Supreme Court dismisses appeal against appellate court's rejection of plaintiff's claim regarding statute of limitations interruption.

Απόφαση 1700 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1700/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Iωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ο. Ν. Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κοψαχείλη Χαρίλαο.

Της αναιρεσίβλητης: Δ. συζ. Γ. Σ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ευριπίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 302/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 237/2010 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 26-7-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 1-5-2012 έκθεσή του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Αργύριο Σταυράκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της αποφάσεως τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της (ΑΠ Ολομ. 1/1999). Περαιτέρω, ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί την απόφαση από τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως (ΑΠ 614/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα: "Ο ενάγων, ως αποκλειστικός αντιπρόσωπος και παραγγελιοδόχος στη Θεσσαλία της ανώνυμης εταιρείας πετρελαιοειδών με την επωνυμία "ΕΛΔΑ - Ε", δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων πωλήσεως, που κατάρτισε με την εναγομένη, η οποία διατηρούσε πρατήριο υγρών καυσίμων στη ..., κατά το από 10-8-1999 έως 30-10-1999 χρονικό διάστημα πώλησε "επί πιστώσει" και παρέδωσε στην τελευταία ποσότητες υγρών καυσίμων ...

συνολικής αξίας 6.751.438 δρχ. ή 19.813,41 ευρώ ... Για τα πωληθέντα ως άνω προϊόντα εκδόθηκαν από τον ενάγοντα τα ακόλουθα παραστατικά έγγραφα: ... Το τίμημα των παραπάνω προϊόντων συμφωνήθηκε να καταβληθεί μετά την παρέλευση τριάντα (30) ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του κάθε τιμολογίου. Με τα δεδομένα αυτά η ένδικη αξίωση του ενάγοντος εις βάρος της εναγομένης έχει στο σύνολό της παραγραφεί, ...

αφού η παραγραφή αυτή, που άρχισε την 1-1-2000, ..., συμπληρώθηκε στις 31-12-2004 (ήτοι, μετά την πάροδο πέντε (5) ετών, σύμφωνα με το άρθρο 250 παρ. 1 ΑΚ), ... και η αγωγή που κατατέθηκε ... στις 8-2-2006 και επιδόθηκε στην εναγομένη στις 13-3-2006, ... ασκήθηκε πολύ μεταγενέστερα από τη συμπλήρωση της εν λόγω πενταετούς παραγραφής.

Περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι η συνεργασία των διαδίκων διακόπηκε με πρωτοβουλία του ενάγοντος τον Οκτώβριο του έτους 1999, πλην όμως από τα ως άνω αποδεικτικά στοιχεία δεν αποδείχτηκε ότι δύο έτη μετά, ήτοι τον Δεκέμβριο του 2001 η εναγομένη αναγνώρισε καθ' οιονδήποτε τρόπο την πιο πάνω αξίωση του ενάγοντος και ότι συμφωνήθηκε μεταξύ τους, κατόπιν αιτήσεως της εναγομένης, η παράταση της προθεσμίας πληρωμής του χρέους μέχρι την 31-3-2002. ...

Επιπροσθέτως, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι η εναγομένη αναγνώρισε την αξίωσή του με την έκδοση στις 30-12-2001 μιας επιταγής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ποσού 2.900.000 δρχ., την οποία και του παρέδωσε η εναγομένη, δεν αποδείχτηκε. Και τούτο διότι η επιταγή αυτή μεταβιβάσθηκε από τον ενάγοντα δι' οπισθογραφήσεως την 28-3-2001 στην Εγνατία Τράπεζα λόγω ενεχύρου, ...

δηλαδή σε χρόνο προγενέστερο από τον επικαλούμενο από αυτόν ως χρόνο παραδόσεως, ήτοι τον Δεκέμβριο του έτους 2001, και αναγνωρίσεως από την εναγομένη της ένδικης οφειλής. Εξάλλου, η ως άνω επιταγή σφραγίστηκε και το ποσόν της πληρώθηκε στις 15-1-2002 ..., συνεπώς αν είχε εκδοθεί και εξοφληθεί για μέρος του τιμήματος των ένδικων πωλήσεων, ο ενάγων θα αφαιρούσε το ποσόν αυτής από τις ένδικες οφειλές, που ανέρχονταν σε 19.813,41 ευρώ, πράγμα το οποίο όμως δεν έπραξε. ...

Κατ' ακολουθία η αντένσταση διακοπής της παραγραφής είναι αβάσιμη, ...". Με τις σκέψεις αυτές το Εφετείο απέρριψε στη συνέχεια το μοναδικό λόγο εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που είχε δεχθεί τα ίδια. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 260 ΑΚ περί διακοπής της πενταετούς, κατ' άρθρο 250 ΑΚ, παραγραφής της ένδικης αξιώσεως του αναιρεσείοντος - ενάγοντος, έλαβε δε στην προσβαλλόμενη απόφαση σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της αντενστάσεως που είχε προτείνει ο τελευταίος κατά της ενστάσεως παραγραφής που είχε προτείνει η αναιρεσίβλητη - εναγομένη, αφού δέχθηκε ότι η επικαλούμενη από αυτόν αναγνώριση του επίδικου χρέους το Δεκέμβριο του 2001 διά της εκδόσεως μιας επιταγής εκ μέρους της εναγομένης, που επέφερε κατά τον ενάγοντα τη διακοπή της παραγραφής, κατ' άρθρο 260 ΑΚ, δεν αποδείχθηκε.

Επομένως, ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, και ο δεύτερος από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγος, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό περί διακοπής της παραγραφής διά της αναγνωρίσεως του επίδικου χρέους, είναι αβάσιμοι.

Πρέπει λοιπόν να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων ως ηττώμενος, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, (άρθρα 176, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-7-2010 αίτηση του Ο. Ν. Σ. για αναίρεση της 237/2010 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης και την ορίζει στο ποσόν των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Αυγούστου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ