Supreme Court dismisses appeal for vague facts and attacking uncontrollable evidence evaluation.

Απόφαση 1675 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1675/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς Οικονομίας και Οικονομικών και Δημόσιας Τάξης, που κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Χρέπα, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Αγροτική Ασφαλιστική", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευλογέτα Τσιτσιπή-Μισαηλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., 2. ....... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ελευθέριο Πετρίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 140/2001, 760/2001 και 817/2001 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 210/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 365/2005 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 14 Απριλίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πλαστήρας Αναστασάκης, ανέγνωσε την από 8 Φεβρουαρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Κυριτσάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 566 και 118 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να είναι ορισμένο με την κατά συγκεκριμένο τρόπο αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν το σφάλμα που αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Αν αποδίδεται στην απόφαση το σφάλμα ότι ψευδώς ερμήνευσε και εσφαλμένως εφάρμοσε διάταξη του ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.), η διάταξη αυτή πρέπει να καθορίζεται συγκεκριμένα καθώς και πού έγκειται το ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα με βάση πάντα τα περιστατικά που έγιναν δεκτά.

Επί αιτιάσεως δε για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να αναφέρεται ποιά συγκεκριμένα διδάγματα παραβιάστηκαν, ο κανόνας δικαίου στην εξειδίκευση του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν ενώ έπρεπε, ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα και σε τι συνίσταται η παραβίαση. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298 και 914 Α.Κ., η αποζημίωση συνίσταται στην ανόρθωση της θετικής ή αποθετικής ζημίας που επήλθε από την αδικοπραξία, προϋπόθεση δε της ευθύνης προς αποζημίωση είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του ζημιογόνου γεγονότος και της ζημίας που επήλθε, η οποία υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη ήταν ικανή, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, να επιφέρει και επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση τη ζημία.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη, αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), ενώ, αντιθέτως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν υπό τα φερόμενα ως διαπιστωθέντα πραγματικά περιστατικά, η πράξη ή παράλειψη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως πρόσφορη αιτία του παραχθέντος αποτελέσματος, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου και συγκεκριμένα από απόψεως παραβάσεως ή όχι των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την υπαγωγή των διαπιστωθέντων πραγματικών περιστατικών στη νομική έννοια της αιτιώδους συναφείας κατά τη διάταξη του άρθρου 551 αριθ. 1β΄ (560 αριθ. 1β΄) Κ.Πολ.Δ.

Στην προκειμένη περίπτωση το αναιρεσείον (Ελληνικό Δημόσιο) με τους δύο λόγους της αιτήσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη 365/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, η οποία εκδόθηκε επί εφέσεως κατά της 210/2002 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Πειραιώς, την πλημμέλεια ότι με το να δεχθεί, με βάση τις αναφερόμενες παραδοχές της, ότι αποκλειστικά υπαίτιος του αυτοκινητικού ατυχήματος (συγκρούσεως αυτοκινήτων) που έλαβε χώρα στις 3.11.1999 επί της οδού Γρηγορίου Λαμπράκη Πειραιώς κατά το οποίο προκλήθηκαν υλικές ζημίες στο υπ΄ αριθ. .....

περιπολικό αυτοκίνητο της Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ) ήταν ο προστηθείς από το αναιρεσείον - ενάγον- Ελληνικό Δημόσιο οδηγός του Εμμανουήλ Γυπαράκης : α) παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 297, 298 και 914 Α.Κ., 19, 20 και 42 του ΚΟΚ (ν. 2696/1999) και β) δεν έλαβε υπόψη τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων και την υπαγωγή σ΄ αυτές των πραγματικών γεγονότων και ειδικότερα το γεγονός ότι η υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών αποτελεί πρόσφορη αιτία ατυχημάτων, στη συγκεκριμένη περίπτωση δε ότι η εκ μέρους του δευτέρου αναιρεσιβλήτου, οδηγού του ετέρου των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών αποτέλεσε την πρόσφορη αιτία του ατυχήματος.

Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρεται, όπως θα έπρεπε, και μάλιστα συγκεκριμένα που έγκειται το ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης σε σχέση με τα περιστατικά που έγιναν δεκτά, όπως και σε τι συνίσταται η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας εκ μέρους της σε σχέση με την ερμηνεία των κανόνων δικαίου και μάλιστα υπό την έννοια ότι η εσφαλμένη αυτή ερμηνεία ή υπαγωγή εκ μέρους του Δικαστηρίου της ουσίας αναφέρεται στα περιστατικά που έγιναν από αυτό δεκτά και όχι στην ειδικότερη παραδοχή του ότι η εκ μέρους του άνω αναιρεσιβλήτου υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών δεν τελούσε σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, η οποία (παραδοχή), κατά τα ανωτέρω, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

΄Ετσι όμως όπως διατυπώνονται οι λόγοι της αναίρεσης είναι αόριστοι και επομένως απαράδεκτος. Εξάλλου οι ίδιοι λόγοι είναι ομοίως απαράδεκτοι γιατί υπό την επίκληση της παραβιάσεως των άνω διατάξεων πλήττουν την ανέλεγκτη από τον ΄Αρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως για τους άνω λόγους η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-4-2005 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 365/2005 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων τριάντα (330) Ευρώ για την πρώτη τούτων (Αγροτική Ασφαλιστική ΑΕ) και στο ποσό των τριακοσίων τριάντα (330) Ευρώ για τους λοιπούς (από κοινού).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ