1681/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1681 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1681/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Γαλάνη - Λεοναρδοπούλου, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη και Διονυσία Μπιτζούνη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ιωάννου Κωνσταντινόπουλου (γιατί κωλύεται η εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση αναιρέσεως του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ι. Γ. του Β., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, Αθανάσιο Βαρλάμη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 239/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Δυτικής Μακεδονίας. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημ/των) Δυτικής Μακεδονίας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16 Ιουνίου 2016 δήλωση του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 825/2016.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 25 παρ. 1 του ν.1882/1990 θεσπίσθηκε η ποινική ευθύνη από την μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο, που είναι βεβαιωμένα στις δημόσιες υπηρεσίες και ειδικότερα από την παραβίαση της προθεσμίας καταβολής τους, κατά τις ισχύουσες εκάστοτε διατάξεις, αναλόγως του αν αυτά είναι καταβλητέα εφάπαξ ή με δόσεις, έτσι ώστε η ποινική μεταχείριση να διαφοροποιείται ως προς το χρονικό σημείο ενάρξεως της ποινικής ευθύνης του υπαιτίου, αλλά και ως προς το ύψος του μεγέθους του χρέους.

Το άρθρο αυτό (25 του ν. 1882/1990) ακολούθως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 23 του ν.2523/1997, με το οποίο αφενός μεν ποινικοποιήθηκε η μη καταβολή χρεών και προς τρίτους (πλην ιδιωτών), που εισπράττονται από τις δημόσιες υπηρεσίες ή τα τελωνεία και, αφετέρου αυξήθηκε το ύψος του οφειλομένου ποσού, που καθιστά αξιόποινη την πράξη της μη καταβολής.

Εν συνεχεία συμπληρώθηκε με το άρθρο 34 του ν.3016/2002 (ΦΕΚ 110/17.5.2002) και ακολούθως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του αρθρ. 34 του ν.3220/2004 (ΦΕΚ ΑΊ5/28.1.2004), το οποίο καταλαμβάνει και την παρούσα υπόθεση ως εκ του χρόνου τελέσεως της πράξεως και ως επιεικέστερο της εκ νέου τροποποιήσεως αυτού με το άρθρο 3 παρ.1 Ν.3943/2011.

Μετά την τελευταία αυτή αντικατάσταση, το ποινικό αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και λοιπών βεβαιωμένων και ληξιπροθέσμων εσόδων στις Δ.Ο.Υ. και τα τελωνεία, κατά τον εν προκειμένω χρόνο καταβολής των επίδικων χρεών, 1) αντιμετωπίσθηκε ενιαία ως προς το χρόνο εισπράξεως τους, ορισθέντος ότι είναι ο χρόνος της συμπληρώσεως τεσσάρων μηνών από τότε που έπρεπε να καταβληθεί το χρέος, ανεξάρτητα από τον τρόπο καταβολής των χρεών, εφάπαξ ή σε δόσεις, 2) στο κατώτερο ληξιπρόθεσμο ποσό οφειλής για την οποία ζητείται η ποινική δίωξη, υπολογίζονται μαζί με τη βασική οφειλή και οι λοιπές επιβαρύνσεις από τόκους και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής, 3) οι ποινές καθορίσθηκαν βάσει του κατώτερου ποσού συνολικής κατά οφειλέτη ληξιπρόθεσμης οφειλής, ανεξάρτητα από το είδος του χρέους και 4) αυξήθηκαν τα όρια του χρέους για τη μη καταβολή, για τα οποία ζητείται η ποινική δίωξη του οφειλέτη, ορισθέντος έτσι ότι: "1.

Η καθυστέρηση καταβολής των βεβαιωμένων στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, διώκεται ύστερα από αίτηση του προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ.

ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης: α) τεσσάρων τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά την ως άνω αίτηση, υπερβαίνει το ποσό των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ, β) έξι τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α', υπερβαίνει το ποσό των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ, γ) ενός τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α', υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ".

Ήδη με το άρθρο 20 του Ν.4321/2015 αντικατεστάθησαν οι άνω διατάξεις, αλλά ο νόμος αυτός δεν έχει εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση, ως δυσμενέστερος των ανωτέρω προϊσχύων διατάξεων (άρθρο 2 παρ.1 Π.Κ.) αφού για χρέη συνολικού ύψους άνω των 150.000€, όπως τα επίδικα, προβλέπει βαρύτερη ποινή τριών (3) τουλάχιστον ετών.

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο, τα δε αποδεικτικά μέσα αρκεί να αναφέρονται γενικώς κατά το είδος τους χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τί προέκυψε από καθένα από αυτά ούτε αξιολογική συσχέτιση μεταξύ τους.

Δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, καθόσον στην περίπτωση αυτή πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Σύμφωνα με την εκτεθείσα ρύθμιση του άρθρου 34 παρ.1 του Ν. 3220/2004, προκύπτει, ότι κρίσιμα στοιχεία για τη θεμελίωση του προαναφερθέντος εγκλήματος της μη καταβολής χρεών, που πρέπει να προσδιορίζονται στην καταδικαστική απόφαση, για να είναι αυτή ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, όπως επιβάλλεται κατά τα άνω, είναι: 1) η αρχή, που προέβη στη βεβαίωση του χρέους, 2) το ύψος του χρέους, 3) ο τρόπος πληρωμής του (εφάπαξ ή σε δόσεις), 4) ο ακριβής χρόνος καταβολής του, όταν αυτό καταβάλλεται εφάπαξ ή της κάθε δόσεως, όταν καταβάλλεται σε δόσεις, ο οποίος δεν συμπίπτει αναγκαίως με το χρόνο που βεβαιώθηκε το χρέος, διότι ο νόμος, ως βεβαίωση χρεών εννοεί εκείνη, που γίνεται από την αρμόδια οικονομική αρχή και έχει ως περιεχόμενο τον προσδιορισμό του υπόχρεου προσώπου, καθώς και του είδους και του ποσού της οφειλής, ενώ το ληξιπρόθεσμο του χρέους συνάπτεται με τη λεγόμενη ταμειακή βεβαίωση, οπότε και μπορεί το χρέος αυτό να εισπραχθεί, 5) η μη πληρωμή τριών συνεχών δόσεων του σε δόσεις χρέους ή ολόκληρου του ποσού του, όταν αυτό είναι καταβλητέο εφάπαξ, πέραν των τεσσάρων μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής του, οπότε συνάγεται και προσδιορίζεται και ο χρόνος τελέσεως του αδικήματος και 6) η ιδιότητα του υπόχρεου για την καταβολή των χρεών και υπέχοντος προς τούτο ποινική ευθύνη.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Ποιν.Δ., λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 239/2016 αποφάσεως του, το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Δυτικής Μακεδονίας, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι, την κατάθεση μάρτυρος κατηγορίας και των εγγράφων που αναγνώσθηκαν, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, σε σχέση με τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα, ότι αποδείχθησαν κατά λέξη τα εξής: "στην … εντός χρονικού διαστήματος από 30.06.2008 έως 31.05.2009, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, καθυστέρησε την καταβολή των βεβαιωμένων στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το συνολικό δε χρέος από κάθε αιτία συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών (10.10.2014), ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά το παρόν κατηγορητήριο και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του, υπερβαίνει το ποσό των 150.000,00 ευρώ.

Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος υπό την ιδιότητά του ως Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας με την επωνυμία "... Α.Ε." δεν προέβη, ως όφειλε στην καταβολή, ληξιπρόθεσμων, χρεών προς το δημόσιο, τα οποία έχουν βεβαιωθεί από την Δ.Ο.Υ. …, προερχόμενα από μισθώματα ακίνητης περιουσίας, έκτακτη εισφορά, προσωρινή βεβαίωση εισόδημα, έξοδα διοικητικής εκτέλεσης, πρόστιμο Φ.Π.Α., τέλη χρήσης, όπως αναλυτικά εμφανίζονται στο συνημμένο πίνακα χρεών που περιλαμβάνει αριθμό και ημερομηνία βεβαίωσης, οικονομικό έτος, και είδος φόρου, ανάλυση ποσού, τον τρόπο πληρωμής, τον αριθμό ληξιπρόθεσμων δόσεων και τις ημερομηνίες λήξης της πρώτης και τελευταίας δόσης και το οποίο συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων, ανέρχεται στο ποσό των 1.289.760,70 ευρώ, όπως αυτός αναλυτικότερα εμφαίνεται στον παρακάτω πίνακα χρεών και ο οποίος έχει ως εξής:

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει, να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2 β Π.Κ." Στη συνέχεια, το παραπάνω δικαστήριο της ουσίας κήρυξε τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ένοχο, με το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ.2β Π.Κ, της αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο κατ' εξακολούθηση, για την οποία του επέβαλε ποινή φυλακίσεως δύο (2) ετών, την οποία μετέτρεψε σε χρηματική, με το ακόλουθο διατακτικό: "

Κηρύσσει τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι στην … εντός χρονικού διαστήματος από 30.06.2008 έως 31.05.2009, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, καθυστέρησε την καταβολή των βεβαιωμένων στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το συνολικό δε χρέος από κάθε αιτία συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών (10.0.2014), ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά το παρόν κατηγορητήριο και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του, υπερβαίνει το ποσό των 150.000,00 ευρώ.

Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος υπό την ιδιότητά του ως Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας με την επωνυμία "... Α.Ε." δεν προέβη, ως όφειλε στην καταβολή, ληξιπρόθεσμων, χρεών προς το δημόσιο τα οποία έχουν βεβαιωθεί από την Δ.Ο.Υ. …, προερχόμενα από μισθώματα ακίνητης περιουσίας, έκτακτη εισφορά, προσωρινή βεβαίωση εισόδημα, έξοδα διοικητικής εκτέλεσης, πρόστιμο ΦΠΑ, τέλη χρήσης, όπως αναλυτικά εμφανίζονται στο συνημμένο πίνακα χρεών που περιλαμβάνει αριθμό και ημερομηνία βεβαίωσης, οικονομικό έτος, και είδος φόρου, ανάλυση ποσού, τον τρόπο πληρωμής, τον αριθμό ληξιπρόθεσμων δόσεων και τις ημερομηνίες λήξης της πρώτης και τελευταίας δόσης και το οποίο συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων, ανέρχεται στο ποσό των 1.289.760,70 ευρώ, όπως αυτός αναλυτικότερα εμφαίνεται στον παρακάτω πίνακα χρεών και ο οποίος έχει ως εξής:

Αναγνωρίζει ότι ο κατηγορούμενος στην πράξη του ωθήθηκε όχι από ταπεινά αίτια , αλλά λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε (άρθρο. 84 παρ. 2 β ΠΚ)". Με αυτά που δέχθηκε το ως άνω δικαστήριο (Τριμελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας) διέλαβε στο σκεπτικό, όπως αυτό αλληλοσυμπληρώνεται από το διατακτικό, της προσβαλλόμενης απόφασής του την απαιτούμενη από τις προδιαληφθείσες διατάξεις του Συντάγματος και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, για την κρίση του ότι ο ήδη αναιρεσείων τέλεσε την πράξη, για την οποία καταδικάσθηκε.

Συγκεκριμένα, εκτίθενται στην απόφαση, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την αποδεικτική διαδικασία, τα οποία συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο κατ' εξακολούθηση, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία αποδείχθηκαν τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις υπαγωγής τους στις ανωτέρω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του άρθρου 25 παρ.

παρ. 1 εδ. δ στοιχ. β', 3, 7 ν.1882/1990, όπως αντικαταστάθηκε με άρθρο 23 §1 ν. 2523/1997 και άρθρο 34 παρ. παρ. 1, 2, 3 ν. 3220/2004, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε χωρίς να τις παραβιάσει ευθέως ή εκ πλαγίου και δεν στερείται νομίμου βάσεως. Ειδικότερα, προσδιορίζονται η αρχή που προέβη στη βεβαίωση των χρεών (Δ.Ο.Υ. …), το ύψος των χρεών, ο τρόπος πληρωμής τους και ο ακριβής χρόνος που έπρεπε να καταβληθεί το καθένα, ο οποίος, θεωρείται και χρόνος τελέσεως κάθε μερικότερης πράξεως.

Περαιτέρω, αναφέρονται ο τόπος τελέσεως της πράξεως, καθώς και ο δόλος του κατηγορουμένου που ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος που του αποδίδεται και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεση των προαναφερθέντων αποδεικτικών μέσων ή αξιολογική συσχέτισή των.

Συνεπώς, η αιτίαση του αναιρεσείοντος περί του ότι η απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι εμπεριέχεται αντίφαση στο σκεπτικό αυτής, η οποία αντίφαση επαναλαμβάνεται και στο διατακτικό, ως προς το ποσό του χρέους, για το οποίο καταδικάστηκε για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών, είναι απορριπτέα, ως αβάσιμη.

Το συνολικό ποσό των χρεών του αναιρεσείοντος ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο διακόσια ογδόντα εννέα χιλιάδες επτακόσια εξήντα Ευρώ και εβδομήντα λεπτά (1.289.760, 70), ποσό που αναγράφεται και ολογράφως στον αναλυτικό πίνακα χρεών που είναι ενσωματωμένος τόσο στο σκεπτικό της απόφασης όσο και στο διατακτικό αυτής και ουδεμία ασάφεια δημιουργείται ως προς το ύψος του οφειλομένου ποσού.

Η αναγραφή αριθμητικά και μόνο του ποσού 1.329.188,21 ευρώ (=1.289.760,70 + 39.427,58) στον ως άνω ενσωματωμένο πίνακα χρεών δεν δημιουργεί ασάφεια ή αντίφαση, καθότι είναι προφανής η εκ παραδρομής παραμονή του ίδιου ποσού με εκείνο που αναγραφόταν στον ενσωματωμένο στην απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου πίνακα, καίτοι στον παρόντα πίνακα χρεών έχει διαγραφεί πλέον το ποσό των 39.427,58 ευρώ (που αναφέρετο στη γραμμή 4 του αρχικού πίνακα χρεών), όπως καταθέτει και η εξετασθείσα μάρτυρας υπάλληλος Δ.Ο.Υ.

Δ. Π., τη μαρτυρία της οποίας συνεκτίμησε το Δικαστήριο κατά την έκδοση της απόφασής του. Επομένως, είναι αβάσιμες οι αντίθετες αιτιάσεις που περιέχονται στον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. και Ε' και Δ' Κ.Ποιν.Δ., για εκ πλαγίου παραβίαση των άρθρων 25 παρ. ν.1882/1990, όπως ισχύει και 98 ΠΚ, και για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ο οποίος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατόπιν αυτού, μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16.6.2016 δήλωση του Ι. Γ. του Β., κατοίκου ... που επιδόθηκε στις 17.6.2016 στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της απόφασης 239/2016 του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Νοεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Νοεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ