1682/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1682 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1682/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα της Ελλάδος", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεμιστοκλή Μερσίνη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ1 , ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Κάπο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/5/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1897/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5783/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/10/2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 4/5/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 6/10/2006 αίτησης της Τράπεζας της Ελλάδος για αναίρεση της 5783/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ.4,566 παρ.3 και 578Κ.Πολ.Δ συνάγεται ότι όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσία βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρ.559 αρ.1 και 19 Κ.Πολ.Δ), δεν αρκεί να εκτίθενται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, η έννοια που αποδίδει σ' αυτές ο αναιρεσείων και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή επαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή το αβάσιμο της αγωγής (ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή απαιτήσεως), αφού διαφορετικά δεν είναι δυνατή, με βάση το περιεχόμενου του αναιρετηρίου, η στοιχειοθέτηση των σχετικών λόγων αναιρέσεως, διότι η ευδοκίμηση της αναίρεσης εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ, από την ορθότητα όχι των νομικών αιτιολογιών, αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης, το οποίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενό του αν η αποδιδομένη στην απόφαση παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό ή αν τα δεκτά γενόμενα πραγματικά γεγονότα που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς, και χωρίς αντιφάσεις στην απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου και συνακόλουθα της ορθότητας του διατακτικού.

Εξ άλλου δεν επιτρέπεται συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ.Α.Π.27/1998, 32/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, η πλημμέλεια της παραβιάσεως των διατάξεων του άρθρου 207 Α.Κ.

και επιπλέον διέλαβε ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες στην κρίση του Εφετείου, ότι πληρώθηκε πλασματικά η αίρεση υπό την οποία τελούσε η προαγωγή του στο βαθμό του Υποδιευθυντή και αναγνώρισε ότι προήχθη στο βαθμό αυτό από την αναφερόμενη ημερομηνία. Ενώ όμως εκτίθενται οι ισχυρισμοί που προέβαλλε η αναιρεσείουσα στα δικαστήρια της ουσίας, οι διατάξεις του Οργανισμού και Κανονισμού αυτής, που διέπουν τη σχέση εργασίας των διαδίκων και η έννοια των διατάξεων αυτών καθώς και της παραπάνω ουσιαστικής διατάξεως, δεν παρατίθενται σε αυτό οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δηλαδή τα γενόμενα δεκτά από το δικαστήριο αυτό πραγματικά περιστατικά, με βάση τα οποία κατέληξε στην προαναφερόμενη κρίση του.

Επομένως, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, του οποίου δεν επιτρέπεται συμπλήρωση, κατά τα προεκτεθέντα, δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί και να στοιχειοθετηθεί ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος, ο οποίος πρέπει γι' αυτό να απορριφθεί ως αόριστος.

Με τον δεύτερο από το α΄ρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον συνταγέντα από την ορισθείσα από το Διοικητή της αναιρεσείουσας γνωμοδοτική επιτροπή πίνακα αξιολόγησης των υποψηφίων για την προαγωγή που επικαλέσθηκε και προσκόμισε. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι, παρεκτός του ότι οι γνωμοδοτήσεις, που περιέχονται στον ανωτέρω πίνακα, αποτελούν αξιολόγηση καθ΄ υποκειμενική κρίση του εργοδοτικού ως άνω οργάνου, που εντάσσεται στην όλη διαδικασία της προαγωγής ως υπηρεσιακή εισήγηση για τους υποψηφίους προς προαγωγή και στοχεύουν στην προπαρασκευή και διευκόλυνση της κρίσεως του Γενικού Συμβουλίου, σε κάθε περίπτωση δε δεν υποκαθιστούν, ούτε δεσμεύουν την κρίση του υπηρεσιακού συμβουλίου και δεν περιλαμβάνονται στα κατά το άρθρο 12 του Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας και Κανονισμού Βαθμολογικής και Μισθολογικής Τάξεως των υπαλλήλων της αναιρεσείουσας, από την περιεχομένη στην προσβαλλόμενη απόφαση διαβεβαίωση ότι ελήφθησαν υπόψη τα έγγραφα "....τα οποία οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν....", σε συνδυασμό με το σύνολο των πραγματικών παραδοχών του Εφετείου προκύπτει αδιστάκτως ότι ελήφθη υπόψη και ο παραπάνω πίνακας αξιολόγησης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-10-2006 αίτηση της Τράπεζας της Ελλάδος, Α.Ε., για αναίρεση της 5783/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου που ορίζεται στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ