Supreme Court dismisses appeal due to failure to consider sworn affidavit presented before the lower court.

Απόφαση 1668 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1668/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΡΤΟ ΣΚΙΩΝΗ Α.Ε." που εδρεύει στην Νέα Σκιώνη Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Καμπά και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", όπως τροποποιήθηκε η επωνυμία της αρχικά αναιρεσείουσας "ΦΟΙΝΙΞ-ΜΕΤΡΟΛΑΪΦ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πανούση με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/3/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 12/4/2000 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27696/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 852/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ως άνω αναιρεσίβλητη με την από 13/6/2003 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 154/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου που αναίρεσε την 852/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 2746/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5/2/2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης, ανέγνωσε την από 7/1/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 Κ.Πολ,Δ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 106, 237 παρ. 1 στοιχ. β', 453 και 524 παρ 1 του Κ.Πολ,Δ, προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από τον διάδικο .Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση αποδεικτικού μέσου (όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητα του.

Η εν λόγω επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζομένων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του αποδεικτικού μέσου (Ολ.ΑΠ 14/2005). Εξάλλου, στις υποθέσεις που δικάζονται κατά τις διατάξεις των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (666 ,667 και 670 έως 676 Κ.Πολ.Δ), οι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον Ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου, που λαμβάνονται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 671 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ , ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου πριν από είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες αποτελούν όχι κατηγορία εγγράφων, αλλά αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, η μη λήψη υπόψη του οποίου δημιουργεί λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρίθμ. 11 Κ.Πολ.

Δ . Η βεβαίωση, λοιπόν του δικαστηρίου της ουσίας ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, αφορά τα έγγραφα που προσκομίστηκαν είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα (αρθρ. 432 επ. Κ.Πολ.Δ), είτε για να χρησιμεύσουν για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και όχι τις προαναφερόμενες ένορκες βεβαιώσεις (ΑΠ 687/1999) Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες άσκησαν την από 31 -3-2000 αγωγή τους κατά του Φ1 και της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την οποία ισχυριζόταν, ότι από υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου κατά την οδήγηση του υπ αρίθμ. ...

ΙΧΦ αυτοκινήτου που ήταν ασφαλισμένο στη δεύτερη εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη συγκρούστηκαν το ως άνω αυτοκίνητο με το υπ αρίθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της δεύτερης αναιρεσείουσας, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του πρώτου ενάγοντος και την επέλευση υλικών βλαβών στο αυτοκίνητο της δεύτερης.

Ζητούσαν δε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους καταβάλουν σε ολόκληρο ο καθένας στον πρώτο το ποσόν των 201 .05 1 .024 δρχ ως αποζημίωση για την αποκατάσταση των ζημιών, που υπέστη από τον τραυματισμό του και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του Η εταιρία Φ1 ΟΕ, άσκησε κατά του πρώτου αναιρεσείοντος και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία HELVETIA ΑΕ την από 12-4-2000 αγωγή της, με την οποία ισχυριζόταν ότι το ως άνω ατύχημα προήλθε από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου αναιρεσείοντα και ζητούσε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να της καταβάλουν σε ολόκληρο ο καθένας το ποσό των 2.666 000 δρχ ως αποζημίωση προς αποκατάσταση των υλικών ζημιών του αυτοκινήτου της.

Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε η υπ αρίθμ, 27696/2001 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσ/κης, με την οποία έγινε δεκτό ότι αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος ήταν ο Φ1, έγινε μερικά δεκτή η αγωγή των αναιρεσειόντων και απορρίφθηκε η αντίθετη κατ αυτών αγωγή. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκαν οι από 10-11-2001, 12-11-2001 και 19-11-2001 εφέσεις των Φ1, της αναιρεσίβλητης και της εταιρίας Φ1 ΟΕ , αντίστοιχα.

Επί των εφέσεων αυτών εκδόθηκε η με αρίθμ. 852/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσ/κης, με την οποία έγιναν μερικά δεκτές και οι δύο αγωγές αφού κρίθηκε ότι υπήρξε συνυπαιτιότητα και των δύο οδηγών 80% για το Φ1 και 20% για τον πρώτο αναιρεσείοντα Η απόφαση αυτή αναιρέθηκε κατόπιν αιτήσεως αναιρέσεως της ήδη αναιρεσίβλητης με την υπ αρίθμ. 154/2004 απόφαση αυτού του δικαστηρίου για ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας των δύο οδηγών και παραπέμφθηκε η υπόθεση για εκδίκαση στο Εφετείο Θεσ/κης που είχε εκδώσει την αναιρεθείσα.

Στη συνέχεια εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση η οποία δέχτηκε αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου αναιρεσείοντος, και απέρριψε την αγωγή των αναιρεσειόντων κατά της αναιρεσίβλητης. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης μετά την αναίρεση στο Εφετείο οι αναιρεσείοντες, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων, προς απόδειξη του ισχυρισμού τους ότι αποκλειστικός υπαίτιος του τροχαίου ατυχήματος ήταν ο Φ1 προσκόμισαν και επικαλέστηκαν με τις προτάσεις τους που κατέθεσαν εμπρόθεσμα, και την υπ' αριθ. 973/5-3-2001 ένορκη ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσ/κης βεβαίωση του Μ1 (βλ.

σελ. 6 των από 15-2-2006 προτάσεών τους, όπου γίνεται αναφορά "...στην επαναπροσκομιζόμενη ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα Μ1...." σε συνδυασμό προς την αναφορά στην τελευταία σελίδα, ότι προσκομίζουν όλα τα έγγραφα που μνημονεύονται στους ενσωματωμένες προτάσεις της προηγουμένως στο ίδιο Εφετείο, στις οποίες αναφέρεται και ο αριθμός της ένορκης αυτής βεβαίωσης.

Η ένορκη αυτή βεβαίωση λήφθηκε νόμιμα μετά από εμπρόθεσμη πολύχρονο....από τη συζήτηση της υπόθεσης στο Εφετείο, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, κλήτευση και της αναιρεσίβλητης, όπως προκύπτει από την .... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσ/κης .... Εξάλλου, η κλήση νομίμως επιδόθηκε στο υποκατάστημα της αναιρεσίβλητης στη Θεσσαλονίκη, όπου γίνεται επίκληση και δεν αμφισβητείται ότι καταρτίστηκε η σύμβαση ασφάλισης για το ζημιογόνο αυτοκίνητο (ΟλΑΠ 1443/2006).

Επομένως, οι αντίθετες αιτιάσεις είναι αβάσιμες. Κατόπιν αυτών η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Με την προσβαλλόμενη όμως απόφαση, ενώ διαβεβαιώνεται ότι λήφθηκαν υπόψη και εκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, από το σύνολο των αιτιολογιών της δεν καθίσταται αδίστακτα βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη και η ως άνω ένορκη βεβαίωση.

Ειδικότερα, ενώ αναφέρεται ότι λήφθηκαν υπόψη ένορκες βεβαιώσεις, που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, δεν περιλαμβάνεται σ αυτές η ανωτέρω, χωρίς μάλιστα να διατυπώνεται ότι η αναφορά των άλλων ενόρκων βεβαιώσεων είναι ενδεικτική, ενώ δε στη γενική διαβεβαίωση υπάρχει η επισήμανση ότι θα γίνει ειδική αναφορά για ορισμένα αποδεικτικά μέσα, σε άλλα σημεία της αποφάσεως, δεν γίνεται ρητή μνεία της ανωτέρω ένορκης βεβαίωσης.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ 11 Κ.Πολ.Δ, με την αιτίαση ότι δεν λήφθηκε υπόψη η ανωτέρω ένορκη βεβαίωση είναι βάσιμος στην ουσία και πρέπει να γίνει δεκτός. Μετά από αυτά παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων της αναίρεσης και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο Θεσ/κης, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων λόγω της ήττας τους (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ,Δ )

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2746/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσ/κης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο Θεσ/κης, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως,

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων,τα οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ