Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for failure to cite legal error and non-proposed facts.

Απόφαση 1701 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1701/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: ..... οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Των αναιρεσίβλητων - καθών η κλήση: ..... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μπουντούρη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/8/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 411/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1063/2003 οριστική του Εφετείου Πειραιώς(ΝΑΥΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28/1/2004 αίτησή του. Εκδόθηκε η 567/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως. Η υπόθεση επανέρχεται και πάλι για συζήτηση με την από 14/9/2005 κλήση των αναιρεσίβλητων.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 1/2/2005 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αναίρεση.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 567/2005 αποφάσεως αυτού του δικαστηρίου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της από 28-1-2004 αιτήσεως αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1063/2003 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς, νομίμως φέρεται προς συζήτηση η εν λόγω αίτηση με την από 14-9-2005 κλήση των αναιρεσιβλήτων εταιρειών. Η κλήση δε αυτή με πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και κλήση προς εμφάνιση κατ' αυτήν, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσείοντα, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τις αναιρεσίβλητες υπ' αριθμ. 2283/11-11-2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Μάριου Σαμπάνη.

Αυτός, όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά, δεν εμφανίστηκε κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, η υπόθεση πρέπει να συζητηθεί παρά την απουσία του (άρθρα 568 παρ. 4 και 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αριθ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει, μεταξύ άλλων, να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου (Ολ.ΑΠ 20/2005 Ελλ.Δ. 46,710).

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 5 παρ. 1 του Συντάγματος, 3, 189, 192, 193, 361, 651, 652,653, 659 του ΑΚ και 53 του ΚΙΝΔ, προκύπτει, ότι η αρχή της αυτονομίας της ιδιωτικής βουλήσεως ισχύει, εφόσον δεν περιορίζεται από κανόνες δημοσίας τάξεως και στο πεδίο της ναυτικής εργασίας. Επομένως, μπορεί να συμφωνηθεί έγκυρα ότι ο ναυτικός μέσα στα νόμιμα χρονικά όρια θα παρέχει περισσότερες από μία εργασίες.

Στην περίπτωση αυτή δικαιούται, αν οι παρεχόμενες εργασίες είναι αυτοτελείς και διαφορετικές η μία από την άλλη, να λαμβάνει κατ' ελάχιστο όριο πλήρεις τις αποδοχές που είναι καθορισμένες για κάθε μία από τις εργασίες αυτές. Από την ίδια πιο πάνω αρχή συνάγεται ότι μπορεί έγκυρα να συμφωνηθεί χρονικά μειωμένη απασχόληση του ναυτικού σε κάποια από τις περισσότερες εργασίες που ανέλαβε να εκτελέσει με αντίστοιχη μείωση του μισθού που προσήκει στην εργασία αυτή, δηλαδή να συνομολογηθεί ρήτρα υποαπασχολήσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται ότι το Εφετείο με το να δεχθεί με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι μετά την επιβίβαση του αναιρεσείοντος ναυτικού στο υπό Ελληνική σημαία φορτηγό πλοίο " DESSERT FALKON" συμφωνήθηκε μεταξύ αυτού και του πλοιάρχου, κατά τροποποίηση της προσυμβάσεως ναυτολογήσεως, μειωμένη απασχόλησή του με τα καθήκοντα του θαλαμηπόλου και αντίστοιχα μειωμένες αποδοχές, προσδιορίζοντας δε τις παρασχεθείσες υπηρεσίες θαλαμηπόλου, παράλληλα με εκείνες του μαγείρου, σε ποσοστό 40% της πλήρους απασχολήσεως, παραβίασε τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού δεν αναφέρεται το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την εφαρμογή ή την ερμηνεία των παραπάνω κανόνων ουσιαστικού δικαίου και επιπλέον με την δι' αυτού προβαλλόμενη αιτίαση προσβάλλεται στην πραγματικότητα, απαραδέκτως κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., η ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Ως " πράγματα", τα οποία το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αν και δεν προτάθηκαν, οπότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, όπως και οι λόγοι εφέσεως που αναφέρονται σε αυτοτελείς ισχυρισμούς ή την άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών και θεμελιώνουν παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας κρίσεως.

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο αναιρετικός αυτός λόγος αν τα επικαλούμενα με το αναιρετήριο " πράγματα" είχαν προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και το δικόγραφο της εφέσεως των αναιρεσιβλήτων, ο επικαλούμενος με το αναιρετήριο, ως μη προταθείς, ισχυρισμός -"πράγμα", αναφορικά με τη συμφωνία υποαπασχολήσεως του αναιρεσείοντος και ως θαλαμηπόλου παράλληλα με τα κύρια καθήκοντα του μαγείρου, είχε προταθεί ως λόγος εφέσεως από τις αναιρεσίβλητες.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη του αν και δεν προτάθηκε τον παραπάνω ισχυρισμό, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-1-2004 αίτηση αναιρέσεως του αναιρεσείοντος ..... κατά της υπ' αριθμ. 1063/2003 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ