Supreme Court allows appeal against lower court dismissal of employee promotion claim due to procedural error.

Απόφαση 1698 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1698/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε." (Ο.Τ.Ε.), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Τριανταφύλλου, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ....., ο οποίος παραστάθηκε με το δικηγόρο του Γεώργιο Δημαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17/12/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 75/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2387/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/7/2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 15/9/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο μοναδικός λόγος της αίτησης του ..... για αναίρεση της 2387/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί παραλείψεως από της προαγωγής υπαλλήλου του ..... σύμφωνα με τον Γ.Κ.Π./Ο.Τ.Ε. που έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (εκδόθηκε κατ΄ εξουσιοδότηση του άρθρου 7 εδ. στ΄ του α.ν. 301/1968, δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. Β΄ 568/8-9-1969 και κυρώθηκε με το άρθρο 54 παρ. 1 του ν.δ. 165/1973), ο οποίος υπερέχει καταφανώς, κατά την υπηρεσιακή απόδοση και επίδοση και την εν γένει καταλληλότητα έναντι άλλων συναδέλφων του, που προήχθησαν έναντι εκείνου, υπάρχει ευθεία παράβαση του άρθρου 281 Α.Κ., που συνιστά αδικοπραξία, κατά την έννοια του άρθρου 914 επ.

Α.Κ., από την οποία πηγάζουν απαιτήσεις αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως του παραλειφθέντος υποκείμενες σε πενταετή παραγραφή που αρχίζει αφότου ο παθών έμαθε τη ζημιά και τον υπόχρεο σε αποζημίωση (άρθρ. 937 εδαφ. α΄ Α.Κ.) δηλαδή από τότε που ο παραλειφθείς έλαβε κατά οιονδήποτε τρόπο γνώση της αποφάσεως για τη μη προαγωγή του, χωρίς να απαιτείται για την έναρξη της παραγραφής και η γνώση των τυπικών και ουσιαστικών προσόντων των προαχθέντων συναδέλφων του, ώστε να μπορεί ο ίδιος να διαπιστώσει ότι η παράλειψή του έγινε κατά κατάχρηση δικαιώματος του εργοδότη του, δοθέντος μάλιστα ότι κατά την ισχύ νόμου έχοντα Γ.Κ.Π./Ο.Τ.Ε.

δεν προβλέπεται γνωστοποίηση του λόγου της μη προαγωγής στους κριθέντες ως μη προακτέους στο βαθμό του Υποδιευθυντή. Εν προκειμένω από την επισκόπηση της ένδικης από 17-12-2001 αγωγής προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος που υπηρετούσε με το βαθμό του Τομεάρχη Τα-ΤΛ στον αναιρεσείοντα Οργανισμό ισχυριζόμενος ότι παρανόμως παραλείφθηκε να προαχθεί στο βαθμό του Υποδιευθυντή κατά τις κρίσεις των ετών 1993, 1994 και 1995 ζήτησε την αναγνώριση της υποχρεώσεως του αναιρεσείοντος σε καταβολή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως.

Όπως προκύπτει από την επισκόπηση των προτάσεων του αναιρεσείοντος ο τελευταίος πρότεινε παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επανέφερε νομίμως στο Εφετείο ισχυρισμό ότι ο αναιρεσίβλητος έλαβε γνώση της ζημίας του και του προς αποζημίωση υποχρέου από 28-3-1995 όταν συνεδρίασε το Δ.Σ. του αναιρεσείοντος για προαγωγές Τομεαρχών σε Υποδιευθυντές και ότι έκτοτε μέχρι την επίδοση της ένδικης αγωγής (18-2-2002) παρήλθε πενταετία.

Ο ισχυρισμός αυτός της ελλείψεως εννόμου συμφέροντος του αναιρεσιβλήτου για αναγνώριση των ενδίκων αξιώσεών του, αφού αυτές είχαν υποκύψει σε παραγραφή, όπως διατυπώθηκε, είναι επαρκώς ορισμένος, καθόσον περιέχει όλα τα κατά νόμο πραγματικά περιστατικά για τη θεμελίωσή του. Επομένως το Εφετείο, που απέρριψε τον ισχυρισμό αυτόν ως αόριστο με την αιτιολογία ότι δεν αναφέρθηκε ο τρόπος με τον οποίο περιήλθαν σε γνώση του υπαλλήλου τα στοιχεία της παραλείψεώς του, εσφαλμένα εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 937 εδαφ.

α΄ Α.Κ. με το να αξιώσει για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής περισσότερα στοιχεία από όσα ο νόμος απαιτεί. Κατά συνέπεια πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος στην ουσία του ο σχετικός αναιρετικός λόγος, από τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περιατέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. , αν προαποδεικνύεται, εκούσια η αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης που αναιρέθηκε, ο ΄Αρειος Πάγος, αν υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου έως την παραμονή της συζήτησης της αίτησης αναίρεσης, διατάξει, με την αναιρετική απόαφση, την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων Ο.Τ.Ε. με τις προτάσεις του, που κατέθεσε την 22-9-2006, όπως προκύπτει από τη βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα επ΄ αυτών, υπέβαλε αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση της 2387/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και συγκεκριμένα ζήτησε να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να του καταβάλει το ποσό των 17.241,12 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από της επιδόσεως της αναιρετικής απόφασης, το οποίο εκουσίως κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο σε εκτέλεση της ανωτέρω απόφασης.

Η αίτηση αυτή, η οποία παραδεκτώς υποβάλλεται με τις προτάσεις, είναι νόμιμη. Όπως αποδεικνύεται από την 159841/27-7-2005 απόδειξη, την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων Ο.Τ.Ε., ο τελευταίος κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο 17.241,12 ευρώ σε εκτέλεσε της 2387/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και συγκεκριμένα 11.973,76 ευρώ για επιδικασθέν κεφάλαιο, 4.417,56 ευρώ για νόμιμους τοκους και 850 ευρώ για δικαστική δαπάνη.

Πρέπει, συνεπώς, η αίτηση αυτή να γίνει δεκτή, εφόσον κατά τα προεκτεθένα προαποδεικνύεται η εκτέλεση της απόφασης που αναιρέθηκε. Ο αναιρεσίβλητος πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος λόγω της ήττας του (άρθρο 176 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2387/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση της ανωτέρω απόφασης.

Υποχρεώνει τον αναιρεσίβλητο να καταβάλει στον αναιρεσείοντα δέκα επτά χιλιάδες διακόσια σαράντα ένα ευρώ και 12 λεπτά (17.241,12) με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της παρούσας μέχρι την εξόφληση.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Οκτωβρίου 2006

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ