Supreme Court dismisses appeal against expropriation compensation valuation, rejecting claims of procedural defects and factual errors.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to annul the First Instance Court's decision on expropriation compensation. The appellant argued the court erred by partially accepting a vague compensation request and setting a lower final value than the temporary one, citing constitutional and ECHR violations. The court rejected these arguments, ruling that the partial acceptance did not violate procedural requirements and that the appellant's claims regarding valuation errors improperly challenged the substantive judgment of the lower court.
Legislator headnote
AI generatedArticles 17(2) of the Constitution, Article 6(1) of the ECHR, Article 1 of Protocol No. 1 of the ECHR; The Supreme Court holds that a partial acceptance of a vague compensation request does not constitute a procedural defect, and appeals challenging the factual valuation of expropriated land without sufficient evidence are inadmissible as they infringe upon the finality of the lower court's substantive decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1669 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1669/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ......, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Μπαταβάνη.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικής διαδόχου του προϋφισταμένου ΝΠΔΔ με την επωνυμία ΟΣΚ, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εύελπι Βεργή.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Απριλίου 2001 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών. Εκδόθηκε η 358/2002 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16 Ιανουαρίου 2003 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 6 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 17 παρ. 2 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 Π.Π.Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και υπέπεσε στις πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., γιατί με την προσβαλλόμενη απόφασή του δεν απέρριψε στο σύνολό της, ως απαράδεκτη (για έλλειψη προδικασίας), παντελώς αόριστη και μη νόμιμη, την από 10-4-2001 αίτηση της αναιρεσίβλητης για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης απαλλοτριωθείσας εδαφικής έκτασης για την ανέγερση διδακτηρίου του 9ου νηπιαγωγείου ΄Ανω Λιοσίων Αττικής, αλλά αντίθετα, ύστερα από συνεκδίκασή της με ανταίτηση του αναιρεσείοντος, δέχτηκε εν μέρει αυτή (όπως και την ανταίτηση) και καθόρισε την οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης για την εδαφική έκταση που αναφέρεται σ' αυτή σε δραχμές 40.000 το τετραγωνικό μέτρο, που είναι μικρότερη της προσωρινής (80.000 δρχ.) η οποία καθορίστηκε με τη 588/2001 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Αθηνών, ενώ έκρινε ότι δεν ήταν δυνατός ο καθορισμός οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για το αναφερόμενο κατά τρόπο αόριστο στην αίτηση ισόγειο κτίσμα, συστατικό της απαλλοτριωθείσης εδαφικής έκτασης, γιατί δεν υπήρχε η απαιτούμενη προδικασία, καθόσον δεν περιλαμβανόταν στον από Δεκεμβρίου 1996 κτηματολογικό πίνακα που συνέταξε ο μηχανικός .....
και θεώρησε ο μηχανικός ...... Με τέτοιο περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο σχετικός ισχυρισμός του αναιρεσείοντος έχει προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας.
ΙΙ.- Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, επικουρικά, η πλημμέλεια του εδαφίου 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., γιατί, ενώ δέχτηκε ότι υπάρχει αντίφαση μεταξύ αίτησης οριστικού προσδιορισμού τιμής και πίνακα, καθώς και ότι δεν ήταν παραδεκτή η αίτηση ως προς το κτίσμα για έλλειψη προδικασίας, δεν αιτιολογεί καθόλου για ποιο λόγο δεν απέρριψε στο σύνολό της την αίτηση, αλλά καθόρισε τιμή μονάδας μόνο για την εδαφική έκταση και απέρριψε σιωπηρά το αίτημα για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για το κτίσμα, ενώ έπρεπε "να κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτηση της αίτησης με σκοπό να συμπληρωθούν οι ελλείψεις του πίνακα και ως προς τα επικείμενα". Η αναιρεσιβαλλομένη έκρινε, όπως από το περιεχόμενό της προκύπτει, ότι η ως άνω έλλειψη του πίνακα σε σχέση με το κτίσμα, δεν δημιουργεί κάποιο απαράδεκτο για έλλειψη προδικασίας, ούτε ασκεί επίδραση στη νομιμότητα του αιτήματος για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για την απαλλοτριωθείσα εδαφική έκταση, που τελικά δέχτηκε εν μέρει ως κατ' ουσίαν βάσιμο.
Συνεπώς, ανεξάρτητα από την αοριστία του, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση, ότι η έλλειψη αυτή του πίνακα σε σχέση με το κτίσμα της αίτησης, επιφέρει απαράδεκτο της συζήτησης και του άλλου αιτήματος για καθορισμό τιμής μονάδας αποζημίωσης για την απαλλοτριωθείσα εδαφική έκταση.
ΙΙΙ.- Με τον τρίτο και τελευταίο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων επικαλείται και πάλι τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. και υποστηρίζει, ότι το Εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες από τις διατάξεις αυτές, γιατί "ψευδώς υπήγαγε τα παρατιθέμενα (στο αναιρετήριο) πραγματικά περιστατικά (σε σχέση με την αξία της εδαφικής έκτασης) στην ουσιαστική διάταξη που ψευδώς επίσης εφάρμοσε και δέχτηκε αποζημίωση για την εδαφική έκταση δραχμών 40.000 το μ², ενώ από την ορθή υπαγωγή έπρεπε να δεχτεί ότι η αξία του απαλλοτριωθέντος δεν υπολείπετο του ποσού των 80.000 το μ²" και επικουρικά γιατί δεν αιτιολογεί επαρκώς "πώς δεν άσκησαν βαρύνουσα επιρροή στην κρίση του τα ουσιώδη αποδεικτικά μέσα που εκείνος προσήγαγε και τα οποία πλησιέστερα στο χρόνο, τόπο και περιοχή του απαλλοτριωθέντος, αποδίδουν την πραγματική αξία αυτού, αλλά έλαβε υπόψη απρόσφορη ως συγκριτικό στοιχείο απόφαση του έτους 1995 με αποτέλεσμα να επιδικάσει αποζημίωση 40.000 δραχμών ανά μ², αντί άνω των 80.000 δραχμών ανά μ²".
Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), διότι στην πραγματικότητα, με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, καθώς και τις ελλείψεις ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, που όμως διαπιστώνεται με σαφήνεια, χωρίς έτσι να υπάρχουν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.
ΑΠ 861/1984).
Για τους λόγους αυτούς -
Απορρίπτει την από 16-1-2003 αίτηση του Ιωάννη Δέδε, για αναίρεση της 358/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και -
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Οκτωβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 26 Οκτωβρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ