Supreme Court dismisses appeal where deceased appellant's heir challenges traffic court facts on inadmissible grounds.

Απόφαση 1687 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1687/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Μαρία Τζανακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Μαΐου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ο. Σ. του Ι., η οποία δεν παραστάθηκε.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) B. (Μ.) J. (Γ.) του F. (Φ.), κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και 2) ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "..." και ήδη "..." (Υποκατάστημα Ελλάδος), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Αδαμάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων της υπόθεσης, εμφανίστηκε ο δικηγόρος Ι. Σ. και αφού ζήτησε και πήρε από την Πρόεδρο το λόγο, δήλωσε, ότι η αναιρεσείουσα Ο. Σ. του Ι. απεβίωσε στις 11-8-2016 και τη βίαιη διακοπή της δίκης συνεχίζει ο μοναδικός νόμιμος εκ διαθήκης κληρονόμος της Δ. Μ. του Ν., κάτοικος ... (βλ. και 4/2017 Πρακτικό του Δικαστηρίου αυτού), ο οποίος εκπροσωπείται από τον ίδιο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-3-2013 αγωγή της ήδη αποβιωσάσης Ο. Σ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 253/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 487/2015 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η (ήδη αποβιώσασα) Ο. Σ. με την από 18-5-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Τζανακάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 επ. περ. α', 287, 291 Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στην αναιρετική δίκη, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος. Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση προς τον αντίδικο του λόγου διακοπής με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση της διαδικαστικής πράξης. Η δίκη που διακόπηκε μπορεί να επαναληφθεί εκουσίως ρητώς με δήλωση των κληρονόμων του θανόντος στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης προς συζήτηση, ακόμα και ταυτόχρονα με τη δήλωση διακοπής, εφόσον παρίσταται ο αντίδικος, είτε με την επίδοση ιδιαιτέρου δικογράφου ή και με εξώδικη δήλωση, αλλά και σιωπηρώς με την κοινοποίηση κλήσης για συζήτηση της υπόθεσης (ΑΠ 711/2015, ΑΠ 1726/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου και από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που επιτρεπτά επισκοπούνται κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα Ο. Σ. του Ι. απεβίωσε στις 11-8-2016, δηλαδή μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, που κατατέθηκε στις 3-6-2016 και κληρονομήθηκε από τον μοναδικό νόμιμο εκ δημόσιας διαθήκης κληρονόμο της, Δ. Μ. του Ν., ο οποίος με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ι. Σ., που έγινε στο ακροατήριο, τόσο κατά την προηγούμενη δικάσιμο της 13-1-2017 (βλ. τα με αρ. 4/2017 πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου), όσο και κατά τη σημερινή δικάσιμο και καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά, δημόσιας συνεδρίασης, γνωστοποίησε στην παριστάμενη σήμερα 2η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία το γεγονός του θανάτου της καθολικής δικαιοπαρόχου του και ταυτόχρονα δήλωσε, ότι συνεχίζει γι' αυτήν τη διακοπείσα δίκη. Ο θάνατος και η κληρονομική ιδιότητα αποδεικνύονται από την υπ' αρ. ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιαρχείου Βόλου, από τα υπ' αρ. 381/1-9-2016 πρακτικά συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου Βόλου, περί δημοσίευσης της υπ' αρ. ... δημόσιας διαθήκης της συμβολαιογράφου Βόλου, Μαρίνας Καζακίδη, από την υπ' αρ. ... διάταξη χορήγησης κληρονομητηρίου του Ειρηνοδίκη Βόλου και το υπ' αρ. 37/2016 πιστοποιητικό κληρονομητηρίου.

Συνεπώς, νόμιμα επαναλαμβάνεται η διακοπείσα δίκη ως προς την παριστάμενη 2η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία και παραδεκτώς χωρεί η συζήτηση της υπόθεσης μεταξύ αυτής και του Δ. Μ., ως νομίμου κληρονόμου της αρχικής αναιρεσείουσας, Ο. Σ.. Ως προς τον 1ο όμως αναιρεσίβλητο, B. J. του F. προκύπτουν τα ακόλουθα:

από την επισκόπηση των ταυτάριθμων με την παρούσα απόφαση πρακτικών δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, αλλά και από τα υπ' αρ. 4/2017 πρακτικά της προηγούμενης συνεδρίασης της 13-1-2017, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε από το πινάκιο για σήμερα (άρθρ. 226 παρ. 4 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι αυτός δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο σε αμφότερες τις ως άνω συνεδριάσεις του Δικαστηρίου τούτου.

Εξάλλου, από την υπ' αρ. ... έκθεση επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Βόλου, Α. Κ., την οποία προσκομίζει και επικαλείται νόμιμα ο αναιρεσείων, που επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι, μετά από έγγραφη παραγγελία του ίδιου ως άνω δικηγόρου, Ι. Σ., ως πληρεξουσίου της αρχικής αναιρεσείουσας, Ο.

Σ., αν και αυτή τότε είχε ήδη αποβιώσει (ο θάνατος συνέβη 11-8-2016), ακριβές αντίγραφο της ένδικης από 18-5-2016 αίτησης αναίρεσης κοινοποιήθηκε στον 1ο αναιρεσίβλητο για να παρασταθεί στην αρχική δικάσιμο της 13-1-2017, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε για τη σημερινή δικάσιμο, κατόπιν αιτήματος, που είχε υποβληθεί από τη δικηγόρο Βόλου, Γ.

Μ., που παραστάθηκε στο δικαστήριο ως άγγελος της δικηγόρου της 2ης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας. Όπως έχει εκτεθεί προηγουμένως ο 1ος αναιρεσίβλητος δεν παραστάθηκε, τόσο κατά την παρούσα συνεδρίαση, όσον και κατά την προηγουμένη, ενώ επίσης από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι ο λόγος διακοπής της δίκης λόγω του θανάτου της αρχικής αναιρεσείουσας γνωστοποιήθηκε σ' αυτόν με κάποιον νόμιμο τρόπο και ότι η δίκη επαναλαμβάνεται εκουσίως από τον νόμιμο κληρονόμο της θανούσας και ειδικότερα, είτε με την επίδοση ιδιαιτέρου δικογράφου ή με εξώδικη δήλωση, ούτε άλλωστε και σιωπηρώς, εφόσον και από την προαναφερόμενη έκθεση επίδοσης της αίτησης αναίρεσης προς αυτόν προκύπτει, ότι αυτός κλήθηκε για να παραστεί στην προηγούμενη (αρχική δικάσιμο) για τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης της θανούσας κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτής και όχι του νομίμου κληρονόμου αυτής, οπότε θα μπορούσε να εκτιμηθεί η κλήση για την αρχική δικάσιμο ως εκούσια σιωπηρή επανάληψη της βιαίως διακοπείσας δίκης.

Συνεπώς, ως προς τον απολειπόμενο 1ο αναιρεσίβλητο η δίκη δεν έχει διακοπεί νόμιμα, ούτε επαναλαμβάνεται εκουσίως νόμιμα ως προς αυτόν και συνακόλουθα, η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη ως προς αυτόν. Εξάλλου, ο 1ος αναιρεσίβλητος συνδέεται με την παριστάμενη 2η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, με την δικονομική σχέση της απλής ομοδικίας, λόγω της αδικοπραξίας από το τροχαίο ατύχημα, πλην όμως η διακοπή της δίκης ως προς την 2η αναιρεσίβλητη δεν καταλαμβάνει και τον 1ο αναιρεσίβλητο, που απολείπεται και πρέπει, κατ' ανάλογη εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 576 παρ. 3 εδ.

τελευταίο, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 75 ΚΠολΔ, να χωριστεί η υπόθεση ως προς τον 1ο αναιρεσίβλητο και να χωρήσει νόμιμα η συζήτηση της υπόθεσης ως προς τους παριστάμενους νόμιμα αναιρεσείοντα και 2η αναιρεσίβλητη. Δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντα και υπέρ του 1ου αναιρεσιβλήτου δεν ορίζονται, διότι η απόφαση αυτή δεν είναι τελειωτική, ούτε άλλωστε ο 1ος αναιρεσίβλητος έχει υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα λόγω της ερημοδικίας του (ΑΠ Ολ. 4/2013).

Περαιτέρω, η κρινόμενη από 18-5-2016 (αρ. κατ. 11/2016) αίτηση για την αναίρεση της υπ' αρ. 487/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ) έχει ασκηθεί νόμιμα, εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς την 1η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων αυτής (άρθρ. 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (Ολ.ΑΠ 2/2008, ΑΠ 640/2011). "Έγγραφα" κατά τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ είναι τα, κατά τα άρθρα 339 και 432 -465 αποδεικτικά έγγραφα, που παρέχουν άμεση ή έμμεση απόδειξη κατά του αντιδίκου.

Έτσι δεν αποτελούν έγγραφα με την ως άνω έννοια, εκείνα στα οποία αποτυπώνεται άλλο αποδεικτικό μέσο (ΑΠ 556/2003), όπως είναι οι γνωμοδοτήσεις των διορισθέντων πραγματογνωμόνων (ΑΠ 152/2015, ΑΠ 620/2014, ΑΠ 42/2014).

Με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του από 26-6-2012 σχεδιαγράμματος της Τροχαίας Βόλου, το οποίο ανέγνωσε εσφαλμένα ως προς τη θέση της πεζής δικαιοπαρόχου του, Ο. Σ., στο οδόστρωμα, ζήτημα ουσιώδες για την έκβαση της δίκης με αποτέλεσμα να απορρίψει εσφαλμένα τον ισχυρισμό της περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, τον οποίο αυτή είχε υποβάλει παραδεκτά ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με το αγωγικό δικόγραφο και επανέφερε επίσης νόμιμα ενώπιον του Εφετείου με σχετικό λόγο της έφεσής της.

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι η Ο. Σ., δικαιοπάροχος του ήδη αναιρεσείοντα, (αρχική αναιρεσείουσα), τραυματίστηκε σε τροχαίο ατύχημα που συνέβη στην πόλη του Βόλου, στις 26-6-2012, στην προσπάθειά της να διασχίσει πεζή κάθετα το οδόστρωμα ως προς την πορεία του ζημιογόνου ΙΧΕ αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο απολειπόμενος σήμερα 1ος αναιρεσίβλητος και του οποίου την αστική ευθύνη έναντι των τρίτων ζημιούμενων κάλυπτε η 2η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία.

Η παθούσα άσκησε την από 21-3-2013 (αρ. κατ. 131/2013) αγωγή με την οποία αξίωνε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, η οποία απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη με την υπ' αρ. 253/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτια ήταν η πεζή παθούσα.

Κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου η ενάγουσα άσκησε την από 13-11-2013 (αρ. κατ. 273/2013) έφεσή της, η οποία επίσης απορρίφθηκε κατ' ουσίαν από την προσβαλλόμενη απόφαση που επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις αναιρετικά ανέλεγκτες παραδοχές του το Εφετείο δέχθηκε ως προς τις συνθήκες του τροχαίου ατυχήματος και την συμπεριφορά του οδηγού και της παθούσας τα ακόλουθα: "Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης (οι εναγόμενοι δεν εξέτασαν μάρτυρα) και την ανωμοτί κατάθεση του B.

J., που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης δίκης, την υπ' αρ. ... ένορκη βεβαίωση του Ειρηνοδίκη Βόλου, που λήφθηκε με επιμέλεια της ενάγουσας - εκκαλούσας μετά από νομότυπη κλήτευση των εναγομένων - εφεσίβλητων (βλ.

τις υπ' αριθμ. ... εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητών Βόλου Χ. Μ. και Α. Χ. Π. αντίστοιχα) και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα για να χρησιμεύσουν είτε προς αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (άρθρα 395, 591 παρ. 1 ΚΠολΔ), μεταξύ των οποίων ιδίως, τα έγγραφα (η έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος και το δελτίο συμβάντων της Τροχαίας Βόλου, το σχεδιάγραμμα του τόπου του ατυχήματος, η έκθεση εξέτασης αίματος του B.

J. για την ανίχνευση οινοπνεύματος, τα φωτοαντίγραφα της άδειας κυκλοφορίας του οχήματος, της άδειας οδήγησης του οδηγού, της βεβαίωσης ασφάλισης και του ειδικού σήματος του ζημιογόνου οχήματος), της ποινικής δικογραφίας που σχηματίσθηκε στο πλαίσιο της διενεργηθείσας, από την αρμόδια αστυνομική αρχή, προανάκρισης (ΕφΛαμ 36/2013 ΕΠΙΔΙΚΙΑ 2013.319, ΕφΛαμ 51/2013 δημ.

ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΛαμ 22/2010 ΕΠΙΔΙΚΙΑ 2011.47, ΕφΘεσ 2834/2001 Αρμ. 2002.372), η ένορκη κατάθεση μάρτυρα κατά την παραπάνω προανάκριση για το ένδικο ατύχημα (ΑΠ 58/1993 ΕλλΔνη 36.628, ΕφΛαμ 14/2011 δημ. ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΕφΛαμ 22/2010 ό.π, ΕφΔωδ 79/2007 δημ. ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) και η εξέταση του διαδίκου B. J. (ΕφΛαμ 51/2013, 14/2011, 22/2010 ό.π), χωρίς να παραλειφθεί κάποιο για την ουσιαστική διάγνωση της διαφοράς, έστω και αν δεν πληρούν όλα τους όρους του νόμου (άρθρα 681Α, 671 παρ. 1 εδ.

α' ΚΠολΔ - ΟλΑΠ 15/2003 ΕλλΔνη 2003.937, ΑΠ 1201/2007 δημ. ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 26.6.2012 και περί ώρα 19:50, ο πρώτος εναγόμενος B. J. οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία τότε "..." που μετονομάστηκε σε "...." (ΦΕΚ 3455/22.5.2012 τεύχος Α.Ε -Ε.Π.Ε & ΓΕΜ)", εκινείτο επί της οδού ...

στην πόλη του …και με κατεύθυνση από ανατολάς προς δυσμάς (προς Νέα Ιωνία). Η παραπάνω οδός είναι διπλής κατεύθυνσης με δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, διαχωριζόμενες με διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή, συνολικού πλάτους ασφάλτινου οδοστρώματος επτά (7) μέτρων περίπου εκάστης, ανάμεσα δε στα δύο ρεύματα κατεύθυνσης υφίσταται νησίδα ασφαλείας πλάτους 1,5 μέτρου, πλην του σημείου εκείνου όπου διασταυρώνεται με την οδό ...

Στο σημείο αυτό η οδός είναι ευθεία, η κατάσταση της οδού ήταν ξηρά, επικρατούσε καλοκαιρία, ήταν ημέρα και η ορατότητα δεν περιοριζόταν από φυσικά εμπόδια. Επί της οδού δεν υπάρχουν διαβάσεις πεζών ή φωτεινοί σηματοδότες που να ρυθμίζουν την κυκλοφορία των οχημάτων ή των πεζών. Την ίδια χρονική στιγμή η ενάγουσα, ηλικίας τότε 84 ετών, εξερχόμενη από την οικία της, επιχείρησε να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα της οδού ..., από σημείο ολίγων μέτρων πριν τη διασταύρωση αυτής με την οδό ...

ξεκινώντας από το παραπλεύρως ευρισκόμενο πεζοδρόμιο στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας της προς δυσμάς κατεύθυνσης της εν λόγω οδού (...) και δη από δεξιά προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του παραπάνω οχήματος, προκειμένου στη συνέχεια να διασχίσει και το αντίθετο ρεύμα πορείας, έτσι ώστε να εναποθέσει απορρίμματα, εντός του τοποθετημένου στην απέναντι πλευρά της οδού ...

κάδου, ο οποίος βρίσκεται επί της συμβολής αυτής με την οδό ... Η ενάγουσα διατείνεται ότι έχοντας ήδη διανύσει περισσότερο από τα 2/3 του ρεύματος πορείας προς δυσμάς της οδού ... και ενώ βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη από ένα μέτρο από τη διαχωριστική νησίδα, αφού πριν προβεί στην ενέργειά της αυτή είχε ελέγξει την κίνηση των οχημάτων στο ρεύμα πορείας που επρόκειτο να διασχίσει και βεβαιώθηκε ότι ήταν ελεύθερη η οδός, ο πρώτος εναγόμενος οδηγώντας το αυτοκίνητο με μεγάλη ταχύτητα, επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα του επ' αυτής με σφοδρότητα, εκτινάσσοντας το σώμα της στον αέρα επάνω στο καπώ του οχήματος και στη συνέχεια επέπεσε στο οδόστρωμα.

Όμως τα πραγματικά αυτά περιστατικά, όπως αναφέρονται στο αγωγικό δικόγραφο, δεν αποδείχθηκαν από οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο. Ειδικότερα, στο από 26.6.2012 πρόχειρο σχεδιάγραμμα, το οποίο συντάχθηκε από τα όργανα του Τμήματος Τροχαίας Βόλου, δεν εμφαίνεται το σημείο σύγκρουσης, παρά μόνο η κίνηση του οχήματος του πρώτου εναγομένου στη δεξιά λωρίδα του ρεύματος πορείας του και η πεζή να έχει μόλις κατέλθει στο οδόστρωμα από το πεζοδρόμιο που βρισκόταν επί της αυτής λωρίδας κυκλοφορίας της ιδίας οδού (...) και ως εκ τούτου αναιρείται ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι το όχημα εκινείτο επί της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας της οδού και η ίδια είχε ήδη διασχίσει το μεγαλύτερο τμήμα του οδοστρώματος, απέχοντας μόλις ένα μέτρο περίπου από τη νησίδα ασφαλείας.

Επίσης, στην έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, συνταχθείσα από τα ίδια παραπάνω όργανα, δεν γίνεται αναφορά οποιουδήποτε ευρήματος (αίματος θραυσμάτων κ.λπ.), ούτε άλλωστε βεβαιώνεται σ' αυτή η ύπαρξη ιχνών τροχοπέδησης στον τόπο του ατυχήματος, ούτε υπάρχουν άλλα αποδεικτικά στοιχεία, από τα οποία το δικαστήριο να μπορεί να συνάγει απόδειξη περί αυξημένης ταχύτητας του οχήματος και δη ανώτερης του επιτρεπομένου για την περιοχή ορίου των 50 χλμ/ώρα, όπως ενδεικτικά θα ήταν, αν το τελευταίο είχε ακινητοποιηθεί σε μεγάλη απόσταση από το σημείο σύγκρουσης.

Το γεγονός της μη υπέρβασης εκ μέρους του οδηγού του οχήματος του επιτρεπόμενου ορίου ταχύτητας επιβεβαιώνεται και από το μάρτυρα απόδειξης, ο οποίος καταθέτοντας στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, αναφέρει επί λέξει "...δεν άκουσα ότι έτρεχε ο εναγόμενος" (βλ. τα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης δίκης).

Επιπροσθέτως, το όχημα του πρώτου εναγομένου δεν έφερε εμφανείς υλικές ζημίες (βλ. την προσκομιζόμενη έκθεση αυτοψίας), όπως θα συνέβαινε σε περίπτωση που η ένδικη σύγκρουση ελάμβανε χώρα υπό τις περιγραφόμενες συνθήκες και περιστάσεις στην αγωγή και δη ότι τούτο επέπεσε με σφοδρότητα επάνω στην πεζή, παρασύροντας και εκτινάσσοντας αυτήν στον αέρα επάνω από το καπώ του οχήματος.

Άλλωστε, η τοιαύτη σφοδρή σύγκρουση, κατά τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, θα προκαλούσε σοβαρότατες κακώσεις στην τελευταία, ενόψει και της ηλικίας της, και όχι μόνο κάταγμα του άνω άκρου του οστού της κνήμης και κνημιαίου PLATEAU, το οποίο διαπιστώθηκε κατά τη διακομιδή της στην Ορθοπαιδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου "ΑΧΙΛΛΟΠΟΥΛΕΙΟ", όπου παρέμεινε νοσηλευόμενη από 26.6.2012 έως 28.6.2012 και αντιμετωπίσθηκε με συντηρητική θεραπεία και αντιπηκτική αγωγή για 30 ημέρες, συνεστήθη δε σ' αυτήν επανέλεγχος σε ένα μήνα στα εξωτερικά ιατρεία (βλ.

την από 28.6.2012 ιατρική βεβαίωση - γνωμάτευση και το εξιτήριο του παραπάνω νοσοκομείου). Σημειωτέον ότι στο υπ' αριθμ. πρωτ. 13818/6.7.2012 πιστοποιητικό του ιδίου παραπάνω νοσοκομείου που απευθυνόταν στο Τμήμα Τροχαίας Βόλου, γίνεται μνεία ότι η ενάγουσα επικαλέσθηκε πτώση επί του εδάφους από πρόσκρουση από αυτοκίνητο και ότι δεν επρόκειτο για παράσυρση.

Από τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αποδεικνύεται ότι αποκλειστικά υπαίτια στην πρόκληση του τραυματισμού της είναι η πεζή, διότι μολονότι αυτή ήταν υποχρεωμένη, δεν κατέβαλε την απαιτούμενη σε ανάλογες περιστάσεις, από το μέσο συνετό πεζό, επιμέλεια και προσοχή και συγκεκριμένα όφειλε πριν επιχειρήσει να διέλθει το οδόστρωμα της προαναφερόμενης οδού, η οποία στο σημείο εκείνο δεν έχει διάβαση πεζών και μάλιστα υπήρχαν σταθμευμένα οχήματα (βλ.

ανωμοτί κατάθεση του πρώτου εναγομένου, η οποία επιβεβαιώνεται από το μάρτυρα απόδειξης που περιέχονται στα παραπάνω πρακτικά συνεδρίασης δίκης), να ελέγξει αν μπορούσε να πράξει τούτο χωρίς να παρεμποδίσει την κυκλοφορία των οχημάτων στην οδό, αλλά και ότι δεν θα διακινδυνεύσει τη σωματική της ακεραιότητα, παραβιάζοντας έτσι τη διάταξη του άρθρου 38 παρ. 4 περ.

α' και ε' Κ.Ο.Κ, αλλά προέβη στην εν λόγω κίνησή της απερίσκεπτα, ενώ έπρεπε να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, λαμβάνοντας υπόψη την κίνηση των οχημάτων επί της οδού και δη την απόσταση του οχήματος του πρώτου εναγομένου, το οποίο, κινούμενο με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα, κατά τη χρονική στιγμή που κατήλθε από το πεζοδρόμιο από τη δεξιά πλευρά του ρεύματος πορείας αυτού, βρισκόταν σε εγγύτατη απόσταση και εκ τούτου παρεμβλήθηκε αιφνιδίως στην πορεία του.

Παρά δε την άμεση ακινητοποίηση του οχήματος μόλις έγινε αντιληπτή από τον οδηγό του η παρουσία της πεζής, η τελευταία, προφανώς λόγω του τρόμου που την κατέβαλε, απώλεσε την ισορροπία της και επέπεσε στο καπώ του οχήματος, στη συνέχεια δε στο οδόστρωμα και τραυματίσθηκε, όπως προαναφέρθηκε. Στοιχεία που να θεμελιώνουν οποιασδήποτε μορφής υπαιτιότητα (αμέλεια) του πρώτου εναγομένου, δεν προέκυψαν από το αποδεικτικό υλικό που προσκομίσθηκε, εκ του οποίου, αντιθέτως, αποδείχθηκε ότι η επέλευση του ενδίκου ατυχήματος δεν συνδέεται αιτιωδώς με κάποια αμελή ενέργεια ή παράλειψή του.

Και τούτο, διότι αυτός οδηγούσε το όχημά του, κατά τα προαναφερθέντα, κανονικά στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας του ρεύματος πορείας του, με ταχύτητα που δεν αποδείχθηκε υπέρτερη των 50 χλμ/ώρα. Όπως δε εξελίχθησαν τα γεγονότα από την αιφνίδια κίνηση της ενάγουσας και την απρόβλεπτη είσοδό της στη λωρίδα κυκλοφορίας του, η ως άνω κίνησή του ήταν η απολύτως ενδεδειγμένη...".

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα συνεκτίμησε, όπως ρητά αναφέρει, εκτός από το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Βόλου, στο οποίο δεν στηρίχθηκε αποκλειστικά και όλα τα λοιπά αποδεικτικά μέσα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις ρητές του παραδοχές συνεκτίμησε την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης, την έκθεση αυτοψίας, την από 28-6-2012 ιατρική γνωμάτευση του Νοσοκομείου Βόλου και το υπ' αρ. 13818/6-7-2012 εξιτήριο του Νοσοκομείου Βόλου και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου δεν είχε υπερβεί το όριο ταχύτητας των 50 χλμ/ώρα λόγω κατοικημένης περιοχής, ότι η σύγκρουση συνέβη μόλις η πεζή κατήλθε στο οδόστρωμα και ότι παρεμβλήθηκε αιφνιδιαστικά στην πορεία του αυτοκινήτου, ο οδηγός του οποίου έδρασε όπως ο μέσος επιμελής συνετός οδηγός, διότι ακινητοποίησε άμεσα το όχημά του και έτσι η σύγκρουση δεν ήταν σφοδρή, ενώ αιτιολόγησε την ως άνω κρίση του από το είδος των τραυμάτων της παθούσας, που δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρά, όπως θα είχε συμβεί εάν ο οδηγός είχε αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα.

Επίσης, το Εφετείο ρητά δέχθηκε ότι το σημείο σύγκρουσης δεν αποτυπώνεται στο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας παρά μόνο η κίνηση του αυτοκινήτου στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας του ρεύματος πορείας προς Ν. Ιωνία Βόλου και ότι η πεζή μόλις είχε κατέλθει στο οδόστρωμα χωρίς να ελέγξει προς τα αριστερά. Οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντα περί εσφαλμένης ανάγνωσης του σχεδιαγράμματος της Τροχαίας ως προς τη θέση της πεζής στο οδόστρωμα, που δεν αποτυπώνεται σ' αυτό και ειδικότερα ότι αυτή είχε μόλις κατέλθει στο οδόστρωμα, όπως δέχεται το Εφετείο (εσφαλμένα κατά την άποψη του αναιρεσείοντα) είναι αλυσιτελείς, διότι πράγματι το σχεδιάγραμμα δείχνει την πιθανή πορεία της πεζής, κάθετα ως προς την πορεία του αυτοκινήτου, πλην όμως είναι βέβαιο ότι η πεζή κινήθηκε εντός του οδοστρώματος, διότι σε διαφορετική περίπτωση, εάν δεν είχε κατέλθει στο οδόστρωμα, δεν θα είχε συμβεί η σύγκρουση με το αυτοκίνητο, που εκινείτο στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας.

Επίσης η περαιτέρω αιτίαση του αναιρεσείοντα ότι το αληθές είναι ότι η πεζή απείχε λιγότερο από ένα μέτρο για να ανέλθει στη διαχωριστική νησίδα και ότι εκεί συνέβη η σύγκρουση και όχι μόλις αυτή κατήλθε στο οδόστρωμα, όπως εσφαλμένα δέχτηκε το Εφετείο, αποτελεί εκτίμηση πραγμάτων από το Δικαστήριο ουσίας και συνεπώς προβάλλεται απαράδεκτα, διότι, υπό την επίφαση της πλημμέλειας εκ του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, πλήττεται η ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου ουσίας, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί σε προηγούμενη νομική σκέψη.

Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε σε λανθασμένη ανάγνωση του σχεδιαγράμματος της Τροχαίας Βόλου, αλλά, αφού το ανέγνωσε σωστά, το συνεκτίμησε μαζί με όλα τα άλλα ισοδύναμα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε διαφορετικό πόρισμα από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ότι είναι ορθό και συνακόλουθα, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος, άλλως ως απαράδεκτος κατά τις ανωτέρω διακρίσεις.

Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. Επίσης πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει κατατεθεί για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 εδ. Β' δ' ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσείων λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης 2ης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτής (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη, ως προς τον 1ο αναιρεσίβλητο, τη συζήτηση της από 18-5-2016 (αρ. κατ. 11/2016) αίτησης για την αναίρεση της υπ' αρ. 487/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως προς την 2η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που έχει κατατεθεί για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης 2ης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Οκτωβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ