1673/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1673 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1673/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Μαρία Νικολακέα, προεδρεύουσα αρεοπαγίτη, Αρετή Παπαδιά, Αντιγόνη Καραΐσκου- Παλόγου, Σοφία Τζουμερκιώτη και Γεώργιο Δημάκη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 20η Μαρτίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ν. Α. του Γ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Αλέξανδρου Στρίμπερη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "...." (...), όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στο ... και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Παναγιώτη Ηλιοπιερέα-Πιερράκο, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-3-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 125/2014 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 9954/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί αναιρεσείουσα με την από 14-11-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε ο αρεοπαγίτης Γεώργιος Δημάκης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης, προκύπτουν τα ακόλουθα: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα με την από 22-3-2017 αγωγή της, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών ισχυρίζεται ότι με σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προσέφερε στην εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη τις εκτιθέμενες υπηρεσίες της από τον χρόνο προσλήψεώς της την 18-9-2002 έως και την από 12-7-2004, ημερομηνία κατά την οποία καταγγέλθηκε η σύμβασή της.

Όμως η καταγγελία της εν λόγω συμβάσεως ήταν άκυρη, όπως έγινε δεκτό αμετακλήτως με την 245/2012 απόφαση του Εφετείου Πατρών. Για τον λόγο αυτό ζήτησε με την αγωγή της να της καταβληθεί, μετά από παραδεκτό περιορισμό του αρχικού αιτήματός της, το συνολικό ποσό των 11.376 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από τότε που κάθε κονδύλιο κατέστη ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, άλλως από της επιδόσεως της αγωγής, για μισθούς υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από 01-01-2013 μέχρι 19-8-2013 ( για το χρονικό διάστημα από 12-7-2004 έως 31-12-2012 έχει ασκηθεί η από 27-6-2011 αγωγή ενώπιον του Μον Πρωτ Αθηνών).

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, ενώ η έφεση που άσκησε η ενάγουσα κατά της εν λόγω αποφάσεως ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, απορρίφθηκε με την 9954/2017 απόφασή του , επίσης, ως αβάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε η κρινόμενη από 14-11-2017 αίτηση αναίρεσης. 2.

Για το ορισμένο του λόγου αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ο κανόνας δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, σε τι συνίσταται η παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς και η επίδραση που είχε το σφάλμα στο διατακτικό της απόφασης.

Λόγος αναίρεσης που δεν περιέχει τα στοιχεία αυτά είναι απορριπτέος ως αόριστος (ΑΠ 1852/2007).

Εν προκειμένω, ο μόνος κρινόμενος λόγος αναιρέσεως, με επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολ ,αληθώς όμως κατ' άρθρο 560 αριθ 1 ΚΠολΔ, για το ορισμένο του οποίου ισχύουν όσα προαναφέρθηκαν στην μείζονα σκέψη, για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με την προσβαλλομένη απόφαση εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ.

Ειδικότερα η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται επί λέξει τα εξής: <<Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προαναφερόμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης, το Εφετείο δέχτηκε ως νόμιμη και κατ' ουσίαν βάσιμη την ένσταση εκ του άρθρου 342 ΑΚ, δηλ τον ισχυρισμό της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης ότι αυτή είχε δικαιολογημένη αμφιβολία όσον αφορά την ύπαρξη και την έκταση της οφειλής.

Ακολούθως δε απέρριψε την έφεσή κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, που κρίνοντας ομοίως, απέρριψε την αγωγή , με την οποία η ενάγουσα ζήτησε την επιδίκαση μισθών υπερημερίας λόγω άκυρης απολύσεως από την αναιρεσίβλητη. Με την κρίση όμως αυτή το Εφετείο παραβίασε τη μεν διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ δια της εφαρμογής της, ενώ δεν ήταν εφαρμοστέα, τις δε διατάξεις των άρθρων 349, 350, 648, 656, 669 παρ 2 A.K., 1,2 και 5 ν. 3198/1955, 1 και 3 ν. 2112/1920, δια της μη εφαρμογής τους ενώ ήταν εφαρμοστέες.>> 3.

Η αναιρεσείουσα αναφέρει στο αναιρετήριο ότι παραβιάστηκαν κανόνες ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα οι διατάξεις: α) του αρθ 342 ΑΚ, ενώ δεν ήταν εφαρμοστέα και β) αυτές των αρθ. 349, 350, 648, 656, 669 παρ. 2 ΑΚ, 1, 2 και 5 ν. 3198/1955, 1 και 3 ν. 2112/1920, που ήταν εφαρμοστέες. Ομως δεν προσδιορίζει σε τι συνίσταται η παραβίαση αυτών, δηλ γιατί δεν έπρεπε να εφαρμοστεί το αρθ 342 ΑΚ και γιατί έπρεπε να εφαρμοστούν οι διατάξεις των αρθ 349, 350, 648, 656, 669 παρ. 2 ΑΚ, 1, 2 και 5 ν. 3198/1955, 1 και 3 ν. 2112/1920.

Επίσης δεν αναφέρει και ποια ήταν η επίδραση του σφάλματος της εφαρμογής και μη εφαρμογής τους στο διατακτικό της απόφασης, με αποτέλεσμα ο λόγος αυτός να είναι εντελώς αόριστος και απορριπτέος.

4. Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-11-2017 αίτηση περί αναιρέσεως της 9954/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών . -Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2018. -Και

Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ