιρεσείοντος Ζ. Ζ. (βλ. την .../72/1992 Ληξιαρχική Πράξη του Ληξιαρχείου Παλαιού Φαλήρου, το από 3-2-1993, με αριθ. πρωτ. 1755 πιστοποιητικό του Δήμαρχου Παλαιού Φαλήρου και το από 23-8-2010 με αριθ. 48455/2010 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών) και 5) Ά.

Ι. Σ., (τρίτη αναιρεσείουσα), δεν εμφανίσθηκαν. Όπως όμως προκύπτει από τις εκθέσεις επίδοσης 5694 Β', 5695 Β', 5696Β'/31-5-2010, 4878Β'/1-6-2010 και 4884 Β'/3-6-2010 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς Σ. Χ. και 4878 Β'/1-6-2010 και 4884 Β'/3-6-2010 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Κ. Κ., ακριβές αντίγραφο της ανωτέρω από 14-10-2009 κλήσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων της για την παραπάνω δικάσιμο (της 22-9-2010), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους προαναφερομένους καθ'ων η κλήση.

Επομένως πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 §2 Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτών.

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 62 εδάφ. α', 73, 159 §2, 160 §1 και 556 §1 Κ.Πολ.Δ., σαφώς προκύπτει ότι αναίρεση η οποία ασκήθηκε επ' ονόματι προσώπου που είχε αποβιώσει κατά το χρόνο της άσκησής της είναι απορριπτέα ως άκυρη για έλλειψη απαραίτητης διαδικαστικής προϋπόθεσης, η ακυρότητα δε αυτή λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο. Στην προκείμενη περίπτωση, ο φερόμενος ως αναιρεσείων Ζ. Ζ., (μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του οποίου κατά τα άνω είναι οι Ι. Ζ. του Ζ. και Α. Ζ. του Ζ.), δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο κατά το χρόνο της άσκησης της αίτησης αναίρεσης (17-12-2004) και του δικογράφου προσθέτων λόγων (11-4-2006), γιατί αυτός είχε αποβιώσει στις 8-12-1992, όπως αποδεικνύεται από την ως άνω .../72/1992 Ληξιαρχική Πράξη του Ληξιαρχείου Παλαιού Φαλήρου και πρέπει επομένως η αίτηση αναίρεσης και πρόσθετοι λόγοι αυτής να απορριφθούν ως προς αυτόν λόγω της ακυρότητας του δικογράφου τους.

ΙΙΙ. Επειδή, Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 574 Α.Κ. συνάγεται ότι προς απόκτηση της νομής επί πράγματος απαιτείται η συνδρομή δυο στοιχείων στο πρόσωπο του αποκτώντος, ήτοι η βούληση εξουσιάσεως αυτού με διάνοια κυρίου και η φυσική εξουσία επί του πράγματος. Η ταυτόχρονη, κατά κανόνα, συνύπαρξη των δύο αυτών στοιχείων είναι δημιουργική του προστατευομένου από το ισχύον δίκαιο δικαιώματος της νομής. Ειδικότερα η διάνοια κυρίου συνίσταται στην πρόθεση του έχοντος αυτήν προσώπου για διαρκή, απεριόριστη και αποκλειστική εξουσίαση του πράγματος όμοια ή ανάλογη με εκείνη που απορρέει από το δικαίωμα της πλήρους κυριότητος και που αναγνωρίζεται στον δικαιούχο αυτής. Η διάνοια κυρίου εκδηλώνεται με την μεταχείριση του πράγματος με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να το μεταχειρισθεί ο ιδιοκτήτης χωρίς να απαιτείται, απαραίτητα και να κατευθύνεται η πρόθεση του νομέα σε έννομη κτήση της κυριότητος ούτε και να έχει αυτός την πεποίθηση ότι έχει κυριότητα. Αυτός που εξουσιάζει, κατά τον παραπάνω τρόπο, με διάνοια κυρίου το πράγμα για μια εικοσαετία γίνεται κύριος αυτού με έκτακτη χρησικτησία (άρθρ. 1045).

IV. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 976 Α.Κ. για την μεταβίβαση της νομής απαιτείται συμφωνία μεταξύ του μεταβιβάζοντος και του αποκτώντος τη νομή και παράδοση του πράγματος. Η σύμβαση μεταβιβάσεως της νομής που μπορεί να γίνει και με αντιπρόσωπο, είναι άτυπη και αναιτιώδης ακόμη και αν αφορά ακίνητα, η δε παράδοση της νομής μπορεί επίσης να γίνει αυτοπροσώπως ή με αντιπρόσωπο και δεν υπόκειται σε διατυπώσεις με την έννοια ότι η πληρεξουσιότητα για την κατάρτιση αυτής είναι άτυπη.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα εξής: Ο Μ. Τ. και η Χ. χήρα Μ. Τ., αδέλφια ήταν, όπως συνομολογείται αρχικοί και μόνοι συγκύριοι, κατά ποσοστόν 7/8 και 1/8 εξ αδιαιρέτου, αντίστοιχα, ενός αγρού, εκτάσεως 26.000 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιοχής Σβορώνου - Πιερίας.

Το ακίνητο αυτό αποτελούσε τμήμα μεγαλυτέρου αγρού, ιδιοκτησίας των ανωτέρω, εκτάσεως 49.000 περίπου τ.μ. Ο παραπάνω αγρός περιήλθε στον μεν πρώτο (Μ. Τ.) από κληρονομιά της μητέρας του, Α. Τ., με βάση τη υπ' αριθμ. .../1952 δημοσία διαθήκη του άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μενελάου Οικονόμου, που νόμιμα δημοσιεύθηκε, την κληρονομία της οποίας αποδέχθηκε με την υπ' αριθμ. .../1958 δήλωση αποδοχής κληρονομίας του άλλοτε συμβολαιογράφου Κατερίνης Ι.

Μοσχονά, που νόμιμα μεταγράφηκε, στην δε Χ. Τ., ως νόμιμη μεριδιούχο της θανούσης μητέρας της, κατόπιν της υπ' αριθμ. 821/54 αποφάσεως του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία αναγνωρίσθηκε άκυρη και μη γεγραμμένη η διάταξη περί αποκληρώσεως της στην προαναφερομένη διαθήκη της μητέρας της και την οποία κληρονομία αποδέχθηκε η ίδια με την υπ' αριθμ. .../59 δήλωση αποδοχής κληρονομίας του ως άνω συμβ/φου Κατερίνης, που νόμιμα μεταγράφηκε.

Οι ως άνω συγκύριοι, με το υπ' αριθμ. .../60 πωλητήριο συμβόλαιο του άλλοτε συμβολαιογράφου Κατερίνης Δημ. Κοϊδάκη, που νόμιμα μεταγράφηκε, πώλησαν στον έβδομο των εναγόντων (Μ. Σ.), το 1/2 εξ αδιαιρέτου των ποσοστών τους επί του παραπάνω αγρού, που μετά την πώληση τμημάτων του είχε έκταση 26.000 τ.μ. Επί του ακινήτου αυτού δημιουργήθηκε ο οικισμός "..." και ανεγείρονταν κατοικίες τις οποίες οι συνιδιοκτήτες πωλούσαν προς τρίτους.

Την 20-5-1967 πέθανε ο Μ. Τ. χωρίς να αφήσει διαθήκη, κατέλιπε δε πλησιεστέρους συγγενείς του την σύζυγό του, Μ. χήρα Μ. Τ. και την ... συζ. Μ. Κ. - έκτη ενάγουσα. Αμέσως μετά τον θάνατο εκείνου, η σύζυγός του ανέθεσε στον δικηγόρο Θεσσαλονίκης, Δημήτριο Κυρατσούλη, την διαχείριση της όλης περιουσίας του θανόντος, στην οποία περιλαμβανόταν και το παραπάνω ακίνητο.

Ως συνεργάτη του ο παραπάνω διαχειριστής - δικηγόρος, υπέδειξε στην σύζυγο του θανόντος τον εναγόμενο, ο οποίος από του έτους 1966 εκτελούσε χρέη επιστάτη στο παραπάνω ακίνητο, ασχολούμενος συγκεκριμένα με την εξεύρεση αγοραστών και διορισμό τοπογράφων για την εκπόνηση τοπογραφικών σχεδιαγραμμάτων. Την 17-1-1968 πέθανε και η ως άνω σύζυγος του Μ.

Τ., χωρίς να αφήσει διαθήκη, οι δε κληρονόμοι της, πρώτος και δεύτερος των εναγόντων και ο Δ. Ζ., δικαιοπάροχος της τρίτης εναγούσης, διόρισαν ως πληρεξούσιό τους δικηγόρο, για την παρακολούθηση των υποθέσεων του ως άνω ακινήτου τον προαναφερθέντα δικηγόρο Θεσσαλονίκης, τον οποίο και επιφόρτισαν και με την απογραφή της ακινήτου περιουσίας τους.

Ο διαχειριστής των εναγόντων, δικηγόρος Δ. Κυρατσούλης, ενεργώντας ως πληρεξούσιος των τότε συγκυρίων του ακινήτου αυτού, προκειμένου να συμψηφισθεί απαίτηση του εναγομένου που διατηρούσε κατ' αυτών (συγκυρίων), συγκεκριμένα δε, γιατί ο τελευταίος (εναγόμενος) κατέβαλε, εξ ιδίων, κατόπιν εντολής του διαχειριστή δικηγόρου, το ποσό των 67.000 δρχ.

στον Δ. Τ., ιδιοκτήτη πρατηρίου υγρών καυσίμων, από τον οποίο οι τότε συγκύριοι προμηθεύθηκαν υγρά καύσιμα για την κίνηση των μηχανημάτων για την κατασκευή κατοικιών του οικισμού και, ακόμη, ο εναγόμενος, κατέβαλε 25.000 δρχ., κατόπιν εντολής του ιδίου του θανόντος - Μ. Τ. - για αμοιβή τοπογράφων και έκδοση αντιγράφων συμβολαίων, οφειλή που γνώριζαν οι ενάγοντες και αναγνωρίσθηκε από τον διαχειριστή - δικηγόρο μετά τον θάνατο του Μ.

Τ., κατά μήνα Νοέμβριο το έτος 1967, παρέδωσε στον εναγόμενο, έναντι των ανωτέρω υπηρεσιών του, προς την οικογένεια Τ., δυο διαιρετά τμήματα του ως άνω μείζονος αγρού και δη ένα τμήμα, εκτάσεως 8.132 τ.μ. και το άλλο, εκτάσεως 6.111 τ.μ. Έκτοτε επί των ακινήτων αυτών διακατοχικές πράξεις νομής, με διάνοια κυρίου, ασκούσε συνεχώς μόνον ο εναγόμενος ως νομέαςχωρίς να ενοχληθεί παρ' ουδενός και δεν κατείχε τα επίδικα ούτε με μισθωτική σχέση ούτε με σύμβαση χρησιδανείου.

Συγκεκριμένα ο ίδιος καλλιεργούσε τα ακίνητα αυτά κυρίως με δημητριακά (σιτάρι και καλαμπόκι) και καπνό, κατά δε το έτος 1990 άσκησε και αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για την προστασία της νομής των επ' αυτών, η οποία και έγινε δεκτή. Από τα παραπάνω προκύπτει σαφώς ότι το Εφετείο δέχτηκε ότι κατά το μήνα Νοέμβριο του έτους 1967 ο δικηγόρος Δ.

Κυρατσούλης, ενεργώντας ως πληρεξούσιος των τότε συγκυρίων και συννομέων των επιδίκων, μεταβίβασε για λογαριασμό αυτών την νομή των επιδίκων στον εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο, ο οποίος έκτοτε και μέχρι την άσκηση της αγωγής, δηλαδή επί χρόνο μεγαλύτερο των είκοσι (20) ετών, κατείχε και νεμόταν αυτά και έτσι απέκτησε την κυριότητα αυτών με έκτακτη χρησικτησία.

Με αυτά που δέχτηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις περί κτήσεως και μεταβιβάσεως της νομής διατάξεις των άρθρων 974, 980 παρ. 1, 986, 976, 980 παρ. 2, 981, 982 Α.Κ., σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 1045 Α.Κ., ούτε τις διατάξεις των άρθρων 216, 217 παρ. 8 και 229 του ίδιου Κώδικα. Επίσης δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ' αυτή επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των διατάξεων που εφάρμοσε.

Επομένως, οι τρεις λόγοι αναιρέσεως του κυρίου δικογράφου, καθώς και οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος και πέμπτος, κατά ένα μέρος του, πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

V. Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, όχι χωρίς απόδειξη αλλά από την συνεκτίμηση των καταθέσεων των εξετασθέντων μαρτύρων και από όλα τα επικληθέντα και προσκομισθέντα έγγραφα. Επομένως, ο πέμπτος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως κατά τα δεύτερο και τρίτο μέρη του, από τον αριθ. 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τα οποία προβάλλεται ότι το Εφετείο χωρίς απόδειξη δέχθηκε ότι "επί των επιδίκων, πράξεις νομής με διάνοια κυρίου επί εικοσαετία τουλάχιστον ασκούσε ο εναγόμενος....." και ότι το μήνα Νοέμβριο του έτους 1967 ο δικηγόρος Δημήτριος Κυρατσούλης ως πληρεξούσιος δικηγόρος των κληρονόμων Μ.

Τ. παρέδωσε τα επίδικα ακίνητα στον εναγόμενο", είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. VI. Επειδή, ο από την παραβίαση των ορισμών του νόμου αναφορικά με την δύναμη των αποδεικτικών μέσων λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, κατά την έννοια της διατάξεως του αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ που τον προβλέπει, όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό μέσο δύναμη αποδείξεως μικρότερη ή μεγαλύτερη από εκείνη που, δεσμευτικά γι' αυτό (δικαστήριο) καθορίζει ο νόμος, όχι όμως και στην περίπτωση κατά την οποία, εκτιμώντας ελεύθερα, όπως έχει δικαίωμα από το νόμο (άρθρο 340 ΚΠολΔ) αποδίδει σε ορισμένα αποδεικτικά μέσα, που κατά νόμο έχουν την ίδια αποδεικτική δύναμη με άλλα, μεγαλύτερη βαρύτητα ή αξιοπιστία από τα άλλα αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με το δεύτερο μέρος του πέμπτου πρόσθετου λόγου αναιρέσεως προβάλλουν ότι το Εφετείο για τη διαμόρφωση της κρίσης του αναφορικά με το ποιος διάδικος άσκησε πράξεις νομής επί του επιδίκου έδωσε πλήρη αποδεικτική δύναμη στην υπ' αριθ. 696/1990 απόφαση του Ειρηνοδικείου Κατερίνης, διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 312 και 335 επ.

Κ.Πολ.Δ. και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο δεν απέδωσε στην παραπάνω απόφαση πλήρη αποδεικτική δύναμη αναφορικά με το ανωτέρω ζήτημα αλλά απλώς έδωσε σ' αυτήν μεγαλύτερη βαρύτητα.

VII. Επειδή, ο προβλεπόμενος από τον αριθ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε αποδεικτικό έγγραφο περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό του αληθινού και μορφώνει ακολούθως την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται ότι παραμορφώθηκε.

Για να είναι όμως ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο του εγγράφου που φέρεται ότι παραμορφώθηκε, το περιεχόμενο που έγινε δεκτό ως αληθινό από την προσβαλλομένη απόφαση, καθώς και το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο με την επικαλούμενη παραμόρφωση, ώστε να είναι δυνατή η διαπίστωση από τον Άρειο Πάγο του τυχόν διαγνωστικού σφάλματος.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με το τρίτο μέρος του πέμπτου πρόσθετου λόγου αναιρέσεως προβάλλει ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του υπ' αριθ. .../10-9-1968 πληρεξουσίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ι. Κοτσιλέα καθώς και άλλα πληρεξούσια που προσκομίστηκαν, με το να δεχθεί ότι από τα έγγραφα αυτά προκύπτει ότι ο δικηγόρος Δ.

Κυρατσούλης είχε εντολή διαχείρισης από όλους τους συγκυρίους του επιδίκου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας του ως προς μεν το δεύτερο μέρος του, διότι, πέραν του ότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο συγκεκριμένα "τα άλλα πληρεξούσια που προσκομίσθηκαν", δεν εκτίθεται σ' αυτό κατά λέξη το περιεχόμενο των παραπάνω πληρεξούσιων εγγράφων, ώστε από τη σύγκριση να μπορεί ο Άρειος Πάγος να κρίνει αν υπάρχει διαγνωστικό σφάλμα, ως προς δε το πρώτο μέρος του ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο την κρίση του αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα αν ο ανωτέρω δικηγόρος, ενεργώντας ως πληρεξούσιος όλων των συγκυρίων του επιδίκου κατόπιν εντολής (έγγραφης ή προφορικής) παρέδωσε τη νομή (επιδίκου) στον εναγόμενο, σχημάτισε όχι αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το παραπάνω .../10-9-1968 πληρεξούσιο έγγραφο, αλλά ύστερα από συνεκτίμησή του με τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-11-2004 αίτηση του Ν. Ζ. του Ι. κ.ά. για αναίρεση της 749/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, καθώς και τους από 4-4-2006 πρόσθετους λόγους της.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία προσδιορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Δεκεμβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ