1683/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1683 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1683/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (σύμφωνα με την υπ’ αριθ.140/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Μαρία Γαλάνη - Λεοναρδοπούλου, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη και Γεώργιο Αναστασάκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Κωνσταντινόπουλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αιτούντος Τ. Γ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Χριστιά, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 2275/2009 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αιτών ζητεί τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13 Οκτωβρίου 2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό .../2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Κωνσταντινόπουλος εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Άννας Ζαΐρη με αριθμό 53/18-3-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Ι- Εισάγω στο Συμβούλιό Σας κατ’ άρθρο 528 1 ΚΠΔ την με ημερομηνία κατάθεσης 13-10-2015 αίτηση του Τ.

Γ. του Α., κατοίκου ..., με την οποία επιδιώκει την ακύρωση της με αριθμ. 2275/2009 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία καταδικάστηκε αμετάκλητα σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών για απάτη σε βαθμό κακουργήματος (άρθ. 386 πα. 1,3α και β’ ΠΚ) και την επανάληψη της διαδικασίας και εκθέτω τα ακόλουθα: Η αίτηση αυτή υποβάλλεται στο αρμόδιο κατ’ άρθρο 528 § 1 ΚΠΔ Συμβούλιο του Αρείου Πάγου από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, κατετέθη δε από τον δικηγόρο Αθηνών Σπήλιο Παπαθανασόπουλο, ειδικά προς τούτο εξουσιοδοτημένο δυνάμει του υπ’ άρ. .../17-6-2015 ειδικού πληρεξουσίου του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στο Ντύσελντορφ Γερμανίας, στρέφεται κατά απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία απαγγέλθηκε καταδίκη και επιβλήθηκε η προαναφερόμενη ποινή τώρα δε ζητείται η ακύρωση της απόφασης αυτής και η επανάληψη της διαδικασίας κατά το άρθρο 527 § 1 ΚΠΔ, με επικαλούμενο λόγο την αποκάλυψη νέων γεγονότων, αγνώστων στους δικαστές που δίκασαν, τα οποία προέκυψαν μετά την δίκη και καθιστούν φανερό ότι το καταδικασθέν πρόσωπο είναι αθώο των κατηγοριών για τις οποίες καταδικάστηκε.

Η εν λόγω απόφαση καταχωρήθηκε στο ειδικό προς τούτο βιβλίο (αρ. 473 παρ.1 και 3 του ΚΠΔ ) στις 22-10-2009 και έχει καταστεί αμετάκλητη, διότι η κατ’ αυτής ασκηθείσα αναίρεση απερρίφθη δυνάμει της υπ’ αρ. 1216/2010 απόφασης του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, η οποία επισυνάπτεται η δέ αίτηση είναι νόμιμη και παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί στην ουσία της, για την οποία εκθέτω τα ακόλουθα:

II. - Κατά το άρθρο 525 παρ.1 περ. 2 του ΚΠΔ η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός των άλλων περιπτώσεων, που αναφέρονται στο άρθρο αυτό περιοριστικά, και όταν, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία, μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως, κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής "νέα γεγονότα ή αποδείξεις" είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και έτσι ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, ανεξαρτήτως αν υπήρχαν πριν από την καταδίκη ή προέκυψαν μεταγενέστερα. Τέτοιες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων, αλλά και ήδη εξετασθέντων, συμπληρωματικές ή τροποποιητικές ή διευκρινιστικές εκείνων που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση, όμως, ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο, καθιστούν φανερό όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή ότι καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο και από εκείνο που πραγματικά διέπραξε.

Τα νέα, άγνωστα στους καταδικάσαντες δικαστές, γεγονότα ή αποδείξεις που αποκαλύφθηκαν, πρέπει να αφορούν τα πραγματικά στοιχεία της υποθέσεως, τα οποία συγκροτούν το συλλογισμό του δικαστηρίου με τον οποίο δέχεται ότι συντρέχουν οι αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί όροι τελέσεως ορισμένου εγκλήματος.

Δεν είναι όμως νέα γεγονότα και δεν θεμελιώνουν λόγο επανάληψης διαδικασίας η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή νόμου ούτε η εσφαλμένη εκτίμηση ή αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων όπως και παραλείψεις ή πλημμέλειες που έλαβαν χώρα κατά την κύρια διαδικασία κατά την οποία εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση.

Επίσης, δεν είναι νέα και άγνωστα γεγονότα όσα είχαν τεθεί υπ’ όψη του δικαστή ρητά ή έμμεσα και απορρίφθηκαν από αυτόν έστω και κατ’ εσφαλμένη εκτίμηση ή δεν εκτιμήθηκαν από αυτόν προσηκόντως, αφού η αίτηση επανάληψης της διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατά αμετάκλητης απόφασης, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία (ΑΠ 16/2015, 308/2015).

III. - Στην προκειμένη περίπτωση το ως άνω Δικαστήριο, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του από την αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών μέσων που κατ’ είδος προσδιορίζονται δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "οράτε σκεπτικό της υπ’ αριθμ. 2275/2009 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών".

Ακολούθως, η απόφαση κήρυξε ένοχο τον αιτούντα - κατηγορούμενο για την αξιόποινη πράξη της απάτης με το ακόλουθο διατακτικό: "οράτε διατακτικό της ως άνω απόφασης". Με την υπό κρίσιν αίτηση ο αιτών θεωρεί ότι το αποτέλεσμα της δίκης μπορεί να ανατραπεί από τα στοιχεία που προσκομίζει ως νέα. Ειδικότερα στην από 21-6-2010 έκθεση μαρτυρικής κατάθεσης του Κ.

Μ., ενώπιον του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στο Ντύσελντορφ ο αϊτών θεωρεί ως κρίσιμο στοιχείο για την ανατροπή της ενοχής του την αμφισβήτηση της αμεροληψίας των δικαστών που αποφάσισαν επί αιτήσεως του για "αποφυλάκιση" η οποία προκύπτει από το σύνολο της κατάθεσης του μάρτυρα, που όμως δεν αποτελεί πραγματικό περιστατικό και μάλιστα σχετικό με την κατηγορία που εκδικάσθηκε αλλά εκφορά ενδοιαστικών συμπερασμάτων και εικασιών.

Επίσης ο αιτών επικαλείται και την από 17-3-2006 ένορκη κατάθεση της Ί. Ι., ως προς την οποία θεωρεί ότι το γεγονός που βεβαιώνει η μάρτυς, ότι δηλαδή έλαβε την 25-2-2006 από τον Σ. το ποσό των 232.000,- ευρώ, τα οποία έδωσε στην Ισπανία στον αδελφό του Τ., δηλώνει απεμπλοκή του ιδίου του αιτούντος από την υπόθεση. Ωστόσο η ελεγχομένη απόφαση έκρινε ότι ο νυν αιτών και τότε κατηγορούμενος ενήργησε από κοινού με τους τότε συγκατηγορουμένους του αλλά και με άλλα μη συλληφθέντα πρόσωπα και επομένως το προαναφερόμενο απόσπασμα της εν λόγω μαρτυρικής κατάθεσης απλώς επιβεβαιώνει την εμπλοκή και άλλων προσώπων στο έγκλημα και συγκεκριμένα "του αδελφού του Τ." και πάντως δεν απαλλάσσει τον αιτούντα από τις ευθύνες που του αποδόθηκαν με την καταδίκη.

Συνεπώς τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα ακόμη και εάν θεωρηθούν "νέα" δεν περιέχουν στοιχεία, που, εάν ήσαν γνωστά στο Δικαστήριο θα μπορούσαν να ανατρέψουν την περί ενοχής του αιτούντα κρίση του, Επομένως η ανατροπή του αποτελέσματος της δίκης όχι μόνο είναι αβέβαιη αλλά εντελώς αδύνατη, ακόμη και εάν θεωρηθούν αληθή τα προσκομιζόμενα νέα στοιχεία.

Κατά τα λοιπά η αίτηση στο σύνολο της περιέχει κρίσεις και ενδοιαστικές σκέψεις σχετικές με την αμεροληψία των δικαστικών λειτουργών που ασχολήθηκαν με την υπόθεση χωρίς να κομίζει νέα αποδεικτικά στοιχεία, ικανά να κλονίσουν με βεβαιότητα το αποτέλεσμα της δικαστικής κρίσης. Επειδή ο αιτών δεν επικαλείται και δεν προσκομίζει "νέα και άγνωστα γεγονότα" με την αληθινή έννοια του νόμου αλλά αναφέρεται σε γεγονότα, αδύνατα να ανατρέψουν την κρίση του Δικαστηρίου που τον δίκασαν η αίτηση του πρέπει ν’ απορριφθεί στην ουσία της και να του επιβληθούν τα νόμιμα δικαστικά έξοδα (άρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ ως ισχύει).

Για τους λόγους αυτούς Προτείνω : Α) Να γίνει δεκτή τυπικά και να απορριφθεί στην ουσία της η με ημερομηνία κατάθεσης 13-10-2015 αίτηση του Τ. Γ. του Α., κατοίκου ..., με την οποία επιδιώκει την ακύρωση της με αριθμ. 2275/2009 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία καταδικάστηκε αμετάκλητα σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών για απάτη σε βαθμό κακουργήματος (άρθ. 386 πα. 1,3α και β’ ΠΚ) και την επανάληψη της διαδικασίας και Β) Να επιβληθούν τα νόμιμα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αιτούντος.

Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Άννα Ζαΐρη"

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αιτούντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ.1 ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται, προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, αν μετά την οριστική καταδίκη του αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε.

Νέες αποδείξεις, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είναι εκείνες που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήταν άγνωστες στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, την κρίση του δε αυτή σχηματίζει το δικαστήριο, που επιλαμβάνεται της αιτήσεως για επανάληψη της διαδικασίας, από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης, καθώς και από τα έγγραφα της δικογραφίας.

Νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιεσδήποτε, όπως καταθέσεις νέων μαρτύρων ή νεότερες καταθέσεις, συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές ή και τροποποιητικές εκείνων που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου, νέα έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις ή πρακτικά ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υποθέσεως, με την προϋπόθεση όμως ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό με εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση, καθιστούν φανερό, και όχι απλώς πιθανό ότι ο καταδικασθείς είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα, τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν από αυτούς, έστω και κατ’ εσφαλμένη εκτίμηση των τεθέντων υπόψη τους αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και εκείνα, με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής ή νομικής πλευράς έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με βάση το αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι εκδόσαντες αυτήν δικαστές, εφόσον η αίτηση επαναλήψεως διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατ’ αμετάκλητης αποφάσεως, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την υπό κρίση, από 13-10-2015, αίτηση (αριθμ.καταθ. .../2015), με την οποία ο αιτών ζητεί την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας (κατ’ εκτίμηση του περιεχομένου της), που περατώθηκε με την αμετάκλητη απόφαση 2275/2009 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την ποία καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών, για απάτη σε βαθμό κακουργήματος, ισχυριζόμενος ότι, από τα νέα αποδεικτικά στοιχεία, που αναφέρονται σ’ αυτή, γίνεται φανερό ότι είναι αθώος.

Η αίτηση είναι νόμιμη, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη, παραδεκτώς δε εισάγεται ενώπιον του δικαστηρίου τούτου (άρθρα 527 παρ.3 και 528 παρ.1 ΚΠΔ) και πρέπει να εξετασθεί κατ’ ουσίαν.

ΙΙ. Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων που περιέχονται στη δικογραφία, το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την απόφαση 2275/2009, που κατέστη αμετάκλητη, μετά την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, με την απόφαση 1216/2010 του δικαστηρίου τούτου, κήρυξε, μεταξύ άλλων, ένοχο και τον αιτούντα και τον καταδίκασε σε ποινή κάθειρξης έξι (6) ετών για την πράξη της απάτης σε βαθμό κακουργήματος και ειδικότερα, ότι: "Κατά το χρονικό διάστημα από Δεκέμβριο 2005 μέχρι την 14-3-2006, ενεργώντας από κοινού (με τους συγκατηγορούμενους του I.

I. B. και A. J. - O.), εξακολουθητικά και κατ’ επάγγελμα, με σκοπό ν’ αποκομίσουν παράνομο περιουσιακό όφελος, που υπερβαίνει το ποσό των 15.000€, παρέστησαν ψευδώς στον εγκαλούντα, Π. Σ., πολιτικό μηχανικό, ότι ο Υπουργός πετρελαίων της Νιγηρίας ενδιαφέρεται’ να χρηματοδοτήσει κατασκευαστικά έργα, ποσού 250.000.000 δολαρίων στην Ελλάδα, με κεφάλαιο’ που έχει εξαγάγει από τη χώρα του, και ότι αν επιθυμεί ο εγκαλών, μπορεί να αναλάβει, με την ιδιότητα του πολιτικού μηχανικού, την εκτέλεση των έργων, με την εν λευκώ διαχείριση του κεφαλαίου, με κέρδος, ποσοστού 3 8% επί του παραπάνω ποσού, και με έλεγχο ανά τρίμηνο από εκπρόσωπο του χρηματοδότη.

Ότι, το ως άνω χρηματικό ποσό, είχε τοποθετήσει ο Υπουργός, στη χρηματιστηριακή εταιρία, με την επωνυμία ..., με έδρα τη ..., που διευθύνει η πρώτη κατηγορουμένη, εμφανιζόμενη με τα στοιχεία M. S. S. και ότι , προκειμένου να γίνει η αποδέσμευση και μεταβίβαση του ως άνω ποσού, στο όνομα του εγκαλούντος, έπρεπε να καταβάλει χρηματικά ποσά για έξοδα διακίνησης και φόρους στο Ισπανικό κράτος.

Επίσης, παρέστησαν σ’ αυτόν ψευδώς, ότι τα αναφερόμενα στη επόμενη παράγραφο πλαστά έγγραφα, της τράπεζας ... και της εταιρίας ..., είναι γνήσια, και έχουν εκδοθεί από τα ως άνω νομικά πρόσωπα, και με τον τρόπο αυτό, τον έπεισαν να τους καταβάλει τα χρηματικά ποσά α) Στη ... Ισπανίας, τον Ιανουάριο 2006, τα ποσά των 18.500 ευρώ και 70.000 ευρώ, β) στην Αθήνα, το Φεβρουάριο 2006, τα ποσά των 210.000 ευρώ και 232.000 ευρώ και συνολικά το χρηματικό ποσό των 530.500 ευρώ και έτσι έβλαψαν την περιουσία του κατά το ποσό αυτό, καθόσον αν αυτός γνώριζε ότι, ουδέν κεφάλαιο υπήρχε για επένδυση, ουδεμία σχέση είχε ο Υπουργός της Νιγηρίας, ότι τα προσκομισθέντα έγγραφα της ισπανικής τράπεζας ...

και της εταιρίας ..., είναι πλαστά, δεν θα προέβαινε στην καταβολή του ανωτέρω χρηματικού ποσού και δεν θα είχε υποστεί την περιουσιακή αυτή βλάβη, αξίας ποσού 530.500 ευρώ". Ενόψει αυτών, ο αιτών επικαλείται, με την ένδικη αίτηση, τα παρακάτω αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία είναι νέα, όπως ισχυρίζεται και τα οποία αν είχαν υπόψη τους οι δικαστές που εξέδωσαν την αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση θα κατέληγαν σε αθωωτική κρίση.

Ειδικότερα, επικαλείται: α)την από 21-6-2010 έκθεσης μαρτυρικής κατάθεσης του Κ. Μ., ενώπιον του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην πόλη Ντύσελντορφ της Γερμανίας, στην οποία αναφέρει ότι η δίωξη και καταδίκη του αιτούντος είναι παράνομη και οφείλεται σε δόλο των εμπλεκομένων δικαστικών λειτουργών που ενήργησαν προς όφελος του μηνυτή, β)την από 17-3-2006 κατάθεση της Μ.

Ι. Ι., ενώπιον της τακτικής ανακρίτριας, στην οποία αναφέρει ότι μέρος των χρημάτων, δηλαδή, ποσά 200.000 και 232€ , αντίστοιχα εισπράχθηκαν από την ίδια (στα ξενοδοχεία ... στην Αθήνα), ότι τα ποσά αυτά τα έδωσε ο μηνυτής και στη συνέχεια, τα παρέδωσε στην Ισπανία, στο αεροδρόμιο, στον αδελφό του "Τ.", που είναι συνεργάτης του μηνυτή και συνεπώς, κατά τους ισχυρισμούς του αιτούντος, το γεγονός αυτό υποδηλώνει απεμπλοκή του τελευταίου από την κατηγορία της απάτης και γ)τις από 10-3-2006 και 14-3-2006 προανακριτικές καταθέσεις του μηνυτή (Π.Σ.) και της θυγατέρας του (Κ.Σ.) από τις οποίες προκύπτει ότι αυτοί ήταν παρόντες στα προαναφερόμενα ξενοδοχεία, που παραδόθηκαν τα χρήματα στην πιο πάνω μάρτυρα Μ.

Ι. Ι., όχι για την αναφερόμενη στο σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης συναλλαγή, αλλά, είχαν ως στόχο το "ξέπλυμα μαύρου χρήματος" του μηνυτή. Όσον αφορά την πρώτη από τις πιο πάνω καταθέσεις δεν αποτελεί, βέβαια κατά νόμο, νέα απόδειξη, δηλαδή, να περιέχει πραγματικό γεγονός σχετικό με την κατηγορία που εκδικάσθηκε, αλλά, κρίση του μάρτυρα, ο οποίος, κατά τρόπο επιγραμματικό και αόριστο, αμφισβητεί, συνολικά, την αμεροληψία των δικαστών στην υπόθεση του αιτούντος.

Όσον αφορά, δε, τις λοιπές καταθέσεις, αυτές δεν αποτελούν, επίσης, νέα γεγονότα, κατά την ανωτέρα έννοια του άρθρου 525 ΚΠΔ, αφού αυτές τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Η τυχόν, δε, μη ορθή αξιολόγηση και εκτίμησή τους από το δικαστήριο, δεν μπορεί ν’ αποτελέσει λόγο επανάληψης της διαδικασίας, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο αιτών.

Κατά συνέπεια, η αίτηση είναι αβάσιμη και πρέπει ν’ απορριφθεί, ενώ, τέλος, πρέπει να καταδικασθεί ο αιτών και στα δικαστικά έξοδα (ΚΠΔ 583 παρ.1).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-10-2015 αίτηση (αριθμ.καταθ..../2015) του Τ. Γ. του Α., κατοίκου ..., για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε αμετάκλητα με την απόφαση 2275/2009 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και

Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Νοεμβρίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ