Supreme Court dismisses appeal rejecting claim for wage differences based on non-applicable collective agreements.

Απόφαση 1680 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1680/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, (Ν.Π.Δ.Δ.), το οποίο εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Χατζηκοκολάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 281/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 4968/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14-9-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 12-9-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τα άρθρα 3, 4, 9, και 10 της από 22-12-1988 Ειδικής ΣΣΕ "περί των όρων αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα Δημόσια νοσοκομεία της Χώρας", που συνήφθη με την πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο (πράξη καταθ.

Ειρ. Αθηνών 18/18-1-1989) και κηρύχθηκε υποχρεωτική με την 17853/1989 Α.Υ.Ε. (ΦΕΚ Β' 741) στις διατάξεις της οποίας υπάγονται οι εργαζόμενοι με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα νοσοκομεία του Ν.Δ. 2592/1953 (όπως το αναιρεσίβλητο), επεκτείνονται στο σύνολό τους οι διατάξεις του Ν. 1505/1984 "αναδιοργάνωση μισθολογίου προσωπικού δημόσιας διοίκησης κ.λ.π.", όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 18190/1988, στους εργαζόμενους, πλην ιατρών, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου που αναφέρονται στο άρθρο 1 της παρούσης (άρθρ. 3).

Οι διαφορές αποδοχών που θα προκύψουν από την εφαρμογή της συμβάσεως πέρα από τις αποδοχές που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι κατά την έναρξη της ισχύος της, θα καταβληθούν σταδιακά (άρθρ. 4). Τυχόν καταβαλλόμενες ανώτερες αποδοχές από αυτές που καθορίζονται με την παρούσα συλλογική σύμβαση διατηρούνται (άρθρ. 9).

Η ισχύς της παρούσας ειδικής συλλογικής συμβάσεως εργασίας αρχίζει από 1 Ιουλίου 1988. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι από της ισχύος της ως άνω Ειδικής Συλλογικής Συμβάσεως οι εργαζόμενοι με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου στα νοσοκομεία του Ν.Δ. 2592/1953 λαμβάνουν τις αποδοχές της ειδικής αυτής συλλογικής συμβάσεως, εκτός εάν οι μέχρι τότε καταβαλλόμενες, βάσει των διατάξεων που ίσχυσαν προηγουμένως, είναι ανώτερες από τις καθοριζόμενες με την ως άνω ειδική συλλογική σύμβαση (της ΠΟΕΔΗΝ), οπότε εξακολουθούν να καταβάλλονται οι ανώτερες, οι προβλεπόμενες από τις προϊσχύσασες διατάξεις.

Η δε τελευταία διάταξη (άρθρ. 9) έχει την έννοια της διατηρήσεως των ανωτέρω αποδοχών και όχι του μέχρι τότε ισχύοντος συστήματος προσδιορισμού τους (ΑΠ 842/05).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα στην από 20-12-1999 αγωγή της, το δικόγραφο της οποίας επισκοπείται από τον ΄Αρειο Πάγο, ισχυρίστηκε ότι την 4-7-1978 προσλήφθηκε ως καθαρίστρια από το αναιρεσίβλητο νοσοκομείο (ΝΠΔΔ) με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου και εξακολούθησε να παρέχει τις υπηρεσίες της κατά το από 1-7-1995 - 31-12-1997 επίδικο χρονικό διάστημα με αποδοχές που καθορίζονται από το νόμο, τις σχετικές ΣΣΕ και ΔΑ.

Ζήτησε να υποχρεωθεί το αναιρεσίβλητο να της καταβάλει ως διαφορές των αποδοχών της το ποσό των 2.311.369 δρχ., το οποίο προέκυπτε από τις μη εφαρμοσθείσες ευνοΪκότερες γι΄ αυτή από 21-3-1994 και 2-4-1996 εθνικές γενικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Για τον υπολογισμό των αποδοχών της έλαβε ως βάση το κατώτερο ημερομίσθιο του εργατοτεχνίτη των ως άνω Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

το οποίο προσαύξησε με τα επιδόματα τριετιών, συζύγου, άρθρου 44 ν. 1193/1981 και προσέθεσε τα επιδόματα τροφής, ειδικής αποζημίωσης (άρθρ. 7 ν. 2019/1992) και του ν.δ. 1064/1971. Με το ως άνω περιεχόμενο η ένδικη αγωγή, ενόψει του ότι με αυτή δεν ζητείται η διαφορά αποδοχών μεταξύ εκείνων που η αναιρεσείουσα ελάμβανε πριν από την 1-7-1988 και εκείνων που διαμορφώθηκαν μετά ταύτα με την εφαρμογή της από 22-12-1988 Ειδ.Σ.Σ.Ε.

της ΠΟΕΔΗΝ, την οποία διαφορά εδικαιούτο η αναιρεσείουσα, αλλά η εφαρμογή των διατάξεων των ΕΓΣΣΕ, ως ευνοϊκοτέρων, είναι νόμω αβάσιμη, διότι με αυτή ζητείται η εφαρμογή συστήματος των αποδοχών διαφόρου του καθιερωθέντος με την ως άνω Ειδ.ΣΣΕ συστήματος, το οποίο και εφαρμόζεται από την ισχύ της, διατηρουμένης μόνο επί αξιώσεως για καταβολή της προσωπικής διαφοράς, ήτοι των ανωτέρων κατάβαλλομένων βάσει της τελευταίας αποδοχών (άρθρ. 9).

Επομένως το Εφετείο που δέχθηκε ότι, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, το μισθολογικό καθεστώς που διέπει τη σύμβαση εργασίας της αναιρεσείουσας ρυθμίζονταν από 1-7-1988 από την από 22-12-1998 Ειδ.ΣΣΕ και όχι από τις ΕΓΣΣΕ, επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που δέχθηκε τα ίδια και απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη, δεν παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 2, 7 παρ. 1, 8 παρ. 1 και 10 του ν. 1876/1990 και συνεπώς ο πρώτος, υπό το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Ο υπό το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελλείψεις ή ασάφειες στη διατύπωση της ελλάσσονας πρότασης της προσβαλλομένης αποφάσεως σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως ο λόγος αυτός της αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη (Ολ. ΑΠ 44/1990). Στην κρινόμενη υπόθεση το Εφετείο έκρινε την αγωγή ως μη νόμιμη και ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση για ανεπαρκή αιτιολογία, ως προς τη μη εφαρμογή των ευνοϊκοτέρων ΕΓΣΣΕ, είναι απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-9-2004 αίτηση της ..... για αναίρεση της 4968/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου από επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ