Supreme Court dismisses appeal on jurisdiction and inadmissibility grounds regarding civil court review of administrative acts.

Απόφαση 1696 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1696/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Π. του Κ., κατοίκου ... 2. Ν. Ρ. του Π., κατοίκου ... 3. Κ. Π. του Μ., κατοίκου ... και 4. Α. Δ. του Σ., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Γιαννακόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Β. Κ. του Α., κατοίκου ... και 2. Κ. χήρας Α. Κ., κατοίκου ..., οι οποίοι ο πρώτος παραστάθηκε και η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Αναστάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-10-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικέιο Μαραθώνα. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 221/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 1560/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-6-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 1-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά παραδοχή των πρώτου και δευτέρου λόγων αναίρεσης και 2. την απόρριψη του τρίτου λόγου της αίτησης αναίρεσης κατ'αμφότερα τα σκέλη αυτού.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 560 αριθ. 3 Κ.Πολ.Δ.: "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο έχει υπερβεί την δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα".

Ειδικότερα, υπέρβαση δικαιοδοσίας υπάρχει, όταν το πολιτικό δικαστήριο επεμβαίνει σε διοικητικά καθήκοντα. Τέτοια περίπτωση υπάρχει και όταν το δικαστήριο ελέγχει πράξεις της Διοικήσεως, οι οποίες έχουν εκδοθεί μέσα στα όρια της αρμοδιότητάς της, δηλαδή είτε τις ακυρώνει, είτε αναστέλλει την εκτέλεσή τους, είτε αποφασίζει εναντίον του περιεχομένου τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 εδ. τελευταίο Κ.Πολ.Δ., δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων υπάρχει και για την παρεμπίπτουσα εξέταση της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων. Τα τακτικά πολιτικά δικαστήρια, τα οποία κρίνουν για τις υπαγόμενες σε αυτά κατά το άρθρο 1 Κ.Πολ.Δ. διαφορές για τα ιδιωτικά δικαιώματα, μπορούν, εφόσον δεν έχει αποκλεισθεί από το νόμο, να εξετάσουν παρεμπιπτόντως το κύρος και την νομιμότητα των πράξεων της Διοικήσεως.

Κατά την εξέταση όμως αυτήν περιορίζονται να εξετάσουν αν τα όργανα της Διοικήσεως έχουν ενεργήσει σύμφωνα με τους διαγραφόμενους από το νόμο όρους και τύπους και μέσα στα πλαίσια της ανηκούσης σε αυτά εξουσίας. Περαιτέρω όμως, δεν έχουν τη δυνατότητα να προβούν στην ακύρωση της διοικητικής πράξεως ή να ελέγξουν και την ουσιαστική κρίση των οργάνων της Διοικήσεως ως προς την ύπαρξη ή μη των απαιτουμένων προϋποθέσεων.

Εξ άλλου, όπως προκύπτει από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 79 &1, 82&&1,2 Ν.3463/2006 (Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων) και 52&&1,3,7,Ν.2696/1999 (Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας), αρμόδια για την έκδοση τοπικών κανονιστικών αποφάσεων, οι οποίες αφορούν την ρύθμιση της κυκλοφορίας, τον καθορισμό πεζοδρόμων, μονοδρομήσεων και κατευθύνσεων της κυκλοφορίας και τον προσδιορισμό και την λειτουργία των χώρων σταθμεύσεως οχημάτων σε κοινόχρηστους χώρους των δήμων και κοινοτήτων, είναι τα δημοτικά ή τα κοινοτικά συμβούλια.

Οι εν λόγω κανονιστικές αποφάσεις κοινοποιούνται στις κατά τόπους Υπηρεσίες της Τροχαίας, ως και στις αρμόδιες Υπηρεσίες του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ., τα λαμβανόμενα δε σχετικά μέτρα και ρυθμίσεις ισχύουν κατά κανόνα από της τοποθετήσεως των οικείων πινακίδων σημάνσεως, των σηματοδοτών ή των διαγραμμίσεων στο οδόστρωμα.

Στην προκειμένη περίπτωση, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: "Οι εναγόμενες, ήδη εκκαλούντες, είναι εμπράγματοι δικαιούχοι (επικαρπώτρια η δεύτερη και ψιλός κύριος ο πρώτος) οικοδομημένου με δύο κτίσματα (κατοικίες) οικοπέδου, εμβαδού, κατά τον τίτλο κτήσης 4.600 τ.μ.

και κατά νεότερη καταμέτρηση, 5.500τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "..." του Δήμου …και το οποίο έχει πρόσοψη (νότιο όριο) επί της ... (πρώην …) που οδηγεί στο ... Προς ανατολάς το εν λογω ακίνητο εφάπτεται με αιγιαλό, όπως και τα βορείως αυτού κείμενα ακίνητα των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων, ήδη πέμπτου έως και όγδοης των εφεσιβλήτων, τα οποία έχουν επίσης οικοδομηθεί με παραθεριστικές κατοικίες, εξαιρουμένου εκείνου της όγδοης των εναγομένων που παραμένει οικοπεδαγρός.

Μέχρι και το έτος 1996 η έκταση του αιγιαλού, που εφαπτόταν στα άνω ακίνητα των ιδιωτών διαδίκων, ήταν αμμώδης καλυπτόμενη από θαμνώδη φυτά που ευδοκιμούν στις παραλίες, ενώ συγχρόνως υπήρχε κατά μήκος αυτών ένα μονοπάτι που εξυπηρετούσε τη διέλευση των λουομένων. Από το έτος 1996 και δυνάμει της υπ' αριθ.

πρωτ. 2827/5-8-1996 απόφασης του Αναπληρωτή Περιφερειακού Διευθυντή Ανατολικής Αττικής, η έκταση του αιγιαλού που βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων του Δήμου Μαραθώνα και συνεπώς και εκείνου που εφάπτεται των ιδιοκτησιών των ιδιωτών διαδίκων, είχε παραχωρηθεί κατά δικαίωμα απλής χρήσης και εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τους όρους που περιλαμβάνονται στην εν λόγω απόφαση, στον πρώτο των εναγομένων, ήδη πρώτο των εφεσιβλήτων, Δήμο Μαραθώνα.

Με την υπ' αριθ. πρωτ. 1015653/1597/Β0010/22-2-2000 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών παραχωρήθηκε απευθείας στη Διεύθυνση Ειδικών Έργων Αναβάθμισης Περιοχών της Γενικής Διεύθυνσης Προγραμματισμού και Έργων του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. το δικαίωμα χρήσης τμήματος αιγιαλού στην παραλία Μαραθώνα για την κατασκευή ποδηλατόδρομου-πεζόδρομου, συνολικού εμβαδού 3.485 τ.μ..

Κατόπιν της παραχώρησης αυτής, το Υπουργείο ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κατασκεύασε ποδηλατόδρομο-πεζόδρομο, τμήμα του οποίου κάλυψε την έκταση του αιγιαλού που εφαπτόνταν στην ιδιοκτησία των εναγόντων έως και την ιδιοκτησία της όγδοης των εναγομένων, σε μήκος 200 μέτρων. Ο ποδηλατόδρομος έχει πλάτος δύο (2) μέτρων και εφάπτεται στις ως άνω ιδιοκτησίες των διαδίκων και στον ποδηλατόδρομο εφάπτεται ο πεζόδρομος, πλάτους δύο (2) μέτρων.

Στην αρχή του εν λόγω πεζόδρομου-ποδηλατόδρομου στο ανωτέρω τμήμα, όπου ευρίσκεται το παραλιακό κέντρο "Κουντουριώτης", τοποθετήθηκαν από τον κατασκευαστή του έργου, κατ' εντολή της αρμόδιας Δημόσιας Υπηρεσίας, πτυσσόμενα πασσαλάκια για την παρακώλυση της ανεξέλεγκτης εισόδου και κυκλοφορίας οχημάτων, όπως και πινακίδες, ενδεικτικές της χρήσης του.

Συγκεκριμένα τοποθετήθηκαν οι ρυθμιστικές πινακίδες Ρ-7 (η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ., σημαίνει ότι απαγορεύεται η είσοδος σε όλα τα οχήματα) και Ρ-54 (η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 3 Κ.Ο.Κ., σημαίνει την ύπαρξη οδού υποχρεωτικής διέλευσης ποδηλάτων, απαγορευμένης της διέλευσης άλλων οχημάτων).

Στη συνέχεια, τα συγκεκριμένα προστατευτικά πασσαλάκια καταρρίφθηκαν από όσους επιθυμούσαν να διέρχονται μέσω του ποδηλατοδρόμου-πεζοδρόμου με αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα να γίνεται ανεξέλεγκτη χρήση αυτού και από οχήματα, μεταξύ των οποίων και αυτά των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων. Οι τελευταίοι, όμως, ως παρόδιοι ιδιοκτήτες, ζήτησαν από τον πρώτο των εναγομένων να τους χορηγηθεί άδεια ελεύθερης εισόδου επί του πεζοδρόμου με τα αυτοκίνητά τους, προκειμένου να κατευθύνονται με αυτά στις παρακείμενες ιδιοκτησίες τους και να εισέρχονται σε αυτές.

Με την 175/2005 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του πρώτου των εναγομένων έλαβαν την άδεια αυτή, αλλά με το 28ο πρακτικό της Επιτροπής του άρθρου 7 παρ. 1 του Ν.2839/2000 της Περιφέρειας Αττικής, κατόπιν προσφυγής των εναγόντων, ακυρώθηκε η εν λόγω άδεια, διότι, κατά το σκεπτικό της Επιτροπής, "ο Δήμος Μαραθώνα δεν είχε προσκομίσει κανονισμό λειτουργίας πεζοδρόμου της παραλίας "...", οπότε οι ιδιοκτήτες ακινήτων της περιοχής θα έπρεπε με τους από το νόμο προβλεπόμενους τρόπους να συστήσουν στην περιοχή δουλεία διόδου για την εξυπηρέτησή τους".

Σε εκτέλεση της 151/2006 απόφασης του Ειρηνοδικείου Μαραθώνα (Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων), ο πρώτος των εναγομένων τοποθέτησε πτυσσόμενες μπάρες στην είσοδο του ποδηλατόδρομου-πεζόδρομου που απέτρεπαν την διέλευση οχημάτων άλλων, πλην αυτών των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων, ως παροδίων ιδιοκτητών, οι οποίοι εξακολουθούν να διέρχονται με τα αυτοκίνητά τους μέσω του πεζοδρόμου.

Ωστόσο, η ενέργεια αυτή των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων είναι παράνομη, καθόσον διέρχονται με τα οχήματά τους από το πεζοδρόμιο, το οποίο είναι κοινόχρηστο και προορίζεται αποκλειστικά για χρήση από πεζούς. Το ανωτέρω έργο ονομάστηκε μεν "ποδηλατόδρομος-πεζόδρομος", δεν έχει όμως τα χαρακτηριστικά του πεζοδρόμου που προβλέπει ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (Ν.2696/1999, όπως ισχύει μετά τις τροποποιήσεις του με τους Ν.3534/2007 και 3542/2007), αλλά αυτά του πεζοδρομίου.

Ειδικότερα, στο άρθρο 2 του Κ.Ο.Κ., ως πεζοδρόμιο ορίζεται το υπερυψωμένο ή άλλως διαχωριζόμενο τμήμα της οδού που προορίζεται για πεζούς, ως πεζόδρομος ορίζεται η οδός, η οποία χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τους πεζούς και για είσοδο-έξοδο οχημάτων προς και από ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης, παροδίων ιδιοκτησιών ως και για οχήματα εφοδιασμού ή έκτακτης ανάγκης, ενώ ως ποδηλατόδρομος ορίζεται η οδός ή τμήμα οδού αποκλειστικής κυκλοφορίας ποδηλάτων.

Εν προκειμένω, ο ονομαζόμενος πεζόδρομος είναι υπερυψωμένος σε σχέση με τον ποδηλατόδρομο και διαχωριζόμενος κατά τούτο (ύψος) από αυτόν, ενώ από την έναρξή του στην επίδικη περιοχή έχει κατασκευαστεί σε αδιάσπαστη συνέχεια του πεζοδρομίου που προϋπήρχε στην ασφαλτοστρωμένη οδό που διέρχεται έμπροσθεν του παραλιακού κέντρου "Κουντουριώτης".

Επιπλέον, στην είσοδο του έργου δεν τέθηκε η ρυθμιστική πινακίδα Ρ-55 (η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ., σημαίνει οδό υποχρεωτικής διέλευσης πεζών, απαγορευμένης της διέλευσης άλλων εκτός πεζών, οχημάτων άμεσης ανάγκης και οχημάτων για είσοδο-έξοδο σε παρόδιες ιδιοκτησίες), ώστε να σημανθεί η ύπαρξη πεζοδρόμου και να επιτραπεί η είσοδος των οχημάτων των παροδίων ιδιοκτητών.

Επίσης, σύμφωνα με όσα εκτίθενται ανωτέρω στη μείζονα σκέψη της παρούσας, είναι δυνατό οι εν λόγω εναγόμενοι να αποκτήσουν ιδιαίτερο ιδιωτικό δικαίωμα επί κοινοχρήστου πράγματος με παραχώρηση της αρχής, εφόσον δεν αναιρείται η κοινή χρήση του, στην προκειμένη, όμως, περίπτωση ακυρώθηκε η άδεια διέλευσης των οχημάτων τους που τους είχε χορηγηθεί με την 175/2005 απόφαση του πρώτου των εναγομένων.

Η διέλευση δε των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων με τα οχήματά τους από το ανωτέρω πεζοδρόμιο αποτελεί παράνομη προσβολή του δικαιώματος στην προσωπικότητα των εναγόντων, στοιχείο του οποίου αποτελεί η ελεύθερη και με ασφάλεια χρήση από αυτούς (ενάγοντες), ως πεζούς, του πεζοδρομίου. Γνωρίζουν δε οι πέμπτος έως και όγδοη των εναγομένων ότι με τη διέλευσή τους με τα οχήματά τους επί του πεζοδρομίου παρακωλύουν την ελεύθερη και κατά προορισμό χρήση αυτού από τους ενάγοντες πεζούς και ότι η διέλευση αυτή γίνεται χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή.

Λόγω της προσβολής του δικαιώματος στην προσωπικότητά τους, εξαιτίας της ανωτέρω παράνομης και υπαίτιας πράξης των πέμπτου έως και όγδοης των εναγομένων, οι ενάγοντες έχουν υποστεί ηθική βλάβη και δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης, την οποία το Δικαστήριο καθορίζει στο εύλογο ποσό των 1.000 ευρώ για το καθένα από αυτούς, λαμβάνοντας προς τούτο υπόψη του το προσβληθέν αγαθό, τη βαρύτητα της προσβολής, τη διάρκεια αυτής, την υπαιτιότητα των εναγομένων και όλες τις εν γένει συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η προσβολή..." Από αυτά τα οποία δέχθηκε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προκύπτει, ότι αυτό δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθ. 3 Κ.Πολ.Δ., καθόσον ειδικότερα ο χαρακτηρισμός του έργου από τον Υπουργό Οικονομικών (υπ'αριθ.

πρωτ. 1015653/1597/Β0010/22-2-2000 απόφαση) και από την Διεύθυνση Ειδικών Έργων του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. (αριθ. πρωτ. ΟΙΚ.70498/579/7-3-2002 έγγραφο) ως "πεζόδρομου-ποδηλατόδρομου" δεν αποτελούν κανονιστικές αποφάσεις προσδίδουσες στην, ενδιαφέρουσα στην προκειμένη περίπτωση, εδαφική λωρίδα ειδικότερα τον χαρακτήρα του "πεζόδρομου", αφού μόνα αρμόδια για την έκδοση τέτοιων κανονιστικών αποφάσεων είναι κατά νόμον τα τοπικά δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια.

Γι' αυτό άλλωστε, όπως δέχεται η προσβαλλομένη απόφαση, η αρμόδια Υπηρεσία του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. δεν ετοποθέτησε στην είσοδο του έργου την σχετική ρυθμιστική πινακίδα "Ρ-55" για τον χαρακτηρισμό του ως πεζόδρομου. Ως εκ τούτου, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, το οποίο απεφάνθη, ότι η αναφερθείσα εδαφική λωρίδα, για την οποία δεν υφίσταται σχετική κανονιστική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Μαραθώνος, είναι "πεζόδρομο", δεν ακύρωσε την ως άνω απόφαση του Υπουργού Οικονομικών "...για την κατασκευή ποδηλατοδρόμου-πεζόδρομου στην παραλία Μαραθώνα", ούτε ήλεγξε την ουσιαστική κρίση των οργάνων της Διοικήσεως και ο τα αντίθετα υποστηρίζων πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς...". Εξ άλλου, κατά το άρθρο 2 Ν. 2696/1999 (Κ.Ο.Κ.) "πεζοδρόμιο" είναι "Το υπερυψωμένο ή άλλως διαχωριζόμενο τμήμα της οδού, το οποίο προορίζεται για πεζούς", ενώ "πεζόδρομος" είναι "Οδός η οποία χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τους πεζούς και για είσοδο-έξοδο οχημάτων προς και από ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης παροδίων ιδιοκτησιών, ως και για οχήματα εφοδιασμού ή έκτακτης ανάγκης".

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ήδη αναφέρθηκε, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέκλεισε το χαρακτηρισμό της ενδιαφέρουσας εδαφικής λωρίδας ως "πεζόδρομου", επειδή δεν είχε εκδοθεί από τον Δήμο Μαραθώνος σχετική κανονιστική απόφαση, ούτε είχαν τοποθετηθεί οι προβλεπόμενες από τον Κ.Ο.Κ. σχετικές πινακίδες, την εχαρακτήρισε δε ως "πεζοδρόμιο", επειδή συγκέντρωνε τα αναφερόμενα στην προσβαλλομένη απόφαση χαρακτηριστικά του πεζοδρομίου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι ήτο υπερυψωμένη εν σχέση προς τον παρακείμενο "ποδηλατόδρομο".

Τέλος, το γεγονός ότι τοποθετήθηκαν από τις αρμόδιες Υπηρεσίες στην αρχή της εδαφικής λωρίδας "πτυσσόμενα πασσαλάκια", δεν προσδίδει τον χαρακτηρισμό της ως "πεζόδρομου" άνευ λόγου τινός, αλλά απλώς τα "πασσαλάκια" είναι πτυσσόμενα, για να είναι δυνατή η διέλευση οχημάτων εκτάκτου ανάγκης. Με αυτά τα οποία δέχθηκε το, δικάσαν ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, Πολυμελές Πρωτοδικείο, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., καθόσον ορθώς εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 2 του Κ.Ο.Κ.

και δεν παρέβη τα διδάγματα της κοινής πείρας ως προς τις έννοιες του "πεζοδρομίου" και του "πεζοδρόμου". Επομένως, ο τα αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατ' αμφότερα τα σκέλη του είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ., "Κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3.

αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας". Επομένως, λόγοι αναιρέσεως αντίστοιχοι των λόγων του άρθρου 559 αριθ. 14 και 19 Κ.Πολ.Δ., ήτοι α) επειδή το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο και β) επειδή η απόφαση έχει αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα το οποίο ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είναι απαράδεκτοι.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτουν στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο τις πλημμέλειες α) ότι το δικαστήριο δεν απέρριψε ως απαράδεκτη την μεταβολή της βάσεως της αγωγής, την οποία οι ενάγοντες έκαναν με τις ενώπιον του Ειρηνοδικείου κατατεθείσες προτάσεις των και β) ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα το οποίο ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Σύμφωνα όμως με τις εκτεθείσες στην αρχή διατάξεις και σκέψη, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, και αμφότερα τα σκέλη του, είναι απαράδεκτος. Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-6-2010 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 1560/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 26 Αυγούστου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ