Supreme Court dismisses appeal for lack of legal interest and procedural defects in the grounds of appeal.

Απόφαση 1693 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1693/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ", που εδρεύει στον Υμηττό και εκπροσωπείται νόμιμα με την κατά το νόμο ιδιότητά της ως καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Εταιρείας που έδρευε στον Υμηττό Αττικής με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ) Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Παπαϊωάννου.

Του αναιρεσίβλητου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Βερβεσό, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/10/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 736/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 482/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/6/2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 15/9/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρ.559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ),πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρονται με σαφήνεια; α) ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, β) οι πραγματικές διαπιστώσεις( παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως) που θεμελιώνουν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού γ) η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε και δ) το νομικό σφάλμα, δηλαδή που ακριβώς εντοπίζεται η παραβίαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα (ΑΠ 589/ 2005).

Περαιτέρω, για το ορισμένο του λόγου αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης (άρθρ. αρ. 19 Κ.Πολ.Δ ),πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο ; α) οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή η μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λ.π) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του ,ως προς τον οποίο η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει. Η αοριστία δε του λόγου αναιρέσεως δεν επιτρέπεται να συμπληρωθεί με παραπομπή στην προσβαλλόμενη απόφαση ή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.ΑΠ 27/1998 και 32/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τους από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 Κ.Πολ.Δ λόγους αιτιάται, κατ' εκτίμηση του δικογράφου της αναιρέσεως, ότι, κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε την έφεσή της κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, με την οποία είχε γίνει δεκτή εν μέρει η αγωγή του αναιρεσιβλήτου κατά το μέρος που στρεφόταν εναντίον της και υποχρεώθηκε αυτή να του καταβάλει προς συμπλήρωση της οφειλόμενης, βάσει Επιχειρησιακής Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας, αποζημιώσεως, μετά τη λύση, λόγω συνταξιοδοτήσεως, της συνδέουσας αυτούς συμβάσεως εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, το ποσό των 1874,45 Ευρώ. Δεν παραθέτει, όμως, στο αναιρετήριο α) τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, β) τις πραγματικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως και γ) σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια και η αντίφαση των αιτιολογιών, ποιο δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για την επάρκειά τους δεν αναφέρεται και που εντοπίζονται οι αντιφάσεις. Επομένως, οι λόγοι αυτοί πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτοι λόγω της αοριστίας τους.

Η αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία με τη επωνυμία > προήλθε από τη συγχώνευση των ανωνύμων εταιρειών > και > με το ν. 3195/2003 > και του υπ' αριθμ. 3456/2003 συμβολαίου συγχωνεύσεως της Συμβολαιογράφου Αθηνών Αργυρώς Σεργάκη . Με το άρθρο 3 παρ. 4 του νόμου αυτού ορίστηκε, ότι η νέα εταιρεία εξυπηρετεί σκοπό δημοσίου συμφέροντος και ότι κάθε διάταξη νόμου, διατάγματος ή υπουργικής αποφάσεως υπέρ κάποιας από τις εταιρείες που συγχωνεύονται κατά το άρθρο 1, ισχύει υπέρ του νέου νομικού προσώπου που συνιστάται με τη συγχώνευση.

Περαιτέρω, ο ν. 43/1975 , η ισχύς των διατάξεων του οποίου επεκτάθηκε και στην ΕΒΟ ΑΕ δυνάμει του ιδρυτικού της εν λόγω εταιρείας π.δ/τος 514/1977, τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το ν.696/1977, οι διατάξεις των άρθρων 6 κα 11 του οποίου ορίζουν αντίστοιχα, ότι η ΕΑΒ απολαμβάνει απάντων των δικονομικών προνομίων ως εάν είναι το δημόσιο και ότι η διάταξη αυτή (καθώς και άλλες ) εφαρμόζεται αναλόγως και επί των ιδρυθεισών ή ιδρυθησομένων κατ' εφαρμογή του ν. 43/1975 ....βιομηχανιών πολεμικού υλικού πάσης φύσεως, δηλαδή και επί της ΕΒΟ ΑΕ.

Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει, ότι η αναιρεσείουσα εταιρεία απολαμβάνει μεν όλων των δικονομικών προνομίων του δημοσίου, όπως αυτά θεσπίζονται με τις διατάξεις των άρθρων 1 έως 17 του Κώδικα περί Δικών του Δημοσίου (ΚΔ 26-6/10-7-1944) , όχι, όμως, και εκείνων που θεσπίζονται με ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, όπως είναι αυτή του άρθρου 21 του ιδίου Κώδικα, με την οποία ορίζεται ότι ο οφειλόμενος από το δημόσιο τόκος υπερημερίας αρχίζει από την επίδοση της αγωγής.

Συνεπώς, το Εφετείο, που δέχθηκε τα ίδια και απέρριψε σχετικό λόγο εφέσεως της αναιρεσείουσας με τον οποίο ισχυριζόταν ότι κακώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο την υποχρέωσε να καταβάλει το επιδικασθέν κεφάλαιο με τους νόμιμους τόκους από τότε που κάθε απαίτηση του αναιρεσιβλήτου κατέστη απαιτητή, δεν παραβίασε τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 6 του ν.696/1977 και 21 του Διατάγματος 26.6/10.7.1944 >.ο δε δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος. Τέλος, η κρινόμενη αναίρεση, κατά το μέρος που με αυτήν πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση με την αιτίαση ότι κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και με ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες απέρριψε λόγο εφέσεως με τον οποίο είχε διατυπώσει παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας αποφάσεως για το ότι δέχτηκε την αγωγή και ως προς την δεύτερη των εναγομένων ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ, την οποία και υποχρέωσε να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 11.430,41 ευρώ βάσει συμβάσεως ομαδικής ασφαλίσεως που καταρτίστηκε μεταξύ αυτής και της ΕΒΟ ΑΕ, είναι απορριπτέα προεχόντως ως απαράδεκτη για έλλειψη εννόμου συμφέροντος διότι η αναιρεσείουσα δεν είναι ηττηθείσα ολικώς ή μερικώς με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και ούτε επικαλείται άλλο έννομο συμφέρον.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6 Ιουνίου 2005 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΒΕΕ και τον διακριτικό τίτλο "ΕΒΟ - ΠΥΡΚΑΛ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 482/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ