1682/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1682 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1682/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Μαρία Τζανακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος : Γ. Μ. του Κ., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Βρεττό.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" και συντετμημένα "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-10-2013 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2168/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2950/2015 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4-9-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Τζανακάκη διάβασε την από 9-2-2017 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του 1ου αναιρετικού λόγου εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ (ευθεία παραβίαση του άρθρου 262 ΑΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 4 εδ. δ' του Ν. 4092/2012) και την απόρριψη του 2ου αναιρετικού λόγου εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ (παρά το νόμο μη κήρυξη δικονομικού απαραδέκτου λόγω αοριστίας της ένστασης πενταετούς παραγραφής).

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 4-9-2015 (αρ. κατ. 1184/2015) αίτηση για την αναίρεση της υπ' αρ. 2950/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ), έχει ασκηθεί νόμιμα, εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων αυτής (άρθρ. 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Με το άρθρο 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με τον συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998, ΑΠ 466/2013, ΑΠ 382/2013, ΑΠ 349/2014).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ. 4 ν. 489/1976 που προστέθηκε με το άρθρο 50 παρ. 13 του ν. 1569/ 1985 και ορίζει ότι "από την ημερομηνία, που ασφαλιστική επιχείρηση κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης ή ανακαλείται η άδεια λειτουργίας της για παράβαση νόμου το Επικουρικό Κεφάλαιο (Ε.Κ.) υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης, που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκινητικά οχήματα" σαφώς προκύπτει ότι το Ε.Κ. σε περίπτωση πτώχευσης, ανάκλησης άδειας κ.λπ. της ασφαλιστικής επιχείρησης, οφείλει να καταβάλει στο ζημιωθέν πρόσωπο, ό,τι όφειλε να καταβάλει σ' αυτό η πτωχεύσασα κ.λπ. ασφαλιστική επιχείρηση, μόνο από τη σύμβαση ασφάλισης και όχι από άλλο νόμιμο λόγο. Τούτο ευθύνεται μόνο για την, από το άρθρο 10 παρ. 1 του ν. 489/1976 έναντι του ζημιωθέντος προσώπου, ευθύνη της ασφαλιστικής εταιρίας η οποία πηγάζει από την ασφαλιστική σύμβαση, η δε αξίωση αυτή του ζημιωθέντος προσώπου κατά της ασφαλιστικής εταιρίας παραγράφεται μετά πάροδο δύο ετών από την ημέρα του ατυχήματος (κατά το προϊσχύον δίκαιο) και ήδη πέντε ετών σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν. 3557/2007 - ΦΕΚ Α' 100/14-5-2007, που τέθηκε σε εφαρμογή από 14-5-2007, επιφυλασσομένων των κειμένων διατάξεων για την αναστολή και διακοπή της παραγραφής - άρθρο 10 παρ. 2 ν. 489/1976 (ΑΠ 2015/2013, πρβλ. επίσης ΑΠ 1173/ 2015, ΑΠ 1019/2015).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 4 εδάφιο δ' του Ν. 4092/2012 ορίζονται τα εξής: "...δ'. Στο τέλος του άρθρου 19 του π.δ. 237/1986 (που κωδικοποίησε τον Ν. 489/1976) προστίθεται νέα παράγραφος ως εξής: 8. Η αγωγή κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου είναι παραδεκτή, μόνον αν ο ενάγων έχει υποβάλει προ της άσκησής της στο Επικουρικό Κεφάλαιο έγγραφη αίτηση αποζημίωσης, με συνημμένα τα έγγραφα που αποδεικνύουν την απαίτησή του.

Το Επικουρικό Κεφάλαιο είναι υποχρεωμένο να απαντήσει αιτιολογημένα στην αίτηση εντός τριών μηνών από την υποβολή της, σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 6 του νόμου αυτού. Μετά τη λήψη της απάντησης του Επικουρικού Κεφαλαίου ή την άπρακτη παρέλευση της ως άνω προθεσμίας, ο παθών δύναται να ασκήσει αγωγή κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου".

Κατά δε το άρθρο 262 του ΑΚ ορίζεται ότι "στις περιπτώσεις που για να εγερθεί η αγωγή απαιτείται προπαρασκευαστική διαδικασία, η διακοπή της παραγραφής θεωρείται ότι έγινε αφότου άρχισε η προπαρασκευαστική διαδικασία, αν η αγωγή εγερθεί μέσα σε τρεις μήνες από τότε που περατώθηκε ή μέσα στην προθεσμία που τάσσει ο νόμος".

Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι με την διάταξη του άρθρου 4 εδ. δ' του Ν. 4092/2012 θεσπίζεται το απαράδεκτο της αγωγής κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου και χάριν συντομίας ΕΚ, αν δεν προηγηθεί η επίδοση της προβλεπόμενης από τη διάταξη αυτή αίτησης, η οποία, συνεπώς αποτελεί προπαρασκευαστική διαδικασία και επιφέρει τη διακοπή της παραγραφής των αξιούμενων κατά του ΕΚ δικαιωμάτων του παθόντα, καθόσον, μόνον, εάν προηγηθεί η ανωτέρω διαδικασία, είναι παραδεκτή η άσκηση της αγωγής κατά του ΕΚ.

Με τον 1ο λόγο της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ με την αιτίαση ότι παραβίασε ευθέως με εσφαλμένη ερμηνεία και μη εφαρμογή την ουσιαστικού κανόνα δικαίου διάταξη του άρθρου 262 ΑΚ σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 4 εδ. δ' του Ν. 4092/2012 (αντί του εσφαλμένου εδ. γ', που από παραδρομή αναφέρει το αναιρετήριο), με το να δεχτεί ως ουσιαστικά βάσιμη την ένσταση του ήδη αναιρεσιβλήτου ΕΚ - εφεσίβλητου περί συμπλήρωσης στις 19-8-2013 της πενταετούς παραγραφής της αγωγής του ήδη αναιρεσείοντα - εκκαλούντα κατά του ΕΚ για τις αξιώσεις αυτού, που απέρρεαν από τον τραυματισμό του στο τροχαίο ατύχημα, που συνέβη, στις 18-8-2008, στο …και στη συνέχεια με το να απορρίψει την αντένσταση διακοπής της παραγραφής, που ο παθών-ενάγων είχε προτείνει καθ' υποφοράν στην αγωγή του, αλλά και με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και επανέφερε νόμιμα στο Εφετείο, με τον 1ο λόγο της έφεσής του.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επιτρεπτή επισκόπηση κατ' άρθρ. 561 αρ. 2 ΚΠολΔ των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα εξής: Ο αναιρεσείων άσκησε σε βάρος του ήδη αναιρεσιβλήτου ΕΚ, το οποίο υπεισήλθε ως ειδικός διάδοχος στη θέση της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ..., της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε μετά το τροχαίο ατύχημα, την από 14-10-2013 (αρ.

κατ. 5118/2013) αγωγή, με την οποία αξίωνε ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το συνολικό ποσό των 32.616,30 ευρώ, για τον τραυματισμό του από αποκλειστική υπαιτιότητα του Π. Θ. του Α., οδηγού του με αρ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, που ασφάλιζε η ανωτέρω ασφαλιστική εταιρεία. Η αγωγή αυτή κοινοποιήθηκε στο εναγόμενο ΕΚ, στις 21-10-2013, με την υπ' αρ. ...

έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών, Σ. Π.. Η αγωγή συζητήθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, στις 12-5-2014 και εκδόθηκε η υπ' αρ. 2168/2014 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε την ένσταση πενταετούς παραγραφής, που πρότεινε το εναγόμενο ΕΚ με τις προτάσεις του, με την αιτιολογία, ότι από την επομένη του ατυχήματος (19-8-2008) έως την άσκηση της αγωγής (21-10-2013) είχε συμπληρωθεί στις 19-8-2013 η πενταετής παραγραφή του άρθρου 10 παρ. 2 Ν. 489/1976.

Επίσης, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε την αντένσταση διακοπής της παραγραφής, που είχε προβάλει ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, καθ' υποφοράν με την αγωγή του, αλλά και με το κύριο σώμα των προτάσεών του, όπως και με την προσθήκη - αντίκρουση αυτών, με την αιτιολογία, ότι η τηρηθείσα με ποινή απαραδέκτου της αγωγής προδικασία του άρθρου 4 εδ.

δ' του Ν. 4092/2012 δεν αποτελεί λόγο διακοπής της παραγραφής. Ο ενάγων στη συνέχεια άσκησε κατά της εκκαλουμένης πρωτόδικης απόφασης την από 18-7-2014 (αρ. κατ. 5655/2014) έφεση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με τον 1ο λόγο της οποίας επανέφερε την ανωτέρω αντένσταση διακοπής της παραγραφής και ισχυρίστηκε ότι η τήρηση της προδικασίας του άρθρου 4 εδ.

δ' του Ν. 4092/2012 συνιστά νόμιμο λόγο διακοπής της παραγραφής. Εξάλλου το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του για το ανωτέρω ζήτημα, που ενδιαφέρει την παρούσα αναιρετική δίκη, δέχτηκε ανελέγκτως (άρθρ. 561 αρ. 1 ΚΠολΔ) τα ακόλουθα: "Πλην όμως κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, το ένδικο ατύχημα έλαβε χώρα στις 18.8.2008, η δε κρινόμενη αγωγή κατατέθηκε αρμοδίως στη Γραμματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου στις 18.10.2013 και επιδόθηκε στο εναγόμενο στις 21.10.2013 (βλ.

την υπ' αριθ. ... έκθεση επίδοσης της Δικαστικής Επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών, Σ. Π.). Επομένως οι επίδικες αξιώσεις του ενάγοντος γεννήθηκαν κατά το χρόνο του ατυχήματος (18.8.2009) οπότε η προθεσμία της πενταετούς παραγραφής αυτών άρχισε από την επομένη ημέρα της επελεύσεως του γεγονότος αυτού (19.8.2008) και συμπληρώθηκε την 19.8.2013 σύμφωνα με άρθρο 7 § 2 του ν. 3557/2007 (ΦΕΚ 100 τ.

Α') με το οποίο αντικαταστάθηκε το άρθρο 10 § 2 του ν. 489/1976 (π.δ. 237/1986) και με το οποίο προβλέπεται πενταετής παραγραφή των αγωγικών αξιώσεων του ενάγοντος.

Συνεπώς, και σύμφωνα με την υπό στοιχείο (I) νομική σκέψη που προηγήθηκε και αφού μέχρι την κατά τα ανωτέρω άσκηση της αγωγής, που ολοκληρώνεται με την επίδοση, η οποία και διακόπτει την παραγραφή (άρθρα 261 ΑΚ, 215, 221 ΚΠολΔ, 10 παρ. 2 του Ν. 489/76) συμπληρώθηκε, από την επομένη ημέρα του ατυχήματος ο προαναφερθείς χρόνος της πενταετούς παραγραφής των αξιώσεων του παθόντος τρίτου κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, χωρίς να μεσολαβήσει άλλος νόμιμος λόγος διακοπής ή αναστολής της παραγραφής, καθώς όπως αναλυτικά αναφέρεται στην υπό στοιχείο II νομική σκέψη της παρούσας η εγγραφή αίτησης αποζημιώσεως που κατέθεσε στο Επικουρικό Κεφάλαιο ο ενάγων στις 22-7-2013 δεν αποτελεί λόγο διακοπής ή αναστολής της παραγραφής, όπως αβασίμως ισχυρίζεται, οι κατά του εναγομένου ΝΠΙΔ ένδικες αξιώσεις του ενάγοντος έχουν παραγραφεί και η αγωγή του τελευταίου είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη κατά παραδοχή της σχετικής ενστάσεως του εναγομένου που προβλήθηκε νόμιμα με προφορική του δήλωση στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και με τις γραπτές προτάσεις όπου η ένσταση αυτή διατυπώθηκε αναλυτικά δίνοντας στον ενάγοντα τη δυνατότητα να τις προσβάλει μέσα στη νόμιμη προθεσμία της προσθήκης-αντίκρουσης.

Συνεπώς ορθά έκρινε όμοια η εκκαλουμένη απόφαση για όλα τα παραπάνω και όσα αντίθετα ισχυρίζεται ο εκκαλών με τους σχετικούς λόγους (1ος, 2ος) της έφεσής του πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρ. 262 ΑΚ και 4 εδ. δ' του Ν.4092/2012, τις οποίες δεν εφάρμοσε, αν και συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή τους. Πιο συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων κοινοποίησε, όπως δέχτηκε και το Εφετείο, στις 22-7-2013 την από 19-7-2013 εξώδικη δήλωση-αίτηση αποζημίωσης προς το ΕΚ με συνημμένα τα έγγραφα, που αποδεικνύουν την απαίτησή του, με την υπ' αρ. 1489Ε/22-7-2013 έκθεση επίδοσης της ως άνω δικαστικής επιμελήτριας, όπως ο αναιρεσείων υποστηρίζει, χωρίς τούτο να αμφισβητηθεί ειδικά από το αναιρεσίβλητο ΕΚ. Η ανωτέρω κοινοποίηση της εξώδικης δήλωσης-αίτησης (του άρθρου 4 εδ. δ') έγινε πριν τη συμπλήρωση της πενταετίας από το ατύχημα, στις 19-8-2013.

Η κοινοποίηση αυτή έγινε στα πλαίσια του άρθρου 4 εδ. δ' του Ν. 4092/2012, που πρόσθεσε την παράγραφο 8 στο άρθρο 19 του Ν. 489/1976, που κωδικοποιήθηκε από το ΠΔ 237/1986 και τέθηκε ως προϋπόθεση για την παραδεκτή άσκηση της αγωγής του παθόντα για αξιώσεις του κατά του ΕΚ.

Συνεπώς, συνιστά προπαρασκευαστική διαδικασία, υπό την έννοια της διάταξης του άρθρ. 262 ΑΚ, εφόσον αποτελεί προϋπόθεση για το παραδεκτό της αγωγής και πρέπει να τηρηθεί πριν την άσκηση αυτής. Το ΕΚ, όπως είχε υποχρέωση από την ανωτέρω διάταξη (άρθρ. 4 εδ. δ') απέστειλε στον αναιρεσείοντα - παθόντα την από 24-9-2013 αρνητική απαντητική επιστολή με την οποία δήλωσε ότι αρνείται την εξώδικη ικανοποίηση των απαιτήσεων του παθόντα-ενάγοντα. Ακολούθως, ο παθών - αναιρεσείων, εντός της τρίμηνης προθεσμίας από την παραπάνω αρνητική απάντηση, την οποία τάσσει ο νόμος με την ανωτέρω διάταξη του άρθρ. 4 εδ. δ' Ν. 4092/2012, που έληγε στις 25-12-2013 και λόγω της αργίας των Χριστουγέννων, στις 27-12-2013, όφειλε κατ' άρθρ. 262 ΑΚ να ασκήσει την αγωγή του, την οποία πράγματι άσκησε με την κοινοποίησή της στο εναγόμενο ΕΚ, στις 21-10-2013, δηλαδή πριν την ολοκλήρωση της προπαρασκευαστικής διαδικασίας του άρθρ. 4 εδ. δ' Ν. 4092/2012, που έληγε στις 27-12-2013 (κοινοποίηση αρνητικής απαντητικής επιστολής στις 24-9-2013, συμπλήρωση της τρίμηνης προθεσμίας κατ' άρθρ. 144 ΚΠολΔ, στις 25-12-2013 και λόγω των εορτών Χριστουγέννων, στις 27-12- 2013).

Συνεπώς, η αγωγή ασκήθηκε εμπρόθεσμα, εφόσον η τήρηση της προπαρασκευαστικής διαδικασίας συνιστά κατ' άρθρ. 262 ΑΚ διακοπτικό λόγο της πενταετούς παραγραφής του άρθρου 10 παρ. 2 Ν. 489/1976, εκτός δηλαδή από προϋπόθεση για το παραδεκτό της αγωγής. Επομένως, το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε τις ανωτέρω ουσιαστικές διατάξεις και συνακόλουθα ο 1ος αναιρετικός λόγος εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ για ευθεία παραβίαση του άρθρ. 262 ΑΚ και του άρθρ. 4 εδ. δ' του Ν. 4092/2012 πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος.

Κατόπιν τούτου με δεδομένο ότι η αναιρετική εμβέλεια του 1ου αναιρετικού λόγου οδηγεί στην παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, καθίσταται πλέον αλυσιτελής, άλλως παρέλκει η εξέταση του 2ου αναιρετικού λόγου εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, που επίσης αποβλέπει στην παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και πλήττει το ίδιο κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης, με τον οποίο ειδικότερα ο αναιρεσείων αιτιάται ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την ένσταση πενταετούς παραγραφής λόγω αοριστίας αυτής, άλλως λόγω απαράδεκτης προβολής αυτής το πρώτον ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου, ανεξάρτητα από την ουσιαστική αβασιμότητα του 2ου αναιρετικού λόγου, διότι, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης η ένσταση πενταετούς παραγραφής προβλήθηκε από το ΕΚ ως εναγόμενο νόμιμα, προς υπεράσπισή του κατά της έφεσης (άρθρ. 527 παρ. 1 ΚΠολΔ), με προφορική δήλωση στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και με τις γραπτές προτάσεις, στις οποίες διατυπώθηκε αναλυτικά, ώστε ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων δεν στερήθηκε τη δυνατότητα να αντικρούσει την ένσταση παραγραφής, την οποία άλλωστε, καθ' υποφοράν με την αγωγή είχε αντικρούσει προβάλλοντας αντένσταση παραγραφής (ΑΠ 1043/2010, πρβλ επίσης, ΑΠ 127/2016, ΑΠ 84/2015, ΑΠ 243/2015).

Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο προς περαιτέρω έρευνα, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο ΕΚ, που ηττήθηκε (άρθρ. 176,183 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτού, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αρ. 2950/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (ειδική διαδικασία του άρθρ. 681Α ΚΠολΔ).

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή.

Διατάσσει να επιστραφεί στον αναιρεσείοντα το παράβολο που αυτός έχει καταθέσει για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Οκτωβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ