Supreme Court dismisses appeal against real estate registry correction ruling due to lack of factual error grounds.

Απόφαση 1691 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1691/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευαγγελία Στεργίου, Κωνσταντία Εμμανουηλίδου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Αγγελική Γκρίντζαλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Χ. Π. του Π. και της Π., συζ. Γ. Μ., κατοίκου ..., 2) Π. Μ. του Γ. και της Χ., κατοίκου ..., 3) Φ. Μ. του Γ. και της Χ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κυριάκο Κόκκινο, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-8-2019 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 47/2021 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 60/2022 του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 25-10-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Οι αναιρεσίβλητοι με την με αρ.κατ.1057/ΤΜ 153/20-8-2019 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας , στρεφόμενοι κατά του νυν αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, ζήτησαν την διόρθωση των πρώτων κτηματολογικών εγγραφών με χωρικές μεταβολές επί των γεωτεμαχίων με ΚΑΕΚ 46 023 35 03 002, 46 023 35 03 001 , 46 023 ΕΚ 00 423 , 46 023 ΕΚ 00 401 και 46 023 35 03 003.

Εκδόθηκε η 47/26-3-2021 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, συγκροτηθέντος από Κτηματολογική Δικαστή, που δέχθηκε την αγωγή. Ακολούθως, με την 60/3-5-2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η ασκηθείσα -κατά της ανωτέρω- έφεση του Ελληνικού Δημοσίου. Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης με την οποία προσβάλλεται η προρρηθείσα απόφαση του Εφετείου είναι παραδεκτή (άρθρα 577§1 ΚΠολΔ) διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564§3, 566§1 ΚΠολΔ). Πρέπει επομένως να ερευνηθούν οι λόγοι της (άρθρο 577§3 ΚΠολΔ).

II. Ο λόγος αναίρεσης του αριθμού 11 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για σφάλματα, τα οποία έχουν γίνει κατά την έρευνα της αλήθειας ή όχι των πραγματικών περιστατικών, δηλαδή τα σφάλματα αυτά αναφέρονται στα αποδεικτικά στοιχεία με βάση τα οποία καταστρώνεται η ελάσσων πρόταση του νομικού συλλογισμού. Επομένως ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να δημιουργηθεί, όταν το δικαστήριο της ουσίας απορρίπτει την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή άλλη επιτευκτική διαδικαστική πράξη ως απαράδεκτη , αόριστη ή νόμω αβάσιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο της ουσίας δεν προβαίνει σε έρευνα των πραγματικών περιστατικών (ΑΠ ολ 3/1997, ΑΠ 460/2019).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αναίρεσης, το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ` ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι δηλ. δεν έλαβε υπόψη τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από αυτό έγγραφα- με το περιεχόμενο που αυτό αυτολεξεί αποδίδει- , τα οποία "αποδεικνύουν ότι στην επίδικη έκταση ενεργούνταν εκ μέρους του Ελληνικού Δημοσίου συνεχώς από την απελευθέρωση από τους Τούρκους μέχρι και σήμερα, καλόπιστα και με διάνοια κυρίου, όλες οι προσιδιάζουσες πράξεις κυριότητας, νομής και κατοχής, όπως καταγραφή σε χάρτες και αεροφωτογράφηση, επίβλεψη, οριοθεσία, έκδοση πρωτοκόλλων, φύλαξη με τα αρμόδια όργανα, δήλωση στο Εθνικό Κτηματολόγιο, έγκριση καρπώσεων παντός είδους (π.χ.

παραχωρήσεις κ.λ.π.). καθώς και ότι το επίδικο ακίνητο έχει καταγραφεί ως δημόσιο κτήμα από το 1940" και συγκεκριμένα : "1)το υπ' αριθμ. πρωτ. ...-2017 έγγραφο του Αυτοτελούς Γραφείου Δημόσιας Περιουσίας Φθιώτιδας", από το οποίο "προκύπτει ότι με το από 19-04-1940 πρωτόκολλο κατάληψης του Υπουργείου Οικονομικών καταγράφηκε ως Δημόσιο Κτήμα με ΑΒΚ 17 περιοχής Αταλάντης οίκημα στο οποίο στεγαζόταν το Τελωνείο Αταλάντης και είχε κατασκευαστεί εντός ευρύτερης Δημόσιας έκτασης η οποία ήταν ανέκαθεν Δημόσια εκ διαδοχής του Τουρκικού Δημοσίου.

Στην προσπάθεια του Υπουργείου Οικονομικών να εντοπισθούν τα Δημόσια ακίνητα στην περιοχή Σκάλα Αταλάντης το Υπουργείο Οικονομικών έκανε αποτύπωση της περιοχής και συνέταξε το τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού Γ. Κ. το 1970. Στο διάγραμμα αυτό η ιδιοκτησία με αριθμ. 64 φαίνεται ως ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου 1.400 m2", "2)αντίγραφο του από 19-04-1940 πρωτόκολλου κατάληψης του Υπουργείου Οικονομικών, 3) αντίγραφο τοπογραφικού διαγράμματος του τοπογράφου μηχανικού Γ.

Κ. του έτους 1970," από το οποίο " προκύπτει διόρθωση της αρχικής εγγραφής του Δημοσίου κτήματος με ΑΒΚ 17, όπως αποτυπώνεται στο τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου Μηχανικού Σ. Γ. στις ...-1998 και περιγράφεται στο φύλλο καταγραφής", "4) αντίγραφο του υπ' αριθμ. 320/4-11-1991 εγγράφου της ΚΕΔ κλιμάκιο Λαμίας" από το οποίο "προκύπτει ότι το τότε Λιμενικό Φυλάκιο, εκτός του ακινήτου στο οποίο στεγαζόταν είχε και άλλους λειτουργικούς χώρους εντός δημοσίων εκτάσεων ανατολικά, δυτικά και νότια αυτού, που συνιστούσαν ενιαία δημόσια έκταση", "5) αντίγραφο από την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος Ε.

Μ. του Γ. από την οποία προκύπτει ανενδοιάστως, από μόνιμο κάτοικο της περιοχής, ότι οι επίδικες εκτάσεις ήταν πάντοτε Δημόσιες, 6) αντίγραφο από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος Ν. Μ. του Γ. από την οποία προκύπτει ανενδοιάστως, από μόνιμο κάτοικο της περιοχής, ότι οι επίδικες εκτάσεις ήταν πάντοτε Δημόσιες, 7) αντίγραφο τοπογραφικού διαγράμματος του τοπογράφου Μηχανικού Σ.

Γ. στις ...-1998, 8) αντίγραφο του Γενικού Βιβλίου καταγραφής της Κτηματικής Υπηρεσίας Φθιώτιδος - με ημερομηνία 20/03/1998 - αφορών το ΑΒΚ 17 Δημόσιο Κτήμα, 9) αντίγραφο του υπ' αριθμ. ...- 2002 ΠΚΑΑΧ της τότε Κτηματικής Υπηρεσίας Φθιώτιδας εις βάρος των Χ. συζ. Μ. και Π. χήρας Π. Π. και του Λ. Ν. Κ. με συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα,", από το οποίο "προκύπτει ότι η τότε Κτηματική Υπηρεσία Φθιώτιδας εξέδωσε εις βάρος των Χ.

συζ. Μ. και Π. χήρας Π. Π. και του Λ. Ν. Κ. (μισθωτού της ταβέρνας του κ. Π.) πρωτόκολλο αυθαίρετης χρήσης για έκταση συνολικού εμβαδού 126 m2 που αποτελείται από δύο τμήματα, ένα δυτικά του Λιμεναρχείου (όπου και ο υφιστάμενος βόθρος) και ένα νοτιανατολικά του Λιμεναρχείου (πρώην Τελωνείο), στο οποίο ο ενοικιαστής του καταστήματος Π.

ανέπτυσσε τραπεζοκαθίσματα και σκέπαστρο", "10) αντίγραφο του υπ' αριθμ. ...-1954 εγγράφου του οικονομικού εφόρου Λοκρίδος", από το οποίο "προκύπτει ότι, εκτός των ιδιοκτησιών στην περιοχή Σκάλα Αταλάντης υφίσταται Δημόσια έκταση η οποία συνεχώς μεγαλώνει λόγω των προσχώσεων που δημιουργούνται από τα παράνομα λιμενικά έργα (λιμενοβραχίονες) με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες να επεκτείνονται προς την θάλασσα", "11) αντίγραφο του ΦΕΚ 271/τ.

Δ731-03-1988 με το οποίο καθορίστηκαν τα όρια αιγιαλού -παραλίας-παλαιού αιγιαλού στην εν λόγω περιοχή," "όπως αποτυπώνονται στο συνοδεύον το ΦΕΚ τοπογραφικό διάγραμμα του Υπουργείου Οικονομικών", "12) αντίγραφο του συνοδεύοντος το ΦΕΚ 271/τ. Δ731-03-1988 αποσπάσματος τοπογραφικού διαγράμματος του Υπουργείου Οικονομικών, 13) το υπ' αριθμ.

πρωτ. ...-2019 έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Φθιώτιδας, 14) το υπ' αριθμ. πρωτ ...-2017 έγγραφο του Αυτοτελούς Γραφείου Δημόσιας Περιουσίας Φθιώτιδας,15) αεροφωτογραφίες των ετών 1945 και 1960, 16) την υπ' αριθμ. ....1968 (Φ.Ε.Κ. 187/Δ'/09.10.1968) απόφαση του Νομάρχη Φθιώτιδας περί καθορισμού χερσαίας ζώνης Λιμένος Σκάλας Αταλάντης του Νομού Φθιώτιδας, απ' όπου προκύπτει ότι νότια και δυτικά του κτιρίου του Λιμεναρχείου υπάρχει δρόμος." Με αυτό το περιεχόμενο ο συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (ΑΠ 503/2009, ΑΠ 1696/2008), αφού το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε (όπως και πρωτοδίκως) την προβληθείσα εκ μέρους του νυν αναιρεσείοντος ένσταση ιδίας κυριότητας , ότι δηλ.

οι επίδικες εκτάσεις εμπίπτουν σε δημόσιο κτήμα, του οποίου την κυριότητα απέκτησε με τακτική , άλλως έκτακτη χρησικτησία ασκώντας επ' αυτού καλόπιστα τις προαναφερθείσες πράξεις νομής, ως αόριστη και έτσι δεν προέβη σε έρευνα των πραγματικών περιστατικών. Σημειώνεται ότι το αναιρεσείον αναφορικά με την ως άνω ένσταση ιδίας κυριότητας επικαλέσθηκε, πλέον της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας, για την θεμελίωσή της ότι οι επίδικες εκτάσεις εμπίπτουν στο με ΑΒΚ 17 δημόσιο κτήμα α) επειδή ανήκε σε Οθωμανούς και το κατέλαβε το Ελληνικό Κράτος, άλλως κατά το χρόνο υπογραφής του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου της 21.1/3.2.1830 "Περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος" και των ερμηνευτικών αυτού πρωτοκόλλων της 4/16.6.1830 και της 19.6./1.7.1830 είχε εγκαταλειφθεί από τους Οθωμανούς κυρίους του , άλλως ότι ανήκε στο Τουρκικό Δημόσιο και δημεύτηκε από το Ελληνικό Δημόσιο, β) άλλως ότι περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ως δάσος , γ) άλλως ότι περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ως λιβάδι ή βοσκότοπος, και δ) άλλως ότι περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ως αδέσποτο, ισχυρισμοί οι οποίοι, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, αφενός κρίθηκαν ότι συνιστούν ενστάσεις και αφετέρου ο μεν πρώτος και τέταρτος απορρίφθηκαν ως αόριστοι , οι δε δεύτερος και τρίτος (ότι δηλ.

πρόκειται για δάσος, λιβάδι ή βοσκότοπο) ως αναπόδεικτοι και, στη συνέχεια κρίθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη η αγωγή, εν προκειμένω δε, το αναιρεσείον ουδόλως αναφέρει ότι τα ως άνω επικαλεσθέντα και προσκομισθέντα έγγραφα αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του περί δάσους ή βοσκότοπου ή λιβαδιού, παρά μόνο περί αιγιαλού -παραλίας -παλιού αιγιαλού, ισχυρισμό, όμως, που ουδόλως προέβαλε το Ελληνικό Δημόσιο πρωτοδίκως , αλλά και ως λόγο έφεσης.

ΙΙΙ. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, δε, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάργηση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (Ολ ΑΠ 1/1999, ΟλΑΠ 24/1992, ΟλΑΠ 75/1987).

Για την ίδρυση του παρόντος λόγου πρέπει το Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του να έχει καταρτίσει ελάσσονα πρόταση εκτίμησης αποδείξεων, δηλ. το Δικαστήριο να εισήλθε στην ουσία της διαφοράς και να διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα και συνεπώς όχι να απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση ως μη νόμιμη ή για κάποιο τυπικό λόγο, διότι τότε το τυχόν σφάλμα ελέγχεται με τον λόγο του αρ.1 (Ολ ΑΠ 3/1997).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της κρινόμενης αναίρεσης και κατά το πρώτο σκέλος του , το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια, εκθέτοντας ότι ενόψει του ισχυρισμού του ότι το επίδικο εμπίπτει σε δημόσιο κτήμα "και περαιτέρω της αποδοχής του γεγονότος ότι αυτό ευρίσκονταν κατά τον χρόνο διακήρυξης της ανεξαρτησίας του νέου Ελληνικού Κράτους (3-2-1830) εντός εδαφών τελούντων υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή, αλλά εν συνεχεία παραχωρηθέντων βάσει της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης στην ελληνική κυριαρχία, όφειλε να διαλάβει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για τον τρόπο θεμελίωσης της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων".

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός -κατά το πρώτο σκέλος του- είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι , όπως ειπώθηκε και ανωτέρω, η αναιρεσιβαλλομένη τον ως άνω ισχυρισμό απέρριψε ως αόριστο και δεν διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα περί τούτου. Κατά δε το δεύτερο σκέλος του , με το οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη για έλλειψη αιτιολογίας αναφορικά με το αποδεικτικό πόρισμα περί του ότι το επίδικο ταυτίζεται με το περιγραφόμενο ακίνητο στον τίτλο κτήσης της πρώτης αναιρεσίβλητης και της Π.

χήρας Π. Π., καθολικοί διάδοχοι της οποίας είναι οι 2η και 3ος αναιρεσίβλητοι, επίσης τυγχάνει απορριπτέος, διότι το Εφετείο με την προσβαλλομένη, αφού περιέγραψε το επίδικο ακίνητο (το οποίο εμπίπτει σε περισσότερα γεωτεμάχια) σύμφωνα με το συννημένο στο αγωγικό δικόγραφο εξαρτημένο από το σύστημα ΕΓΣΑ 87 τοπογραφικό διάγραμμα, απεφάνθη ότι ταυτίζεται με το ακίνητο που περιγράφεται στον τίτλο κτήσης των ανωτέρω, ήτοι την 13824/1980 δήλωση αποδοχής κληρονομίας ενώπιον του συμβολαιογράφου Αταλάντης Κ.

Γ. , νομίμως μεταγραφείσα, με την παραδοχή "Δεδομένου ότι για την σύνταξη της ανωτέρω αποδοχής κληρονομίας δεν συντάχθηκε τοπογραφικό διάγραμμα, στο οποίο να απεικονίζεται το κληρονομιαίο ακίνητο, με το σύνηθες εμβαδόν του και με τις ακριβείς πλευρικές του διαστάσεις , κρίνεται ότι το ακίνητο αυτό συμπίπτει με το αναφερόμενο στην αγωγή , απορριπτομένου του ισχυρισμού του εναγομένου περί αμφισβήτησης της ταυτότητάς του, συνεκτιμωμένου και του ότι ουδείς εκ των διαδίκων επικαλείται ότι το ακίνητο των εναγόντων βρίσκεται σε άλλη θέση της ίδιας ευρύτερης περιοχής." Έτσι που αποφάσισε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκή, χωρίς αντιφάσεις, αιτιολογία.

Τέλος , και κατά το τρίτο σκέλος του ο συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης , με το οποίο πλήττεται η προσβαλλομένη για ανεπαρκή και αντιφατική αιτιολογία αναφορικά με τις παραδοχές του Εφετείου περί της συνδρομής στο πρόσωπο των εναγόντων και των δικαιοπαρόχων τους των προϋποθέσεων πρωτότυπης κτήσης έναντι του Δημοσίου και δη περί αδιάλειπτης τέλεσης πράξεων νομής από το έτος 1882 και της ύπαρξης καλής πίστης , επίσης κρίνεται απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι- όπως εκτέθηκε ανωτέρω- κατά τις αναιρετικώς ανέλεγκτες παραδοχές του το Εφετείο απέρριψε την ένσταση του αναιρεσείοντος περί δημοσίου κτήματος, οπότε δεν συνέτρεχε λόγος να εξετάσει την συνδρομή των ανωτέρω προϋποθέσεων, που αφορούν την κτήση κυριότητας από ιδιώτη επί δημοσίου κτήματος με χρησικτησία κατά τις διατάξεις του ΒΡΔ προ της 11-9-1915.

Κατόπιν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει ν' απορριφθεί η με αρ. κατ. 24/26-10-2022 αίτηση για αναίρεση της 60/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας, και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματος που προέβαλαν με το υπόμνημά τους, σε βάρος του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ), τα οποία όμως πρέπει να καταλογιστούν μειωμένα κατά τα άρθρα 22 παρ.1 του ν. 3693/1957 που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 Εισ.Ν.Κ.ΠολΔ, άρθρο 5 παρ. 12 του Ν. 1738/1987 και 2 της ΥΑ 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την με αρ. κατ. 24/26-10-2022 αίτηση για αναίρεση της 60/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας,

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων εις βάρος του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 06 Νοεμβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ