1694/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1694 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1694/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καλούντος: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ βαθμίδας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ", που εδρεύει στη Λάρισα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του καταργηθέντος Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ", ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παπαδημητρίου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων-καθ’ ων η κλήση: 1) Κ. Δ. του Α., 2) Α. Μ. του Ι., 3) Α. Ρ. του Σ., 4) Α. Κ. του Σ., 5) Ζ. Σ. του Ε., 6) Ν. Α. του Β., 7) Π. Τ. του Α., 8) Α. Α. του Θ., 9) Α. Μ. του Χ., 10) Α. Τ. του Ν., κατοίκων ..., οι οποίες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/6/2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 243/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 29/12/2011 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1302/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 15/7/2013 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας ανέγνωσε την από 2/11/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 29-12-2011 αίτηση αναιρέσεως νόμιμα επαναφέρεται προς συζήτηση με την από 15-7-2013 κλήση του αναιρεσείοντος, μετά την έκδοση της 1302/2013 αποφάσεως του Αρείου Πάγου, που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση κατά τη δικάσιμο της 23-4-2013. Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο στη σειρά της, οι αναιρεσίβλητες δεν εμφανίστηκαν με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσαν, κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ δήλωση παραστάσεως, αν και κλητεύθηκαν νομοτύπως και εμπροθέσμως για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, με παραγγελία του επισπεύδοντος τη συζήτηση αναιρεσείοντος, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες υπ’ αριθμ. 5004 (για την 1η), 5028 (για την 2η), 5016 (για την 3η), 5032 (για την 4η), 5012 (για την 5η), 5024 (για την 6η), 4995 (για την 7η), 5020 (για την 8η), 5008 (για την 9η) και 4999 (για την 10η) / 21-10-2013 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Λάρισας Α.

Ε.. Επομένως, αφού στις αναιρεσίβλητες επιδόθηκε και κεκυρωμένο αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, όπως βεβαιώνεται στην 1302/2013 ως άνω απόφαση, πρέπει το Δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως, παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 3320/2005 (Σύσταση θέσεων με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου) "1.

Το προσωπικό με σύμβαση ή σχέση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου ή σύμβαση έργου ή άλλη σχέση του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α. πρώτου και δεύτερου βαθμού, του οποίου οι συμβάσεις συνιστούν συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 11 του π.δ. 164/2004, κατατάσσεται σε υφιστάμενες κενές οργανικές θέσεις με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ειδικότητας αντίστοιχης ή παρεμφερούς προς την ειδικότητα της σύμβασής του. 2.

Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Οικονομίας και Οικονομικών και του οικείου κατά περίπτωση Υπουργού, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, συνιστώνται οργανικές θέσεις προσωπικού με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, προκειμένου να καλυφθούν, όπου απαιτείται, οι διαπιστωθείσες πάγιες και διαρκείς ανάγκες, κατ’ εφαρμογή του Π.Δ. 164/2004. 3.

Η κατάταξη του προσωπικού γίνεται με απόφαση του αρμόδιου για την πρόσληψη οργάνου, η οποία δεν δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. 4. Οι κατατασσόμενοι λαμβάνουν τις αποδοχές της θέσης τους από την ημερομηνία έκδοσης της πράξης κατάταξής τους. Ο χρόνος των συμβάσεων μίσθωσης έργου των κατατασσομένων λογίζεται για όλες τις συνέπειες ότι έχει διανυθεί με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου.......".

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 11 παρ. 1 του Π.Δ. 164/2004, διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίες είχαν συναφθεί πριν την έναρξη ισχύος του διατάγματος και ήταν ενεργές μέχρι την έναρξη ισχύος αυτού, συνιστούν εφεξής σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, εφόσον συντρέχουν αθροιστικά α) συνολική χρονική διάρκεια διαδοχικών συμβάσεων τουλάχιστον 24 μηνών μέχρι την έναρξη ισχύος του δ/τος ή τρεις τουλάχιστον ανανεώσεις πέραν της αρχικής σύμβασης...

με συνολικό ελάχιστο χρόνο απασχόλησης δέκα οκτώ (18) μηνών, μέσα σε συνολικό χρονικό διάστημα 24 μηνών από την αρχική σύμβαση, β) ο συνολικός χρόνος υπηρεσίας του εδ. α να έχει πράγματι διανυθεί στον ίδιο φορέα, με την ίδια ή παρεμφερή ειδικότητα και με τους ίδιους ή παρεμφερείς όρους εργασίας, όπως αναγράφεται στην αρχική σύμβαση, γ) το αντικείμενο της σύμβασης να αφορά σε δραστηριότητες, οι οποίες σχετίζονται ευθέως και αμέσως με πάγιες και διαρκείς ανάγκες του αντίστοιχου φορέα, όπως αυτές οριοθετούνται από το δημόσιο συμφέρον το οποίο υπηρετεί ο φορέας αυτός και δ) ο κατά τις προηγούμενες περιπτώσεις συνολικός χρόνος υπηρεσίας, πρέπει να έχει παρασχεθεί κατά πλήρες ή μειωμένο ωράριο εργασίας και σε καθήκοντα ίδια ή παρεμφερή με αυτά που αναγράφονται στην αρχική σύμβαση.

Οι διαδοχικές συμβάσεις μειωμένου ωραρίου εργασίας συνιστούν, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου αυτής, συμβάσεις αορίστου χρόνου μειωμένης απασχόλησης, αντίστοιχης με την αναγραφόμενη στην αρχική σύμβαση. Εξάλλου, σύμφωνα δε με το άρθρο 15 παρ. 1 του ν. 3205/2003, που έχει επεκταθεί και στο προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου που απασχολείται στο Δημόσιο, τα Ν.Π.Δ.Δ.

και τους Ο.Τ.Α. με την ΚΥΑ 2/7093/0022/5-2-2004 (ΦΕΚ 215 Β’/5.2.2004) "Ως υπηρεσία για την εξέλιξη των υπαλλήλων στα μισθολογικά κλιμάκια του άρθρου 3 τον παρόντος νόμου, λαμβάνεται υπόψη: α. Η υπηρεσία που προσφέρεται στο Δημόσιο, σε Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α. με σχέση εξαρτημένης εργασίας δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ή ορισμένου χρόνου (.......) Ο χρόνος παροχής υπηρεσίας με σύμβαση μίσθωσης έργου ή με ανάθεση κατ’ αποκοπήν εργασίας, εφόσον οι υπηρεσίες αυτές έχουν χαρακτηριστεί με διάταξη νόμου ή με δικαστική απόφαση ότι διανύθηκαν με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου (εξαρτημένης) ή εφόσον σύμφωνα με τα υπηρεσιακά έγγραφα συντρέχουν σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: i) απασχόληση κατά σύνηθες δημοσιοϋπαλληλικό ωράριο. ii) παροχή εργασίας στο χώρο της δημόσιας υπηρεσίας και με την άμεση εποπτεία της υπηρεσίας και iii) αμοιβή ανάλογη με των προσλαμβανόμενων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου".

Τέλος, κατά το άρθρο 20 του ανωτέρω νόμου "η κατάταξη των υπηρετούντων υπαλλήλων στα ΜΚ του άρθρου 3 του νόμου αυτού, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκουν, γίνεται με βάση τον συνολικό χρόνο υπηρεσίας τους, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 15 του παρόντος νόμου, σύμφωνα με τα τυπικά τους προσόντα. Ο χρόνος που πλεονάζει μετά την κατάταξή τους αυτή θεωρείται ότι διανύθηκε στο ΜΚ της κατάταξης τους για την απονομή του επόμενου ΜΚ".

Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, προκύπτει ότι οι εργαζόμενοι συμβασιούχοι του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ. και των Ο.Τ.Α των οποίων οι συμβάσεις συνιστούν, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 11 του ΠΔ 164/2004, συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, κατατάσσονται σε υφιστάμενες κενές οργανικές θέσεις με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ειδικότητας αντίστοιχης ή παρεμφερούς προς την ειδικότητα της σύμβασης που είχαν.

Τέλος, από το άρθρο 560 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως όταν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Οι ενάγουσες (ήδη αναιρεσίβλητες) είναι υπάλληλοι του εναγοµένου Οργανισμού (του οποίου καθολικός διάδοχος είναι ο ήδη αναιρεσείων Ο.Τ.Α. "ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ") µε σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, προσφέρουσες σ’ αυτό τις υπηρεσίες τους οι 1 η , 2η ,3η ως κοινωνικοί λειτουργοί (ΤΕ), οι 4η ,5η, 6η ως νοσηλεύτριες (ΤΕ) και οι 7η, 8η, 9η, και 10η ως οικογενειακοί βοηθοί (ΥΕ).

Ειδικότερα αυτές κατατάχθηκαν στις θέσεις αυτές µε την υπ’ αρθ. 47/1-10-2006 απόφαση του προέδρου του εναγομένου Οργανισμού ύστερα και από την με αριθμ. 1249/9-11-2005 απόφαση του Δ’ Τμήματος του ΑΣΕΠ που έκρινε ότι αυτές ως συμβασιούχοι προσέφεραν πραγματική υπηρεσία στο Οργανισμό Κοινωνικής Πολιτικής (ΟΚΠ) του Δήμου Λαρισαίων και ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του π.

δ 164/2004 για τη μετατροπή των συμβάσεων τους από ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου. Οι ενάγουσες εξάλλου ήδη από 20-11-1999 και μέχρι την ως άνω κατάταξή τους (1-10-2006) παρείχαν τις υπηρεσίες τους δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων έργου, εκάστη κατά την ως άνω ειδικότητα αυτής, οι μεν 1η , 4η , 7η ,9η στον "Οργανισμό Κοινωνικής Αλληλεγγύης" (ΟΚΑ) του Δήμου Λαρισαίων, οι δε 2η , 3η, 5η , 6η, 8η , 10η στο "ΚΑΠΗ" Δήμου Λαρισαίων, ήτοι στα νομικά πρόσωπα εκ της συγχωνεύσεως των οποίων προέκυψε στη συνέχεια το εναγόμενο ΝΠΔΔ με την επωνυμία Οργανισμός Κοινωνικής Πολιτικής" (ΟΚΠ) Δήμου Λαρισαίων.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι αυτές παρείχαν τις υπηρεσίες τους κατά το σύνηθες δημοσιοϋπαλληλικό ωράριο, στο χώρο και υπό την άμεση εποπτεία των προαναφερθέντων νομικών προσώπων ΟΚΑ και ΚΑΠΗ Δήμου Λαρισαίων (μετέπειτα ΟΚΠ), ενώ η αμοιβή τους ήταν ανάλογη των προσλαμβανομένων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου.

Περί των ανωτέρω συνηγορούν σαφώς και τα προσκομιζόμενα απ’ τις ενάγουσες έγγραφα και ιδίως η με αριθ. 59/2004 απόφαση της ΔΕΤΠΟΛ (Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Πολιτισμού Λάρισας) και η υπ’ αριθ. 900/2004 απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Λαρισαίων, στις οποίες σαφώς αναφέρεται ότι οι ενάγουσες παρείχαν κατά τα ανωτέρω τις υπηρεσίες τους στα πλαίσια του προγράμματος "Μονάδες Κοινωνικής Μέριμνας" και απλώς η ΔΕΤΠΟΛ είχε την οικονομική διαχείριση του εν λόγω προγράμματος.

Το ίδιο εξάλλου συνάγεται και από την με αριθ. 514/28-5-2008 βεβαίωση του εναγομένου αφορώσα την 10η των εναγουσών, όπου σαφώς αναφέρεται ότι " .... όπως προκύπτει από τα τηρούμενα στοιχεία της υπηρεσίας μας.... εργάζεται στον Οργανισμό μας με ειδικότητα οικογενειακής βοηθού ΥΕ, προσλήφθηκε στις 20-12-1990 μέσω ΔΕΤΠΟΛ με σύμβαση ανάθεσης έργου, με το ΦΕΚ 1301/12-9-2006 συστήθηκε οργανική θέση με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στον Οργανισμό μας όπου απασχολείται μέχρι σήμερα", λαμβανομένου υπόψη ότι οι προαναφερθείσες διαδοχικές συμβάσεις έργου και των λοιπών εναγουσών έχουν σχεδόν πανομοιότυπο περιεχόμενο.

Περαιτέρω και εν προκειμένω το εναγόμενο δεν φαίνεται να αμφισβητεί τα παραπάνω, απλώς διατείνεται, ενόψει του ότι οι εν λόγω διαδοχικές συμβάσεις έργου υπεγράφησαν με την ΔΕΤΠΟΛ, ότι η επικαλούμενη απ’ τις ενάγουσες προϋπηρεσία (ήτοι ο χρόνος από την αρχική σύμβαση μέχρι 1-10-2004) δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για τη μισθολογική τους εξέλιξη, θεωρώντας ότι πρόκειται για προϋπηρεσία σε ΝΠΙΔ.

Σχετικώς ωστόσο θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Σύμφωνα με τις προαναφερθείσες στη μείζονα σκέψη διατάξεις του αρθ. 15 παρ.1 ν. 3205/2003 για τη μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων στα μισθολογικά κλιμάκια του άρθρου 3 του ιδίου νόμου, λαμβάνεται υπόψη και ο χρόνος παροχής υπηρεσίας με σύμβαση μισθώσεως έργου υπό τις προϋποθέσεις βεβαίως της παρ. 1 περιπτ.

ι. Κατά την αληθή έννοια της διατάξεως τίθεται σχετικώς ως ουσιαστικό κριτήριο το πού πράγματι παρασχέθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία (δηλαδή σε τομείς του Δημοσίου, ΝΠΔΔ, ΟΤΑ). Ως εκ τούτου στην προκειμένη περίπτωση κρίσιμο είναι το γεγονός, ότι οι υπηρεσίες των εναγουσών παρασχεθήκαν πράγματι στον ΟΚΑ και ΚΑΠΗ (μετέπειτα "Οργανισμό Κοινωνικής Πολιτικής ΟΚΠ - ΝΠΔΔ) του Δήμου Λαρισαίων, και όχι η τυπική σύναψη των σχετικών συμβάσεων έργου που προκρίθηκε να γίνει "μέσω ΔΕΤΠΟΛ" για καθαρά διαχειριστικούς του σχετικού προγράμματος λόγους, αφού είναι φανερό ότι δεν πρόκειται για υπηρεσίες που προσφέρθηκαν στον ιδιωτικό τομέα.

Επομένως, ενόψει πάντων των ανωτέρω, η επικαλούμενη προϋπηρεσία των εναγουσών έπρεπε να ληφθεί υπόψη για τη μισθολογική εξέλιξη αυτών με την ένταξη δηλαδή αυτών στο προσήκον μισθολογικό κλιμάκιο. Όμως, το εναγόμενο δεν την έλαβε υπόψη με αποτέλεσμα να καταβάλει σ’ αυτές μικρότερες αποδοχές εκείνων που πράγματι εδικαιούντο".

Ακολούθως, επιδίκασε κατά ένα μέρος τις διαφορές αποδοχών που ζήτησαν οι αναιρεσίβλητες μόνο για το διάστημα από 1-1-2008 μέχρι 31-12-1009 με βάση το προσήκον μισθολογικό κλιμάκιο στο οποίο ανήκαν σύμφωνα με την συνολική προϋπηρεσία που επικαλέσθηκαν, ενώ απέρριψε τις αξιώσεις αυτών για τα έτη 2006 και 2007, ως παραγεγραμμένες.

Ειδικότερα, επιδίκασε σε κάθε μία από τις 1η,2η,3η,4η,5η και 6η ενάγουσες (αναιρεσίβλητες) το ποσό των 2.772 ευρώ και σε κάθε μία από τις υπόλοιπες (7η,8η,9η και 10η) το ποσό των 1954 ευρώ. Με την κρίση του αυτή, με την οποία δέχθηκε ότι η επικαλούμενη προϋπηρεσία των αναιρεσιβλήτων (εναγουσών) έπρεπε να ληφθεί υπόψη για τη μισθολογική εξέλιξη αυτών με την ένταξη δηλαδή αυτών στο προσήκον μισθολογικό κλιμάκιο, γιατί πράγματι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον ΟΚΑ και ΚΑΠΗ, μετέπειτα "Οργανισμό Κοινωνικής Πολιτικής" (ΟΚΠ), ήτοι ν.π.δ.δ.

του Δήμου Λαρισαίων, το Δικαστήριο της ουσίας, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις πιο πάνω διατάξεις, που ήσαν εν προκειμένω εφαρμοστέες, αφού ο χρόνος των συμβάσεων μίσθωσης έργου των κατατασσομένων λογίζεται για όλες τις συνέπειες ότι έχει διανυθεί με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου (άρθρο 1 παρ. 4 εδ.

β’ Ν. 3320/2005), και ο σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια της παραβιάσεως των άνω διατάξεων είναι αβάσιμος. Η ειδικότερη αιτίαση, ότι το Δικαστήριο παραβίασε και τις διατάξεις των άρθρων 15 του Ν. 3613/2007, 16 του Ν. 3491/2006 και 27 του Ν. 3613/2007, που προβλέπουν την ένταξη σε υπηρεσίες των Ο.Τ.Α., και με βάση τις οποίες δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη η προϋπηρεσία των αναιρεσιβλήτων σε δημοτικές και κοινοτικές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι αυτές απασχολήθηκαν πριν την ένταξή τους σε επιχείρηση αποτελούσα ν.π.ι.δ., ενώ κατά τη σχετική παραδοχή της αποφάσεως αυτές απασχολήθηκαν σε επιχείρηση αποτελούσα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (Οργανισμό Κοινωνικής Πολιτικής - ΟΚΠ - του Δήμου Λαρισαίων) και συνεπώς είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Ομοίως απορριπτέος, είναι και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, επίσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων Ο.Τ.Α. προβάλλει παραβίαση του άρθρου 103 του Συντάγματος και ειδικότερα των διατάξεων των παραγράφων 2, 3, 7 και 8 αυτού, για το λόγο ότι οι διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου υπό το καθεστώς του εν λόγω άρθρου του Συντ/τος δεν μετατρέπονται σε συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και τούτο διότι στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι οι συμβάσεις αυτές καταρτίσθηκαν μετά την 18-4-2001, αφότου άρχισε να ισχύει το αναθεωρημένο άρθρο 103 του Συντ/τος, στο οποίο προστέθηκαν οι ως άνω παράγραφοι 7 και 8, ενώ κατά τις παραδοχές της πληττόμενης απόφασης οι συμβάσεις αυτές καταρτίσθηκαν πριν την έναρξη ισχύος των παραγρ. 7 και 8 του άρθρου 103 του Συντ/τος και του ΠΔ 164/2004 (έναρξη ισχύος αυτού η 19-7-2004) και συγκεκριμένα στις 20-11-1999.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται, καθόσον οι αναιρεσίβλητες δεν παρέστησαν στην παρούσα συζήτηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-12-2011 αίτηση του Ο.Τ.Α. α’ βαθμίδας "ΔΗΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ", για αναίρεση της 243/2011 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2014 Και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Αυγούστου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ