Supreme Court dismisses appeal against its own decision as inadmissible under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1682 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Γ.Β

Αριθμός 1682/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βρυσηίδα Θωμάτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη - Εισηγητή, Ευτύχιο Νικόπουλο, Βαρβάρα Πάπαρη και Φωτεινή Μηλιώνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εμπορικής Εταιρείας με την επωνυμία "…Ο.Ε.", τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Ανανιάδη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "…Ε.Π.Ε. (…)" που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μεντή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/11/2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 7195/2007 του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ως άνω ήδη αναιρεσείουσα με την από 26/2/2010 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 539/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 7195/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 3755/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών που εξαφάνισε την 8/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θηβών και παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση στο ανωτέρω πρωτόδικο Δικαστήριο. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 61/2016 του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε εκ νέου η ήδη αναιρεσείουσα με την από 14/1/2017 αίτησή της και τους από 26/6/2017 πρόσθετους λόγους αυτής.

Εκδόθηκε η 14/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 61/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας και διέταξε την διακράτηση της υπόθεσης προς ουσιαστική εκδίκαση σε νέα συζήτηση ενώπιόν του. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η ήδη αναιρεσείουσα με την από 26/1/2021 κλήση της.

Εκδόθηκε η 27/2022 απόφαση του Αρείου Πάγου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/3/2022 αίτησή της και τους από 27/1/2023 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αυτής και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 552 ΚΠολΔ, με αναίρεση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των Ειρηνοδικείων, των Μονομελών και των Πολυμελών Πρωτοδικείων, καθώς και των Εφετείων. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την παρ. 3 (γ) του άρθρου 580 ΚΠολΔ, αν αναιρεθεί η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, στο οποίο, μετά από πρώτη αναίρεση είχε παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, δεν γίνεται δεύτερη παραπομπή, αλλά ο Άρειος Πάγος δικάζει αυτός πλέον την ουσία της υπόθεσης. Από τις διατάξεις αυτές συνδυαζόμενες, προκύπτει ότι δεν υπόκεινται σε αναίρεση οι αποφάσεις του Αρείου Πάγου, είτε εκδίδονται επί της αίτησης αναίρεσης, είτε εκδίδονται μετά την αναίρεση της απόφασης, από το τμήμα της παραπομπής, αδιάφορα από τη σοβαρότητα του νομικού σφάλματος, που επικαλείται ο διάδικος (ΑΠ 1105/2020, ΑΠ 1203/2013, ΑΠ 153/1993). Η απαγόρευση δε αυτή δεν αντίκειται στο άρθρο 20 ή άλλη διάταξή του Συντάγματος, ούτε στο άρθρο 6 της Σύμβασης της Ρώμης (ν.δ. 53/1974), γιατί οι διατάξεις αυτές διασφαλίζουν μεν τη δυνατότητα προσφυγής σε δικαστήριο, όχι, όμως, και το δικαίωμα σε ένδικο μέσο κατά της απόφασης, που θα εκδοθεί (ΑΠ 1297/2019, ΑΠ 1202/2023).

Η ένδικη διαφορά άρχισε µε την από 16/11/2005 αγωγή της εκκαλούσας αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 7195/2007 του Τριμελούς Εφετείου Εύβοιας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ως άνω ήδη καλούσα -- εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα µε την από 26/2/2010 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ'αριθ. 5939/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 7195/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο αποτελούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 3755/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών που εξαφάνισε την 8/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θηβών και παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση στο ανωτέρω πρωτόδικο Δικαστήριο. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 61/2016 του Τριμελούς Εφετείου Εύβοιας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε εκ νέου η εκκαλούσα/ αναιρεσείουσα µε την από 14/1/2017 αίτησή της και τους από 26/6/2017 πρόσθετους λόγους αυτής.

Εκδόθηκε η υπ' αριθ. 14/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 61/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Ευβοίας και κράτησε την υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση σε νέα συζήτηση ενώπιόν του. Η υπόθεση επαναφέρθηκε προς συζήτηση από την εκκαλούσα και εκδόθηκε η υπ'αριθ. 27/2022 απόφαση του Αρείου Πάγου µε την οποία έγινε δεκτή η από 24-8-2015 έφεση της ενάγουσας και εν συνεχεία εν μέρει δεκτή η από 16-11-2005 αγωγή της.

Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως του Αρείου Πάγου ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-3-2022 αίτησή της, για τους διαλαμβανοµένους σ' αυτή λόγους και τους ασκηθέντες με το από 27-1-2023 δικόγραφο πρόσθετους λόγους, που κατέθεσε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 30-1-2023 και επέδωσε στην αναιρεσίβλητη στις 30-5-2023.

Η αίτηση αναίρεσης, για την οποία έχει καταβληθεί παράβολο, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, αφού στρέφεται κατά απόφασης (27/2022) του Αρείου Πάγου, η οποία σύμφωνα µε όσα διαλαμβάνονται στην ανωτέρω μείζονα πρόταση, δεν υπόκειται σε αναίρεση. Κατόπιν δε αυτών, απορριπτέοι ως απαράδεκτοι και οι από 27-1-2023 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, ενόψει της έλλειψης αυτοτέλειας και αυθυπαρξίας αυτών (ΑΠ 48/2019).

Κατ' ακολουθία, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής πρέπει να απορριφθούν. Λόγω δε της ήττας της αναιρεσείουσας, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που αυτή κατέθεσε κατά την άσκηση της αναίρεσης, στο Δημόσιο Ταμείο (αρθρ. 495 παρ. 3 εδ. ε ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η τελευταία στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις και υπέβαλε σχετικό αίτηµα (αρθ. 176, 189, 191 ΚΠολΔ), που ορίζεται στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, όπως η δικαστική δαπάνη του νικήσαντος αναιρεσίβλητου, παγίως προσδιορίζεται από τον Άρειο Πάγο, απορριπτομένου του υποβληθέντος, με τις προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου, στις 19-9-2023, αιτήματός της, για την επιδίκαση σ' αυτή για τη δικαστική της δαπάνη του μεγαλύτερου ποσού των 9.000 ευρώ, αντίστοιχη του ποσού που κατέβαλε στον πληρεξούσιο δικηγόρο της, σύμφωνα με την επικαλούμενη από αυτή απόδειξη παροχής υπηρεσιών.

Και τούτο διότι, η αμοιβή του πληρεξούσιου δικηγόρου του διαδίκου, διακρίνεται σαφώς από τη δικαστική δαπάνη, η οποία επιδικάζεται στο διάδικο και καταδικάζεται στην καταβολή της ο αντίδικός του, με τη δικαστική απόφαση. Ειδικότερα, η αμοιβή του πληρεξούσιου δικηγόρου ανάγεται στην εσωτερική από την εντολή σχέση, η οποία συνδέει τον πληρεξούσιο δικηγόρο με τον πελάτη του και καθορίζεται κατά τη μεταξύ τους συμφωνία, εφόσον αυτή είναι έγκυρη, εν ελλείψει δε τέτοιας έγκυρης συμφωνίας, κατά τις ισχύουσες εκάστοτε διατιμήσεις αμοιβής των δικηγόρων.

Αντίθετα, η δικαστική δαπάνη, στην πληρωμή της οποίας καταδικάζεται ο ηττηθείς διάδικος, καθορίζεται κατά τις περί αυτής διατάξεις του άρθρου 189 ΚΠολΔ, κατά τις οποίες αποδίδονται μόνο τα αναγκαία προς διεξαγωγή και υπεράσπιση της δίκης δικαστικά έξοδα, μεταξύ των οποίων και η δικηγορική αμοιβή, που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος αυτής (δικαστικής δαπάνης) και υπολογίζεται σύμφωνα με τις διατιμήσεις που ισχύουν, χωρίς να ενδιαφέρει η συμφωνηθείσα αμοιβή μεταξύ του δικηγόρου και του εντολέα του (ΑΠ 212/2017), ανερχόμενη εδώ στο άνω ποσό των 2.700 ευρώ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει, την από 8-3-2022 αίτηση της εταιρίας µε την επωνυμία "… ΟΕ" και τους από 27-1-2023 πρόσθετους αυτής λόγους, για την αναίρεση της υπ'αριθ. 27/2022 απόφασης του Αρείου Πάγου. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δηµόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης εκ ποσού δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Νοεμβρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 2023.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ