Supreme Court allows appeal against insurance company in bankruptcy, declaring claim inadmissible due to automatic stay.

Απόφαση 1688 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1688/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Βάρκα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Κωστούλας Φλουρή - Χαλεβίδου), Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αθανάσιο Τσουλό, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Μαρτίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Τεθείσας υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Φρουδάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Γ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Πάτρα - Ζωή Τσέτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-5-2016 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 40/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 126/2020 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29-9-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Βάρκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 29-9-2020 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 126/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο των άρθρων 591 και 614 παρ. 1 αρ. 6 ΚΠολΔ με την οποία έγιναν εν μέρει δεκτές κατ'ουσία οι αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της υπ' αριθμ. 40/2017 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία είχε κηρυχθεί απαράδεκτη ως προς το κονδύλιο των διαφυγόντων εισοδημάτων, είχε δε γίνει εν μέρει δεκτή ως βάσιμη η από 18-5-2016 και με αριθμό καταθ. 14/2-6-2016 αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά των εναγομένων μεταξύ των οποίων και η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμης ασφαλιστική εταιρία για επιδίκαση αποζημίωσης από αυτοκινητικό ατύχημα και χρηματικής ικανοποίησης, προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας και της ηθικής βλάβης που προκλήθηκαν σ' αυτόν εξαιτίας του τραυματισμού του, που επήλθε από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου οδηγού του ζημιογόνου με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγομένης (μη διαδίκων στην παρούσα δίκη), το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις από αυτό ζημίες σε τρίτους στην τρίτη εναγομένη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "... Α.Ε.Γ.Α" και ήδη αναιρεσείουσα. Η ένδικη αναίρεση έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρο 495 § 1 ΚΠολΔ και 14 του Ν. 3869/2010) και εμπρόθεσμα, αφού η προσβαλλομένη απόφαση επιδόθηκε την 2-09-2020, η δε αναίρεση ασκήθηκε στις 1-10-2020, ήτοι εντός της προθεσμίας των 30 ημερών που τάσσει το άρθρο 564 παρ.1 ΚΠολΔ, και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 εδ.α' ΚΠολΔ επιτρέπεται αναίρεση "αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Ο λόγος αυτός, όμως, δεν ιδρύεται αν παραβιάσθηκαν διατάξεις δικονομικού δικαίου, των οποίων η μη ορθή ερμηνεία ή εφαρμογή θα μπορούσε να ελεγχθεί μόνο με κάποιον από τους ειδικούς λόγους, που προβλέπονται για τέτοιες περιπτώσεις στο άρθρο 559 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αναφέρεται σε ακυρότητες, εκπτώσεις από δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο, ενώ οι ακυρότητες από το ουσιαστικό δίκαιο ελέγχονται μέσω του λόγου του αριθμού 1.

Με τον όρο "απαράδεκτο" νοείται το δικονομικό απαράδεκτο, δηλαδή αυτό που δημιουργείται από την αθέτηση - παραβίαση δικονομικής διάταξης, με αποτέλεσμα η δικονομική ενέργεια να στερείται των αναγκαίων προϋποθέσεων του κύρους της (ΟλΑΠ 2/2001, ΑΠ 833/2019, ΑΠ 350/2017, ΑΠ 1496/2017). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 235 του ν. 4364/2016 περί ιδιωτικής ασφάλισης: "1.

Η Εποπτική Αρχή είναι η μόνη αρμόδια να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας ασφαλιστικής επιχείρησης του άρθρου 220 του παρόντος. Στην περίπτωση αυτή ακολουθεί το στάδιο ασφαλιστικής εκκαθάρισης, εκτός αν άλλως ορίζεται στην απόφαση. 2. [...] 3. Στην περίπτωση ασφαλιστικής εκκαθάρισης εφαρμόζονται συμπληρωματικά οι διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα, και επί ζητημάτων που δεν ρυθμίζονται από τον Πτωχευτικό Κώδικα, οι διατάξεις του κ.ν. 2190/1920 και του ΚΠολΔ.

Παράβαση των διατάξεων αυτών επιφέρει τις ίδιες κυρώσεις και πρόστιμα στο πρόσωπο του ασφαλιστικού εκκαθαριστή όπως στην περίπτωση του Διοικητικού Συμβουλίου". Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 239 παρ. 3 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι "Κατά το χρονικό διάστημα που η ασφαλιστική επιχείρηση βρίσκεται σε ασφαλιστική εκκαθάριση αναστέλλεται κάθε αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος της και σε βάρος των ασφαλισμένων της για ασφαλίσεις αστικής ευθύνης, μέχρι το ποσό για το οποίο ευθύνεται εις ολόκληρο η ασφαλιστική επιχείρηση.

Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα αναστέλλονται οι ατομικές διώξεις των δικαιούχων απαιτήσεων από ασφάλιση κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης". Επιπλέον, με το άρθρο 248 παρ. 1 και 2 αυτού (ν. 4364/2016) ορίστηκαν τα εξής: "1. Από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου διέπονται οι υφιστάμενες κατά την 31-12-2015 ασφαλιστικές εκκαθαρίσεις. 2.

Στις εκκαθαρίσεις της παρ. 1 του παρόντος άρθρου έχουν εφαρμογή τα άρθρα 235 παρ.1, 2, 3, 5 και 6, 236 έως 239, 242 παρ.1 και 4, 243 παρ.1, 2 και 4, 244, 245 παρ. 1 και 3, 246 και 247 του παρόντος". Από την εν λόγω διάταξη του νόμου αυτού (4364/2016) προκύπτει σαφής και αναμφίβολη νομοθετική βούληση περί αναδρομικότητας αυτής και των λοιπών σχετικών διατάξεων και περί εφαρμογής αυτών και επί εννόμων σχέσεων και δικαιωμάτων που είχαν δημιουργηθεί πριν την έναρξη της ουσιαστικής ισχύος του νόμου αυτού, δηλαδή υπό το καθεστώς του ν.δ. 400/1970 (ΟλΑΠ 1/2020).

Ακόμη, κατά τη διάταξη του άρθρου 25 του Πτωχευτικού Κώδικα (ν. 3788/2007) ορίζεται ότι "1. Με επιφύλαξη της διάταξης του άρθρου 26, από την κήρυξη της πτώχευσης αναστέλλονται αυτοδικαίως όλα τα ατομικά καταδιωκτικά μέτρα των πιστωτών κατά του οφειλέτη προς ικανοποίηση ή εκπλήρωση πτωχευτικών απαιτήσεών τους.

Ιδίως απαγορεύεται η έναρξη ή συνέχιση της αναγκαστικής εκτέλεσης, η άσκηση αναγνωριστικών ή καταψηφιστικών αγωγών, η συνέχιση των δικών επ' αυτών, η άσκηση ή εκδίκαση ένδικων μέσων, η έκδοση πράξεων διοικητικής ή φορολογικής φύσεως, ή η εκτέλεσή τους σε στοιχεία της πτωχευτικής περιουσίας. 2. Πράξεις κατά παράβαση της κατά την παράγραφο 1 αναστολής είναι απολύτως άκυρες".

Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι, αν ανακληθεί η άδεια λειτουργίας ασφαλιστικής επιχείρησης (με απόφαση της αρμόδιας Εποπτικής Αρχής), ακολουθεί, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά στην απόφαση, το στάδιο της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, η οποία, αντιθέτως με ότι συμβαίνει στην πτώχευση, συνιστά συλλογική διαδικασία διοικητικής φύσης, που κινείται από την Εποπτική Αρχή (και όχι με πρωτοβουλία των πιστωτών), οδηγεί δε στη ρευστοποίηση της περιουσίας της ασφαλιστικής επιχείρησης με σκοπό την ικανοποίηση, αποκλειστικά με τη ρευστοποίηση της περιουσίας της ασφαλιστικής επιχείρησης, των πιστωτών, ανάλογα με το ύψος των κατά της τελευταίας υφισταμένων απαιτήσεών τους.

Επί της εκκαθάρισης αυτής είναι δυνατή η συμπληρωματική, ευθεία και όχι αναλογική, εφαρμογή εκείνων μόνον των διατάξεων του Πτωχευτικού Κώδικα, οι οποίες δεν αντίκεινται στον επιδιωκόμενο με την ως άνω εκκαθάριση σκοπό. Μεταξύ των εφαρμοστέων διατάξεων περιλαμβάνεται και εκείνη του άρθρου 25 του Πτωχευτικού Κώδικα, η οποία προβλέπει την αυτοδίκαιη αναστολή, από την κήρυξη της πτώχευσης, όλων των ατομικών καταδιωκτικών μέτρων των πιστωτών κατά του οφειλέτη προς εκπλήρωση ή ικανοποίηση των πτωχευτικών απαιτήσεών τους (έναρξη, συνέχιση αναγκαστικής εκτέλεσης, άσκηση αναγνωριστικών ή καταψηφιστικών αγωγών, η συνέχιση των δικών επ' αυτών, άσκηση, εκδίκαση ενδίκων μέσων κ.λπ.), όσες δε πράξεις ενεργηθούν κατά παράβαση της αναστολής αυτής είναι απολύτως άκυρες.

Με βάση τα παραπάνω θα πρέπει αναφορικά με τα κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης ένδικα βοηθήματα και ένδικα μέσα να γίνει δεκτό ότι, στο πλαίσιο της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, επέρχονται ειδικότερα οι ακόλουθες έννομες συνέπειες: Η συζήτηση κάθε είδους, αναγνωριστικού ή καταψηφιστικού χαρακτήρα, αγωγών που ασκήθηκαν από πιστωτές της εκκαθάρισης κηρύσσεται ως απαράδεκτη.

Η συνέχιση εκκρεμών δικών επί αγωγών αντίστοιχου χαρακτήρα αναστέλλεται αυτοδικαίως. Η έναρξη διαδικασιών αναγκαστικής εκτέλεσης με την επίδοση επιταγής προς πληρωμή θεωρείται ως άκυρη. Η διενέργεια πράξεων συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης και η συνέχιση αντίστοιχων διαδικασιών κατά της περιουσίας της ασφαλιστικής επιχείρησης, ακόμη κι αν έχει εκδοθεί αμετάκλητη δικαστική απόφαση, αναστέλλονται.

Η άσκηση και η εκδίκαση ενδίκων μέσων επί αποφάσεων, που εκδόθηκαν κατόπιν αγωγής ή άλλου ενδίκου βοηθήματος από πιστωτές της εκκαθάρισης, απαγορεύεται. Η έναρξη ή συνέχιση διαδικασιών εκτέλεσης εκ μέρους του Δημοσίου ή ν.π.δ.δ. σε βάρος της ασφαλιστικής επιχείρησης αναστέλλονται ομοίως. Σε περίπτωση δε που, παρά την ανωτέρω απαγόρευση, ασκηθούν αγωγές, ένδικα μέσα ή άλλου είδους έννομα βοηθήματα ή συνεχίζεται η εκδίκαση αυτών, το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αυτών οφείλει και αυτεπαγγέλτως να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση ή τη συνέχιση εκδίκασης αυτών (ΑΠ 91/2021, ΑΠ 1142/2020, ΑΠ 1254/2019, AΠ 672/2019, ΑΠ 1942/2017).

Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις του άρθρου 239 Ν. 4364/2016, σύμφωνα με την οποία θα έπρεπε να έχει κηρύξει απαράδεκτη την συζήτηση της ένδικης αγωγής και να είχε παραπέμψει αυτήν στο αρμόδιο Δικαστήριο, σύμφωνα με τις διατάξεις του ως άνω νόμου, λόγω ανακλήσεως της αδείας λειτουργίας της κατά τα ειδικότερα αναγραφόμενα στην αίτηση αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, δέχθηκε τα ακόλουθα, που ενδιαφέρουν εν προκειμένω: "Με τον πρώτο λόγο, της από 11-12-2017 έφεσης, η τρίτη εναγομένη τελούσα υπό εκκαθάριση ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Ι. L. Ανώνυμος Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων" υποστηρίζει, ότι η από 18-5-2016 με αριθμό έκθεσηςκατάθεσης14/2-6-2016 αγωγή απαραδέκτως ασκήθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, καθόσον αυτή δυνάμει της με αριθμ. ...

απόφασης της Επιτροπής Πιστωτικών και Ασφαλιστικών Θεμάτων της ΤτΕ (ΦΕΚ Β'1665/15-5-2017) ετέθη υπό καθεστώς ασφαλιστικής εκκαθάρισης, εφαρμοζόμενων των διατάξεων των άρθρων 114 και 235 του Ν. 4364/2016 και συνακόλουθα ενόψει τη αναστολής των ατομικών διώξεων αλλά και της αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της εν λόγω ασφαλιστικής επιχείρησης θα έπρεπε η ανωτέρω αγωγή ως αφορώσα ασφαλιστική απαίτηση να εισαχθεί προς εκδίκαση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου της έδρας της (Αθήνας) και σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.

Ο ανωτέρω λόγος έφεσης είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος, καθόσον η επικαλούμενη με βάση τις ανωτέρω διατάξεις διαδικασία εφαρμόζεται σύμφωνα με τι παρ. 4 και 5 άρθρου 239 Ν.

4364/2016 σε διαφορές από αγωγές του ασφαλιστικού εκκαθαριστή κατά των οφειλετών, οπότε οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων και προφανώς δεν αφορούν αγωγές διαγνωστικής δίκης ως προς την υπαιτιότητα επέλευσης της ασφαλιστικής περιπτώσεως, όπως εν προκειμένω του επίδικου αυτοκινητικού ατυχήματος και των συνεπεία αυτής αξιώσεων αποζημίωσης των βλαβέντων τρίτων. Επιπλέον σε κάθε περίπτωση, η από 18-5-2016 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 14/2-6-2016 αγωγή κατατέθηκε αλλά και επιδόθηκε την 29-7~2016, όπως προκύπτει από τη με αριθμ.

11994 Γ'/29_7-2016 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στην περιφέρεια του Εφετείου Αθηνών Β. Π., ήτοι σε χρόνο προγενέστερο της θέσης της τρίτης εναγόμενης υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης, η οποία έλαβε χώρα την 15-5-2017. Αντίθετη ερμηνεία θα οδηγούσε σε απαράδεκτο ως αντιβαίνων στο άρθρο 8 του Συντάγματος, που αφορά το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας από το νόμιμο δικαστή, ήτοι από το δικαστή, που του έχει ορίσει ο νόμος προς διάγνωση της διαφοράς, σε συνδυασμό και με το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ".

Έτσι που έκρινε κατά τα ως άνω το Εφετείο, παρά το νόμο απέρριψε ως μη νόμιμο τον σχετκό λόγο εφέσεως της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας τελούσας υπό εκκαθάριση ασφαλιστικής εταιρείας και υπέπεσε στην αποδιδόμενη σ' αυτήν, αληθώς, από τον αριθμό 14 (και όχι από τον αριθμό 1) του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια. Τούτο δε διότι, η τότε εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα, όπως εξέθετε στην από 11-12-2017 και με αριθ. κατάθεσης 234/2017 έφεσή της, είχε ήδη τεθεί σε ασφαλιστική εκκαθάριση, δυνάμει της υπ' αριθ. 230/15-5-2017 απόφασης της Επιτροπής Πιστωτικών και Ασφαλιστικών Θεμάτων (ΦΕΚ Β' 1665/15-5-2017), όπως άλλωστε έγινε δεκτό και με την προσβαλλόμενη απόφαση. Με τα δεδομένα αυτά στην παρούσα περίπτωση είχαν εφαρμογή κατά τα ως άνω οι διατάξεις των άρθρων 239 παρ. 3 του ν. 4346/2016 και 25 του ΠτΚ, σύμφωνα με τις οποίες, από τη θέση της εταιρείας σε ασφαλιστική εκκαθάριση αναστέλλονται αυτοδικαίως όλα τα ατομικά καταδιωκτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων και η συνέχιση των δικών επί αναγνωριστικών ή καταψηφιστικών αγωγών κατ' αυτής (εταιρείας) και ως εκ τούτου έπρεπε να κηρυχθεί απαράδεκτη η συνέχιση της εκδίκασης της ένδικης από 18-5-2016 αγωγής του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου κατά της τρίτης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας.

Κατά συνέπεια τούτων είναι βάσιμος ο μοναδικός ως άνω σχετικός λόγος της αίτησης αναίρεσης και πρέπει αυτή να γίνει δεκτή και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, μόνον κατά το μέρος που αφορά στην από 11-12-2017 έφεση της εκκαλούσας -αναιρεσείουσας και την από 18-5-2016 αγωγή και, μόνον ως προς την ανωτέρω αναιρεσείουσα. Περαιτέρω, ενόψει του ότι η υπόθεση δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση, πρέπει αυτή να κρατηθεί για να δικαστεί από το Δικαστήριο (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να κηρυχθεί απαράδεκτη η συνέχιση της εκδίκασης της πιο πάνω αγωγής ως προς την τρίτη εναγομένη-αναιρεσείουσα. Ακόμη, πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα αυτό αναιρεσείουσα και να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων, λόγω του δυσερμηνεύτου των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν (άρθρ. 179 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθ. 126/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας κατά το μέρος που αναφέρεται στο αιτιολογικό.

ΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση κατά το ως άνω μέρος της.

ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συνέχιση της εκδίκασης της από 18-5-2016 και με αριθ. κατάθεσης 14/2016 αγωγής, μόνον ως προς την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα, τελούσα υπό εκκαθάριση ασφαλιστική εταιρεία.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Οκτωβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ