1686/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1686 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1686/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Γεώργιο Σακκά Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ’ αριθμό 136-Α/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασίλειο Καπελούζο, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Γεώργιο Παπαηλιάδη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θεοδώρου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Οκτωβρίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αιτούντος A. S. του S., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Λαμπράκη, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 404/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιά.

Το Πενταμελές Εφετείο Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αιτών ζητεί τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4-12-2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό .../2015.

Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασιλική Θεοδώρου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιου Ακριτίδη με αριθμό 64/8-4-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω ενώπιον του Συμβουλίου Σας, σύμφωνα με το άρθρο 528 ΚΠΔ την από 4-12-2015 αίτηση επανάληψης διαδικασίας του S. A.

του S., με την οποία ζήτησε επανάληψη διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 404/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς, η οποία κατέστη αμετάκλητη με την υπ’ αριθμ. 197/2015 απόφαση του Αρείου Πάγου. Κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση, επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, μόνο στις αναφερόμενες τέσσερις περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και "η μετά την οριστική καταδίκη του, αποκάλυψη νέων άγνωστων στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότων ή αποδείξεων, τα όποια μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε" Νέες αποδείξεις, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Τέτοιες νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων ή νεώτερες καταθέσεις συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του/δικαστηρίου νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις ή πρακτικά ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση όμως ότι οι αποδείξεις αυτές εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση καθιστούν φανερό- και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επανάληψης της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως από αυτούς και απορρίφθηκαν έστω και κατ’ εσφαλμένη κρίση καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται, ο έλεγχος της προσβαλλόμενης απόφασης, από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της υπόθεσης, επί τη βάσει του ίδιου αποδεικτικού υλικού, που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατ’ αμετακλήτου αποφάσεως δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία.

Εξ’ άλλου κατά τις διατάξεις του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α’ και γ’ του ΚΠΔ, αρμόδιο να αποφασίσει για την αίτηση επανάληψης είναι, κατά τις διακρίσεις της παρ.3 του άρθρου 527 το Συμβούλιο Εφετών ή Αρείου Πάγου, αφού ακούσει τον οικείο Εισαγγελέα και τον αιτούντα. Ειδικότερα με την ανωτέρω απόφαση (404/2013) ο αιτών κηρύχθηκε ένοχος στους παρακάτω αναφερόμενους τόπους και χρόνους ενεργώντας με πρόθεση, μη όντας τοξικομανής με περισσότερες πράξεις τέλεσε περισσότερα του ενός εγκλήματα που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με στερητικές της ελευθερίας ποινές.

Ειδικότερα: Α) Στον Κορυδαλλό και σε μη επακριβώς εισέτι προσδιορισθείσες επί μέρους ημερομηνίες, τουλάχιστον όμως εντός του τελευταίου τριμήνου που προηγήθηκε της συλλήψεως του την 27-10-2007, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, πωλούσε, δηλαδή μεταβίβαζε στην κυριότητα άλλου έναντι τιμήματος ή άλλου ανταλλάγματος, ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή τεχνητές ή φυσικές ουσίες που δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλούν εξάρτηση του ατόμου από αυτές.

Συγκεκριμένα πωλούσε άγνωστη ποσότητα κοκαΐνης, τουλάχιστον όμως μίας δόσης τη φορά αντί του ποσού των 70 ευρώ ανά γραμμάριο, σε άγνωστο αριθμό ατόμων, μεταξύ των οποίων και στις Κ. Δ. και Μ. Α.. Τελευταία δε φορά στις 27-10-2007 πώλησε στις παραπάνω κοκαΐνη μικτού συνολικού βάρους δύο γραμμαρίων και έξι δεκάτων του γραμμαρίου (2,6) διαμοιρασμένη σε τρεις αυτοσχέδιες ισοβαρείς συσκευασίες έναντι του ποσού των 210 ευρώ.

Β) Στον Κορυδαλλό και στις 27-10-2007 εντός του ΙΧΕ αυτοκινήτου κατοχής του με αριθμ. κυκλ. ..., κατείχε, δηλαδή είχε στη φυσική εξουσίασή του, έτσι ώστε να μπορεί κάθε στιγμή να διαπιστώνει την ύπαρξη τους και να τις διαθέτει πραγματικά, ναρκωτικές ουσίες, δηλαδή ουσίες τεχνητές ή φυσικές που δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλούν εξάρτηση του ατόμου από αυτές.

Συγκεκριμένα κατείχε κοκαΐνη συνολικού μικτού βάρους οκτώ (8) γραμμαρίων. Δέχεται ότι ο κατηγορούμενος μέχρι το χρόνο που διέπραξε τα παραπάνω εγκλήματα έζησε έντιμη, ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή.

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της έφεσης με αριθμό 212/17-10-2008 κατά της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακ/των Πειεραιώς με αριθμό 630/2008, για την πράξη της παράνομης οπλοκατοχής. Διαβιβάζει τη δικογραφία στον Εισαγγελέα Εφετών Πειραιώς για να τεθεί στο αρχείο. Ήδη με την κρινόμενη αίτηση τα νέα στοιχεία τα οποία επικαλείται ο αιτών είναι:

Αντίγραφο της υπ’ αριθμ. 1021Α/5-3-2013 απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών 2) Αντίγραφο της υπ’ αριθμ,. AM 897/24-1-2011 απόφασης του Α’ Μονομελούς Πλημ/κείου Πειραιά, 3) Αντίγραφο της από 20-10-2010 Έκθεσης Ιατροδικαστής Πραγματογνωμοσύνης του ψυχιάτρου-νευρολόγου Έ. Μ., 4) Αντίγραφο της από 18-11-2010 Έκθεσης Ιατροδικαστικής Πραγματογνωμοσύνης του ψυχιάτρου-ψυχοθεραπευτή Α.

Τ.. Υποστηρίζει δε ο αιτών ότι εάν το δίκασαν δικαστήριο είχε υπόψη του όλα τα παραπάνω στοιχεία, προδήλως θα έκρινε ότι κατά το χρόνο τέλεσης των προειρημένων αδικημάτων της πώλησης και κατοχής ναρκωτικών ουσιών, ήτο τοξικομανής, θα εγένετο δεκτός ο αυτοτελής ισχυρισμός τοξικομανίας και θα του επέβαλε το Δικαστήριο μικρότερη ποινή.

Αναφορικά τώρα σύμφωνα με τα ανωτέρω αναφερθέντα νέα στοιχεία θα πρέπει να αναφερθεί ότι η δικαστική πραγματογνωμοσύνη πραγματοποιήθηκε με αφορμή άλλες υποθέσεις του αιτούντος κατηγορουμένου μετά από τρία χρόνια από το χρόνο τέλεσης των κρινόμενων πράξεων του ν. περί ναρκωτικών ενώ κρίσιμος χρόνος της εξάρτησης που ερευνήθηκε από την απόφαση της οποίας ζητείται η επανάληψη διαδικασίας, είναι αυτός της τελέσεως της πράξης (27-10-2007) δεδομένου ότι η εξάρτηση συνιστά λόγο ευνοϊκής μεταχείρισης του δράστη στην τέλεση της πράξης υπό την ειδική αυτή κατάσταση.

Συνακόλουθα, τ’ ανωτέρω επικαλούμενα νέα στοιχεία και αν ακόμα ετίθεντο υπόψη του Δικάσαντος δικαστηρίου για τον προαναφερθέντα λόγο δεν καθιστούν φανερό ότι θα υπάρχει διαφορετική απόφαση από την επίμαχη (404/2013). Συνακόλουθα, θα πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση ως αβάσιμη και να επιβληθούν στον αιτούντα τα έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς - Προτείνω Α) Ν’ απορριφθεί η από 4-12-2015 επανάληψη διαδικασίας του A. S. του S., που περατώθηκε με το υπ’ αριθμ. 404/2013 αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιά. Β) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αιτούντα. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Ακριτίδης"

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αιτούντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 περ. 2 του Κ.Π.Δ. η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση, επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για κακούργημα ή πλημμέλημα, αν μετά την οριστική καταδίκη αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής, νέα γεγονότα ή αποδείξεις, όροι που κατά τη διάταξη αυτή είναι ταυτόσημοι, είναι εκείνοι που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγουμένης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Τέτοιες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων, ή νεότερες καταθέσεις συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις ή πρακτικά ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση, καθιστούν φανερό, και όχι απλώς πιθανό ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν, αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν, ή δεν άσκησαν επιρροή στον σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως. Τέλος, δεν θεωρούνται άγνωστα γεγονότα, εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από νομικής και ουσιαστικής πλευράς έλεγχος της καταδικαστικής αποφάσεως, με βάση το αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την απόφαση, διότι η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας στρέφεται κατ’ αμετάκλητης αποφάσεως και δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία (Α.Π. 734/2012).

Επομένως, η υπό κρίση αίτηση, με την οποίαν ο αιτών επιδιώκει την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας, η οποία περατώθηκε αμετακλήτως με την έκδοση της υπ’ αριθμ. 404/2013 αμετάκλητης αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς, για το λόγο ότι μετά την καταδίκη του προέκυψαν νέα γεγονότα και νέες αποδείξεις που ήταν άγνωστες στους δικαστές που τον καταδίκασαν και από τις οποίες γίνεται φανερό (όπως διατείνεται), ότι καταδικάσθηκε άδικα για βαρύτερη πράξη από εκείνη που τέλεσε, είναι νόμιμη, στηριζομένη στην αναφερθείσα διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 περ. 2 του Κ.Π.Δ.

αρμοδίως δε εισαγομένη ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά τα άρθρα 527 παρ. 3 και 528 παρ. 1 του Κ.Π.Δ. πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω κατ’ ουσίαν. Από τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία και ειδικότερα από την υπ’ αριθμ. 404/2013 αμετάκλητη απόφαση που εξέδωσε το Πενταμελές Εφετείο Πειραιώς, το τελευταίο δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του ότι από την κατάθεση του μάρτυρα κατηγορίας που εξετάσθηκε ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο και ο οποίος αναφέρεται ονομαστικά στα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώσθηκαν, καθώς και από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά και από όλη γενικά την αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Περί την 24-10-2007 περιήλθε στην Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών η πληροφορία ότι ένας Αλβανός υπήκοος, με το όνομα A. που μένει στην οδό ... στον Κορυδαλλό και κινείται με ένα μισθωμένο Ι.Χ. αυτοκίνητο μάρκας POLO, διακινεί ναρκωτικές ουσίες σε κάποιο κομμωτήριο της ίδιας περιοχής. Μετά από έρευνα των αστυνομικών οργάνων της ίδιας ως άνω υπηρεσίας εντοπίσθηκε ο κατηγορούμενος S. A., ο οποίος έχει γεννηθεί το 1976, είναι Αλβανός υπήκοος και κατοικούσε πριν την σύλληψη του στην Ελλάδα από το 1993 μόνος του, να βγαίνει περί ώρα 12.30 της 27-10-2007 από πολυκατοικία της οδού ...

στον Κορυδαλλό και να μπαίνει στο με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, μάρκας WVPOLO, με το οποίο ακολούθως κινήθηκε προς τις φυλακές Κορυδαλλού, περνώντας έξω από ένα κομμωτήριο με το διακριτικό τίτλο "..." επί της οδού ... και στη συνέχεια αφού έκανε ένα γύρο από το τετράγωνο, ξαναγύρισε στο ίδιο κομμωτήριο και σταμάτησε έξω από αυτό.

Τότε βγήκε από το εσωτερικό του εν λόγω καταστήματος η Δ. Κ. του Ε. (δεύτερη συγκατηγορούμενη του πρωτοδίκως), κάτοικος ..., η οποία αφού πλησίασε στο παράθυρο του οδηγού (κατηγορουμένου) του πιο πάνω αυτοκινήτου, πήρε και έβαλε γρήγορα στην τσέπη της τρεις ισοβαρείς αυτοσχέδιες συσκευασίες κοκαΐνης, συνολικού βάρους 2,6 γραμμαρίων, την οποίαν προμηθεύθηκε από τον κατηγορούμενο αντί ποσού 210 ευρώ.

Αμέσως δόθηκε εντολή στο αστυνομικό όργανο της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών που παρακολουθούσαν τον κατηγορούμενο, να ακινητοποιήσουν το όχημα και τον ίδιο μέσα σ’ αυτό, συγχρόνως δε να μπουν στο κομμωτήριο. Κατά την έφοδο αυτή διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα: Μέσα στο αυτοκίνητο του κατηγορουμένου βρέθηκε ένα σακουλάκι που περιείχε σκόνη κοκαΐνης και τρίμα, βάρους 8 γραμμαρίων, δύο συσκευές κινητών τηλεφώνων με αριθμούς κλήσεως ...

καθώς και το χρηματικό ποσό των 300 ευρώ. Επίσης μέσα στο κομμωτήριο βρέθηκαν: Επάνω στη Δ. Κ. οι τρεις αυτοσχέδιες συσκευασίες κοκαΐνης μικτού βάρους 2,6 γραμμαρίων, που λίγο πριν είχε προμηθευθεί από τον κατηγορούμενο, ενώ σε δωμάτιο που χρησίμευε ως χώρος παροχής υπηρεσιών "μανικιούρ - πεντικιούρ" από την Α.

Μ. (τρίτη συγκατηγορούμενη στον πρώτο βαθμό) και συγκεκριμένα σε ράφι ξύλινης ντουλάπας μία αυτοσχέδια συσκευασία μιας δόσης κοκαΐνης, βάρους 0,9 γραμμαρίου. Στην συνέχεια έγινε έρευνα στην, επί της οδού ..., οικία του κατηγορουμένου, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν: ένα πιστόλι, μάρκας ZASTAVA διαμετρήματος 8 mm, μία ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας, δυναμικότητας ξυγίσεως 0,7-150 γραμμαρίων και τέλος το χρηματικό ποσό των 6.000 ευρώ, αντικείμενα και χρήματα που ανήκαν στον κατηγορούμενο.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι οι ανωτέρω Δ. Κ. και Α. Μ., οι οποίες είναι χρήστριες κοκαΐνης προμηθεύονταν την ναρκωτική αυτή ουσία και άλλες φορές, πριν από την σύλληψη τους, σε άγνωστη ποσότητα, τουλάχιστον όμως ένα γραμμάριο κάθε φορά αντί 70 ευρώ το γραμμάριο από τον κατηγορούμενο, από τον οποίον η Δ. Κ. προμηθεύθηκε για τελευταία φορά στις 27-10-2007 την ποσότητα των 2,6 γραμμαρίων κοκαΐνης, αντί του ποσού των 210 ευρώ.

Ο κατηγορούμενος περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, μέσα στο τελευταίο πριν από την σύλληψη του, στις 27-10-2007, τρίμηνο πώλησε σε άγνωστο αριθμό ατόμων μεταξύ των οποίων και οι ως άνω προαναφερόμενες, μετά από συνεννόηση που γινόταν μεταξύ τους άγνωστες ποσότητες κοκαΐνης, έναντι τιμήματος, τουλάχιστον όμως μιας δόσεως τη φορά αντί 70 ευρώ το γραμμάριο, πωλώντας τους τελευταία φορά στη Δ.

Κ. και Α. Μ., στις 27-10-2007 2,6 γραμμάρια κοκαΐνης, διαμοιρασμένες σε τρεις αυτοσχέδιες ισοβαρείς συσκευασίες αντί του ποσού των 210 ευρώ. Η ποσότητα αυτή προερχόταν από μεγαλύτερη ποσότητα κοκαΐνης που βρέθηκε, κατά την σύλληψη του ότι κατείχε μέσα στο αυτοκίνητο του και η οποία (υπόλοιπο ποσότητας) είχε βάρος 8 γραμμάρια.

Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι έχει αποκτήσει την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών πριν από 8 έτη, ξεκινώντας την χρήση κοκαΐνης πριν από 5 έτη, λαμβάνοντας 1,5-2 γραμμάρια ημερησίως και ότι δεν μπορεί να αποβάλει την έξη αυτή με τις δικές του δυνάμεις. Για την διαπίστωση της ύπαρξης ή μη της επικαλούμενης τοξικομανίας του διατάχθηκε μετά την σύλληψη του, με την υπ’ αριθμ.

…/2007 διάταξη της 3ης τακτικής ανακρίτριας Πειραιά, η διεξαγωγή ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης από το νευρολόγο ψυχίατρο Γ. Π.. Ο εν λόγω πραγματογνώμονας, αφού εξέτασε τον κατηγορούμενο στις 17-11-2007 (δηλαδή τρεις περίπου εβδομάδες μετά την σύλληψη του στις 27-10-2007), καθ’ ον χρόνο ήταν προσωρινά κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού, διαπίστωσε μεταξύ άλλων ότι:

α) αυτός δεν φέρει σημάδια παλαιότερης ενδοφλέβιας χρήσης, β) δεν εμφανίζει στερητικά συμπτώματα, γ) ήταν πιθανόν χρήστης ουσιών, σύμφωνα με το ιστορικό του, όπου, κατά δήλωση του άρχισε να κάνει χρήση ινδικής κάνναβης πριν 6 χρόνια, χρήση κοκαΐνης πριν 4 χρόνια και χρήση ηρωίνης πριν 2 χρόνια κάνοντας καθημερινά, πριν την σύλληψη του, χρήση ηρωίνης δια της ρινικής οδού (0,5-1 γραμμάρια) και κοκαΐνης (2 γραμμάρια), δ) από τις 2-11-2009 λαμβάνει από τους ιατρούς των φυλακών φαρμακευτική αγωγή, η οποία είναι ένδειξη χρήσεως ουσιών.

Τελικά δε στην υποβληθείσα από 11-12-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης ο ιατρός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα εκτίμησης του βαθμού σωματικής και ψυχικής εξάρτησης του κατηγορουμένου από την χρήση ναρκωτικών ουσιών. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος διόρισε ως τεχνικό του σύμβουλο τον ψυχίατρο Ι.

Ν., ο οποίος συνέταξε την από 7-7-2008 ψυχιατρική γνωμοδότηση του, στην οποίαν, μεταξύ άλλων αναφέρει ότι: α) εξέτασε τον κατηγορούμενο στις 13-6-2008 στο ιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, β) έλαβε υπόψη του την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Γ. Π., γ) ο κατηγορούμενος του δήλωσε ότι είχε συλληφθεί και άλλη φορά για κατοχή 0,5 γραμμαρίων κοκαΐνης και 2-3 γραμμαρίων χασίς, ότι έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών που αναφέρθηκαν στην από 11-2-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης, ότι πριν την φυλάκιση του παρουσίαζε στερητικά συμπτώματα όταν δεν έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και ότι προσπάθησε να αυτοκτονήσει μέσα στην φυλακή κτυπώντας το κεφάλι του στον τοίχο, δ) κατά την φυσική εξέταση του κατηγορουμένου διαπίστωσε ότι δεν φέρει ουλές από φλεβοκεντήσεις ή φλεβοθρομβώσεις, ε) κατά την Ω.Ρ.Λ.

εξέταση από τον Ε. Κ. στις 29-11-2008 στο ιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού διαπιστώθηκε "σχετική υπεραιμία ρινικού βλεννογόνου αμφοτερόπλευρα". Κατόπιν αυτών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος είναι τοξικομανής, εξαρτημένος από ηρωίνη, κοκαΐνη και χασίς, καλύπτοντας τα κριτήρια των ισχυόντων νόμων περί ναρκωτικών, έχοντας αποκτήσει την έξη των ναρκωτικών ουσιών και αδυνατεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις.

Όμως η ιατρική αυτή γνωμάτευση δεν κρίνεται πειστική διότι: 1) η εξέταση του κατηγορουμένου από τον Ι. Ν. έγινε οκτώ (8) περίπου μήνες μετά την τέλεση των αποδιδόμενων σ’ αυτόν πράξεων αναφορικά με την πώληση και κατοχή ναρκωτικών ουσιών και πάντως πολύ αργότερα από την τελευταία χρήση, η οποία δεν διακριβώθηκε αν, και πόσο χρόνο πριν από την σύλληψη του είχε γίνει, 2) η ύπαρξη στερητικών συμπτωμάτων από τη μη χρήση ναρκωτικών ουσιών, πριν από την σύλληψη του, βασίσθηκε μόνο στις σχετικές δηλώσεις του ιδίου του κατηγορουμένου και όχι σε διαπιστώσεις του συντάκτη της ψυχιατρικής γνωμοδότησης ιατρού.

Σε κάθε όμως περίπτωση και ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν αναφέρθηκε στην ύπαρξη τέτοιων συμπτωμάτων μετά την κράτηση του επί ένα περίπου έτος στις φυλακές Κορυδαλλού, παρόλο που δήλωσε και στους δύο παραπάνω ιατρούς, ότι έκανε καθημερινά χρήση 1,5-2 γραμμαρίων κοκαΐνης πριν από την σύλληψη του, 3) μόνη η "σχετική υπεραιμία ρινικού βλεννογόνου αμφοτερόπλευρα" που διαπιστώθηκε κατά την Ω.Ρ.Λ.

εξέταση του κατηγορουμένου στις 29-11-2008, οφειλόμενη σε 11 χρόνια χρήσης τοξικών ουσιών (βλ. σελίδα 6 της παραπάνω γνωμοδότησης), δεν αρκεί για την εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος ότι κατά τον κρίσιμο χρόνο διάπραξης των αποδιδόμενων πράξεων ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε τέτοια ψυχική και σωματική εξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίες, ώστε να μην μπορεί να αποβάλει την έξη της χρήσης αυτών με τις δικές του δυνάμεις.

Ούτε ανατρέπεται η παραπάνω κρίση του δικαστηρίου από το ότι ο κατηγορούμενος από τις 3-8-2008 μέχρι 26-9-2008 (11/2 περίπου μήνα μετά την σύνταξη της επίμαχης ψυχιατρικής γνωμοδότησης και 2 περίπου μήνες πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο) άρχισε να παρακολουθεί το θεραπευτικό πρόγραμμα κρατουμένων "ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ" που διεξάγεται στις φυλακές Κορυδαλλού, δεδομένου ότι η παρακολούθηση του πιο πάνω συμβουλευτικού προγράμματος και μάλιστα για τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν αρκεί για να προσδώσει στον κατηγορούμενο την ιδιότητα του τοξικομανή.

Συνακολούθως των ανωτέρω ο αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί συνδρομής στο πρόσωπο του της τοξικομανίας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Επομένως πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος των πράξεων: α) της πώλησης κατ’ εξακολούθηση, χωρίς την επιβαρυντική περίπτωση της κατ’ επάγγελμα τέλεσης της πράξεως, αφού με το άρθρο 100 του Νόμου 4139/2013 καταργήθηκε ο Νόμος 3459/2006, όπου στο άρθρο 23 του Νόμου αυτού (3459/2006) προεβλέπετο ως επιβαρυντική περίπτωση η κατ’ επάγγελμα τέλεση του αδικήματος και στο νεότερο Νόμο δεν περιλαμβάνεται η περίπτωση αυτή στις προβλεπόμενες διακεκριμένες περιπτώσεις, β) της κατοχής ναρκωτικών ουσιών, αναγνωριζομένου σ’ αυτόν του πρωτόδικος αναγνωρισθέντος ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ 2α του Π.Κ.

Πρέπει να σημειωθεί ότι στον κατηγορούμενο για τις προαναφερόμενες πράξεις της κατ’ εξακολούθηση πώλησης και κατοχής ναρκωτικών ουσιών θα επιβληθεί μία ποινή όπως και πρωτοδίκως. Υπέρ της τοξικομανίας του ως νέα στοιχεία με την κρινομένη αίτηση του, ο αιτών επικαλείται και προσκομίζει: 1) αντίγραφο της υπ’ αριθμ. 102ΙΑ/5 Μαρτίου 2013 αποφάσεως του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, που καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο Ειδικό Βιβλίο με αριθμό …/16 Μαΐου 2013, 2) αντίγραφο της υπ’ αριθμ. 897/24 Ιανουαρίου 2011 αποφάσεως του Α’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, 3) αντίγραφο της από 20 Δεκεμβρίου 2010 εκθέσεως ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης του Νευρολόγου - Ψυχιάτρου Έ.

Μ. και 4) αντίγραφο της από 18 Νοεμβρίου 2010 εκθέσεως ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης του Ψυχιάτρου-Ψυχοθεραπευτή Α. Τ., από τα οποία ειδικότερα προκύπτουν: Από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη υπ’ αριθμ. 102 ΙΑ/5 Μαρτίου 2013 απόφαση του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, ως τοξικομανής, για την αξιόποινη πράξη της αγοράς-κατοχής από κοινού μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών ουσιών κατ’ εξακολούθηση, κατ’ επάγγελμα και ως ιδιαίτερα επικίνδυνος, που τέλεσε στην περιοχή της Αττικής κατά το χρονικό διάστημα τουλάχιστον του τελευταίου τριμήνου πριν από την σύλληψη του την 30 Νοεμβρίου 2010 και σε μη επακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες, καθώς και την 29 Νοεμβρίου 2010 και καταδικάσθηκε στην ποινή της καθείρξεως των εννέα (9) ετών και στην χρηματική ποινή των 25.000 ευρώ.

Από τις προαναφερόμενες εκθέσεις ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης των Έ. Μ., Α. Τ. και Ι. Ν., που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, το Δικαστήριο αυτό δέχθηκε ότι ο αιτών-τότε κατηγορούμενος-ήταν τοξικομανής κατά το ως άνω χρονικό διάστημα που τελέσθηκαν από αυτόν οι αξιόποινες πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε.

Επίσης, από την υπ’ αριθμ. 897/2011 απόφαση του Α’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς προκύπτει ότι ο αιτών-κατηγορούμενος, κρίθηκε ατιμώρητος, κατ’ άρθρο 30 παρ. 4 του Νόμου 3459/2006, λόγω τοξικομανίας, για τις αξιόποινες πράξεις της προμήθειας και κατοχής ναρκωτικών προς ιδία χρήση, που τελέσθηκαν από αυτόν στον Κορυδαλλό στις 8 Αυγούστου 2007.

Αναφορικά δε με τις από 20 Δεκεμβρίου 2010 και 18 Νοεμβρίου 2010 εκθέσεις ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου Μ. Έ. και Ψυχιάτρου-Ψυχοθεραπευτή Α. Τ., αντίστοιχα, που αποφαίνονται ότι ο αιτών-κατηγορούμενος είναι εξαρτημένος από ναρκωτικές ουσίες, προκύπτει ότι αυτές ήσαν γνωστές στον τελευταίο πλην όμως δεν προσκομίσθηκαν από αυτόν στο Δικαστήριο.

Είναι μεν δικαστικές πραγματογνωμοσύνες αλλά πραγματοποιήθηκαν, με αφορμή άλλες υποθέσεις του κατηγορουμένου και που αφορούσαν μεταγενέστερο χρονικό διάστημα (Νοέμβριος 2010), μετά από τρία περίπου χρόνια από του χρόνου τελέσεως της κρινομένης αξιοποίνου παραβάσεως του Νόμου περί ναρκωτικών, ενώ κρίσιμος χρόνος της εξαρτήσεως, που ερευνήθηκε και με βάση τον οποίο εφαρμόζονται οι διατάξεις του παρόντος άρθρου 30 του Νόμου 4139/2013, στην προκειμένη υπόθεση, είναι αυτός της τελέσεως της πράξεως (27-10-2007), αφού η εξάρτηση συνιστά λόγο ευνοϊκής μεταχειρίσεως των δραστών που τέλεσαν την πράξη υπό την ειδική αυτή κατάσταση.

Τέλος, από την επισκόπηση των πρακτικών της υπ’ αριθμ. 404/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς, που κατέστη αμετάκλητη με την υπ’ αριθμ. 197/2015 απόφαση του Αρείου Πάγου προκύπτει ότι είχε προβληθεί στο ακροατήριο του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου ο αυτοτελής, περί τοξικομανίας, ισχυρισμός του αιτούντος ο οποίος απορρίφθηκε αιτιολογημένα ως αβάσιμος.

Όπως προαναφέρθηκε οι ανωτέρω δύο εκθέσεις ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης πραγματοποιήθηκαν με αφορμή άλλες υποθέσεις του αιτούντος και μετά την πάροδο τριών ετών από τον χρόνο τελέσεως της αξιόποινης πράξεως (27-10-2007).

Συνεπώς, δεν αποτελούν νέες αποδείξεις κατά την έννοια του άρθρου 525 του Κ.Π.Δ. Και τούτο διότι από τα ίδια πρακτικά προκύπτει ότι ο υποβληθείς, περί τοξικομανίας αυτοτελής ισχυρισμός του αιτούντος, απορρίφθηκε αιτιολογημένα με την προσβαλλομένη καταδικαστική για τον αιτούντα απόφαση. Όμως οι αναφερόμενοι στην αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας ως νέοι λόγοι (δηλαδή, απόφαση του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, απόφαση Α’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς και δύο εκθέσεις ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης) με αποτέλεσμα την καταδίκη του σε βαθμό κακουργήματος και όχι την καταδίκη του σε βαθμό πλημμελήματος, ως τοξικομανής, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν αμέσως παραπάνω, είναι στην ουσία τους αβάσιμοι και απορριπτέοι, αφού τα αποδεικτικά αυτά μέσα είτε από μόνα τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι ο αιτών-κατηγορούμενος που καταδικάσθηκε, δεν ήταν τοξικομανής κατά τον χρόνο τελέσεως από αυτόν (24-10-2007) της πωλήσεως και κατοχής ναρκωτικών ουσιών και δεν καταδικάσθηκε άδικα, για έγκλημα βαρύτερο, από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Τέλος, προκύπτει ότι με τα πιο πάνω αποδεικτικά στοιχεία, επιδιώκεται ο έλεγχος της προσβαλλομένης αποφάσεως, από νομική και ουσιαστική άποψη και ο επανέλεγχος της αποφάσεως ουσιαστικά επί τη βάσει του ιδίου αποδεικτικού υλικού που έλαβαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την προσβαλλομένη απόφαση.

Κατ’ ακολουθία των προεκτεθέντων, η κρινομένη αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Δεκεμβρίου 2015 και με αριθμό πρωτοκόλλου .../4 Δεκεμβρίου 2015 αίτηση του S. A. του S. και M., Αλβανού υπηκόου, κατοίκου ... και επί της οδού ..., περί επαναλήψεως, προς το συμφέρον του, της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 404/2013 αμετάκλητη απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2016

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ