1670/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1670 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1670/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Μ.-Α. Μ. του Τ.,\ ( M.-A. M.) κατοίκου ... και ήδη προσωρινά διαμένοντος στο ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικόλαου Σαργιαννίδη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρίας Γενικών Ασφαλειών με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΙΣ-ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ Ανώνυμος Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλειών", η οποία εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αρ.κατάθ. 56101/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 38424/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 403/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί o αναιρεσείων με την από 2-6-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Δημητρούλα Υφαντή, ανέγνωσε την από 9-10-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της υπ' αριθ. 403/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά το μέρος της μόνο που άφησε αδίκαστο το αίτημα του αναιρεσείοντος για την επιδίκαση αναγνωριστικοί των εις το σκεπτικό τόκων υπερημερίας.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. 2441β'/6-2-2012 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, καθώς και κλήση προς συζήτηση της αίτησης επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη, η οποία όμως δεν εμφανίσθηκε κατά την ως άνω συνεδρίαση, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο.

Επομένως και σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, που επισπεύδεται από τον αναιρεσείοντα παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 9 του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη ως αίτηση στην προαναφερθείσα διάταξη θεωρείται εκείνη που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της αγωγής και της δίκης, περιλαμβάνεται δε στην προαναφερθείσα έννοια και το αίτημα καταβολής τόκων, το οποίο αν παρέμεινε αδίκαστο ιδρύει τον προαναφερθέντα αναιρετικό λόγο.

Εξάλλου, εάν ο ενάγων ασκήσει κατά του εναγομένου καταψηφιστική αγωγή με την οποίαν ζητεί να του καταβάλει χρηματική αποζημίωση με το νόμιμο τόκο από την επίδοσή της ή για μελλοντικές αξιώσεις από τότε που κάθε μια απ' αυτές είναι απαιτητή και επιδώσει αντίγραφο της αγωγής αυτής στον οφειλέτη, κατά τη συζήτηση δε της αγωγής περιορίσει το καταψηφιστικό αίτημα, δηλαδή και για τους τόκους, σε αναγνωριστικό, ο εναγόμενος οφείλει τόκους υπερημερίας από την επίδοση της αγωγής (άρθρο 345 Α.Κ.) εφ' όσον η αγωγή μετά την παραίτηση από το καταψηφιστικό αίτημα διατηρεί το χαρακτήρα της όχλησης που συνεπάγεται την οφειλή τόκων υπερημερίας (ΟλΑΠ 13/1994).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης για την εκτίμηση της βασιμότητα του μοναδικού αναιρετικού λόγου προκύπτουν τα εξής: Ο ήδη αναιρεσίβλητος με την από 4-12-2007 αγωγή του επικαλούμενος την θανάτωση σε τροχαίο ατύχημα του πατέρα του, ο οποίος κάλυπτε τις διατροφικές του ανάγκες και την κάλυψη της αστικής ευθύνης του συγκεκριμένου ατυχήματος από την τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία και ήδη αναιρεσείουσα, όπως και την έκδοση σε προηγηθείσα δίκη επί άλλης αγωγής του προγενέστερης τελεσίδικης απόφασης με την οποία αναγνωρίστηκε η υπαιτιότητα της αρχικά πρώτης εναγόμενης οδηγού αυτοκινήτου, η οποία είχε προστηθεί στην οδήγηση από τη δεύτερη αρχικά εναγομένη κυρία του αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην ήδη αναιρεσείουσα τρίτη εναγομένη, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι σ' ολόκληρο ο καθένας να του καταβάλουν για τη στέρηση διατροφής που κατέβαλε σ' αυτόν ο πατέρας του το ποσό των 910 € το μήνα για το χρονικό διάστημα από 24-10-2007 (που έληγε η προηγηθείσα αποζημίωση που επιδικάσθηκε τελεσίδικα) έως 23-10-2011, με το νόμιμο τόκο για κάθε μηνιαία παροχή από την επίδοση της αγωγής για όσες μηνιαίες δόσεις ήταν απαιτητές την 24η κάθε μήνα, για δε τη μετά την επίδοση της αγωγής δόσεις από της καθυστέρησης κάθε μιας από αυτές μέχρι την εξόφληση.

Κατά τη συζήτηση της αγωγής αυτής στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ο αναιρεσείων με δήλωση του πληρεξούσιου Δικηγόρου του στο ακροατήριο, η οποία καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα πρακτικά του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου περιόρισε όλα τα καταψηφιστικά αιτήματα της αγωγής του δηλαδή για κεφάλαια και τόκους σε αναγνωριστικά, το δε Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ως πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή κατά ένα μέρος και αναγνώρισε την υποχρέωση των τότε εναγομένων να καταβάλλουν στον αναιρεσείοντα ενάγοντα σ' ολόκληρο ο καθένας το ποσό των 250 € μηνιαίως προκαταβολικά την 24η κάθε μήνα για το χρονικό διάστημα από 24-10-2007 έως 23-10-2011 με το νόμιμο τόκο για μεν τις ληξιπρόθεσμες μηνιαίες δόσεις πριν από την επίδοση της αγωγής από την επόμενη της επίδοσής της, για δε τις λοιπές από την επόμενη κάθε μηνός κατά την οποία η δόση ήταν προκαταβλητέα.

Επί ασκηθείσας έφεσης της αναιρεσίβλητης Ασφαλιστικής Εταιρείας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 403/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εξαφάνισε την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση, γιατί δεν είχε ερευνηθεί ισχυρισμός για συνεισφορά στη διατροφή του αναιρεσιβλήτου και της μητέρας του, στη συνέχεια δε το Εφετείο δικάζοντας κατ' ουσία την υπόθεση δέχτηκε κατά ένα μέρος την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση και της αναιρεσίβλητης να καταβάλει στον αναιρεσείοντα το ποσό των 250 € μηνιαίως ως αποζημίωση για το χρονικό διάστημα από 24-10-2007 έως 23-10-2011.

Το Εφετείο όμως παρέλειψε να αποφανθεί και για το αίτημα επιδικάσεως τόκων υπερημερίας που ζητήθηκαν από την επίδοση της αγωγής ή από τη δήλη μέρα κατά την οποία η κάθε δόση ήταν απαιτητή, για το χρόνο μετά την επίδοση της αγωγής. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης κρίνεται βάσιμος.- Μετά από αυτά πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη, ακολούθως δε παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, για περαιτέρω εκδίκαση (αρθρ. 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.) και καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα (αρθρ. 176, 182 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθ. 403/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά το μέρος της μόνο που άφησε αδίκαστο το αίτημα του αναιρεσείοντος για την επιδίκαση αναγνωριστικώς των εις το σκεπτικό τόκων υπερημερίας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Νοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Νοεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ