1667/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1667 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1667/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Ναυσικά Φράγκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-6-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και της Σ. Β., μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κορίνθου και συνεκδικάστηκε με την από 24-1-2011 παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 443/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 362/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-6-2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ναυσικά Φράγκου διάβασε την από 23-3-2016 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτου Ειρήνης Καλού, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των λόγων της αίτησης αναίρεσης, καθώς και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 362/2014 οριστικής απόφασης του δικάσαντος ως εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου ως προς την αναιρεσείουσα.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 14 του Ν. 2496/1997 "αν ο λήπτης της ασφάλισης έχει αξίωση προς αποκατάσταση της ζημίας κατά τρίτου, η αξίωση περιέρχεται στον ασφαλιστή στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε". Από την παραπάνω διάταξη προκύπτει ότι ο ασφαλιστής από τότε που θα καταβάλει το ασφάλισμα στον ασφαλισμένο, υποκαθίσταται στη θέση εκείνου και μπορεί να ενασκήσει κατά του υπαιτίου της ζημίας τρίτου, τις αξιώσεις του τελευταίου.

Η ασφαλιστική υποκατάσταση αποτελεί εκχώρηση από τον νόμο και επέρχεται αυτοδίκαια από το χρόνο καταβολής της ασφαλιστικής αποζημίωσης στο λήπτη της ασφάλισης, η αξίωση, δε, περιέρχεται στον ασφαλιστή στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε. Επομένως, ο ασφαλιστής, που κατέβαλε το ασφάλισμα, υποκαθίσταται στη θέση που ακριβώς βρισκόταν ο ασφαλισμένος έναντι του τρίτου, εναντίον του οποίου αυτός δικαιούται να στραφεί συνεπεία της από την επέλευση του ασφαλιστικού κινδύνου ζημίας.

Περαιτέρω, ο Ν. 489/1976 ρυθμίζει την έναντι τρίτων υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης για ατυχήματα από αυτοκίνητο. Αποβλέπει στην προστασία τρίτων προσώπων και όχι του ιδίου του κυρίου του αυτοκινήτου. Διαφορετική από την υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων που διέπεται από το Ν. 489/1976 είναι η ασφάλιση ιδίων ζημιών του ζημιούμενου.

Η τελευταία δυνατόν να οφείλεται σε υπαιτιότητα του ίδιου ασφαλισμένου, αλλά και σε υπαιτιότητα τρίτου προσώπου. Η ασφάλιση ιδίων ζημιών δεν διέπεται από τον παραπάνω νόμο, αλλά από το Ν. 2496/1997. Η ασφάλιση ιδίων ζημιών έχει κατά κανόνα αποζημιωτικό χαρακτήρα, δηλαδή συνάπτεται με σκοπό να αποζημιωθεί ο παθών-ασφαλισμένος από τον ασφαλιστή του σε περίπτωση επελεύσεως της ασφαλιστικής περιπτώσεως.

Η ασφάλιση αυτή συνάπτεται προς το συμφέρον του ασφαλισμένου και όχι του υπόχρεου τρίτου. Ενόψει του τελευταίου, αλλά και λόγω του αποζημιωτικού χαρακτήρα της συμβάσεως ασφαλίσεως ο ζημιωθείς ασφαλισμένος για την αποκατάσταση της ζημίας του έχει δύο υποχρέους: α] τον προκαλέσαντα τη ζημία τρίτο και συνήθως ευθυνόμενο γι' αυτή και β] τον ασφαλιστή του.

Ο παθών δύναται να επιδιώξει την αποκατάσταση της ζημίας του από οποιοδήποτε υπόχρεο εκ των παραπάνω δύο επιθυμεί. Αν προτιμήσει τον υπόχρεο τρίτο δεν μπορεί στη συνέχεια να εισπράξει και την ασφαλιστική αποζημίωση, αφού καλύφθηκε η ζημία του, η δε συναφθείσα ασφάλιση έχει αποζημιωτικό χαρακτήρα. Δηλαδή αποκλείεται είσπραξη διπλής αποζημιώσεως τόσο από τον υπόχρεο τρίτο όσο και από τον ασφαλιστή.

Συνήθως θα προτιμήσει την είσπραξη της ασφαλιστικής αποζημιώσεως από τον ασφαλιστή του. Στην περίπτωση αυτή λειτουργεί η υποκατάσταση κατά την παρ. 1 του άρθρ. 14 του Ν. 2496/1997. Αυτή αποτελεί μηχανισμό μέσω του οποίου η κατά του υπόχρεου τρίτου αξίωση αποζημιώσεως του παθόντος περιέρχεται στον ασφαλιστή του.

Με την ικανοποίηση του ασφαλισμένου - παθόντος από τον ασφαλιστή μεταβιβάζεται ισόποσα στον ασφαλιστή η αξίωση αποζημιώσεως του ασφαλισμένου παθόντος κατά του υπόχρεου τρίτου. Η μεταβίβαση αυτή επέρχεται με την πραγματική πληρωμή του ασφαλίσματος από τον ασφαλιστή στον ασφαλισμένο του. Στο νόμο δεν προβλέπεται άλλη πρόσθετη προϋπόθεση για την επέλευση της υποκαταστάσεως, όπως π.χ.

συμφωνία μεταξύ ασφαλισμένου και ασφαλιστή ή αναγγελία της πληρωμής από τον ασφαλιστή στον υπόχρεο προς αποζημίωση τρίτο. Τρίτος κατά το άρθρ. 14 του Ν. 2496/1997 είναι κάθε πρόσωπο το οποίο δεν είναι αντισυμβαλλόμενος (ή λήπτης της ασφαλίσεως κατά τη νέα διατύπωση του άρθρ. 1 παρ. 1 του Ν. 2496/1997) ή ασφαλισμένος στη σύμβαση ασφαλίσεως.

Σε περίπτωση συμβάσεως ασφαλίσεως ιδίων ζημιών αυτοκινήτου τρίτος κατά κανόνα είναι ο υπόχρεος σε αποζημίωση όπως και ο ασφαλιστής του που έχει ασφαλίσει την ευθύνη του πρώτου από την πρόκληση αυτοκινητικού ατυχήματος. Τρίτος μπορεί να είναι και το Επικουρικό Κεφάλαιο, στην περίπτωση π.χ. κατά την οποία η ζημία στον παθόντα προκαλείται από ανασφάλιστο αυτοκίνητο, ή από ασφαλισμένο όχημα ή από όχημα ασφαλισμένο σε ασφαλιστική επιχείρηση, της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας λόγω παραβάσεως νόμου (άρθρ. 19 παρ. 1 περ.

β' και γ' του Ν. 489/1976). Στην περίπτωση αυτή δεν εφαρμόζεται η παρ. 5 του άρθρου 19 του Ν. 489/1976, σύμφωνα με την οποία "5. Η αποζημίωση του Επικουρικού Κεφαλαίου περιορίζεται στην συμπλήρωση του ποσού που υποχρεούται να καταβάλει ασφαλιστικό Ταμείο ή άλλος Οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης για την αυτή αιτία στο ζημιωθέντα".

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το Επικουρικό Κεφάλαιο ευθύνεται στην έκταση που ορίζει ο νόμος και απέναντι στον ασφαλιστή ο οποίος δυνάμει συμβάσεως, συνήθως μικτής ασφάλισης ικανοποίησε τον παθόντα και ο οποίος ασφαλιστής δυνάμει του άρθρου 14 παρ. 1 του Ν. 2496/ 1997 (προηγούμενο άρθρο 210 ΕμπΝ) υποκαθίσταται στα δικαιώματα του τελευταίου τα οποία έχει κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου (ή και άλλου υπόχρεου).

Επομένως, αν πρόκειται, όπως στην ένδικη περίπτωση περί ασφαλίσεως ιδίων υλικών ζημιών του ασφαλισμένου και προκλήσεως ζημίας σ' αυτόν από όχημα ασφαλισμένο σε ασφαλιστική επιχείρηση, της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας ασφαλιστικής λόγω παραβάσεως νόμου, οπότε κατά μεν το άρθρο 19 παρ. 1γ' του Ν. 489/1976, το Επικουρικό Κεφάλαιο είναι υποχρεωμένο να καταβάλει στα πρόσωπα που ζημιώθηκαν την κατά την παράγραφο 2 του άρθρου αυτού αποζημίωση λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών ή υλικών ζημιών από αυτοκινητιστικά ατυχήματα, κατά δε το άρθρο 25 παρ. 4 του ίδιου Νόμου "Από την ημερομηνία που η ασφαλιστική, επιχείρηση κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης ή ανακαλείται η άδεια λειτουργίας της για παράβαση νόμου, το Επικουρικό Κεφάλαιο υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του Κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα" το Επικουρικό Κεφάλαιο ευθύνεται στην έκταση που ορίζει ο νόμος και απέναντι στον ασφαλιστή ο οποίος δυνάμει συμβάσεως, συνήθως μικτής ασφάλισης ικανοποίησε τον παθόντα και ο οποίος ασφαλιστής δυνάμει του άρθρου 14 παρ. 1 του Ν. 2496/1997 (προηγούμενο άρθρο 210 ΕμπΝ) υποκαθίσταται στα δικαιώματα του τελευταίου τα οποία έχει κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου (ή και άλλου υπόχρεου).

Εξάλλου, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αντίστοιχο του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται σε περίπτωση παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η δε παραβίαση του κανόνα αυτού συνίσταται στην εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή του, η οποία υπάρχει όταν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αν και δεν υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις του, ή στην αντίθετη περίπτωση, όταν δεν εφαρμόζεται κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ενώ υπάρχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις του, σύμφωνα με όσα ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.ΑΠ 1/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου, με το να δεχτεί ότι η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία που αποζημίωσε την παθούσα σε αυτοκινητικό ατύχημα ασφαλισμένη της για ίδιες ζημίες, δεν υποκαθίσταται στην αξίωση αποζημίωσης της τελευταίας κατά του αναιρεσίβλητου Επικουρικού Κεφαλαίου δεν νομιμοποιείται κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 14 παρ. 1 ν. 2496/97, να στραφεί κατά του αναιρεσιβλήτου Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο", για την επιδίκαση του ποσού αποζημίωσης για υλικές ζημίες που κατέβαλε στην ως άνω ασφαλισμένη της, επειδή, κατά την αναιρεσιβαλλομένη, δεν συνδέεται με το Επικουρικό Κεφάλαιο με κάποια έννομη σχέση που να του παρέχει δικαίωμα αποζημίωσης κατ' αυτού, παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 14 παρ. 1 του Ν. 2496/1997, 19 παρ. 1 εδ.

δ' και 25 παρ. 4 του ν. 489/1976, τις οποίες δεν εφάρμοσε αν και κατά τις παραδοχές του συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους. Επίσης, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ίδια ως άνω πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, διότι το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου, με το να δεχτεί ότι η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία [η οποία δεν είναι φορέας κοινωνικής ασφάλισης] δεν υποκαθίσταται, στην αξίωση αποζημίωσης του παθόντος ασφαλισμένου της, κατά του αναιρεσιβλήτου Επικουρικού Κεφαλαίου, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/1976, δεδομένου ότι η ευθύνη του Επικουρικού Κεφαλαίου, κατά τα οριζόμενα στην ως άνω διάταξη είναι επικουρική και όχι εγγυητική, πηγάζει ευθέως από το νόμο και υπάρχει μόνο έναντι του ζημιωθέντος τρίτου και όχι έναντι οποιουδήποτε υπόχρεου προς αποζημίωση του παθόντος, και υπερισχύει ως ειδικότερη έναντι της γενικότερης ισχύος και εφαρμογής διατάξεως του άρθρου 14 παρ. 1 του Ν. 489/1976, περί υποκαταστάσεως, αν και ή ως άνω διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του Ν. 489/1976 δεν ήταν εφαρμοστέα, δεδομένου ότι κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης αυτή είναι ιδιώτης ασφαλιστής και όχι φορέας κοινωνικής ασφάλισης και επί πλέον η διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 επιβάλλει περιορισμό (και όχι κατάργηση) της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου, όσον αφορά τις παροχές των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης προς τους ασφαλισμένους τους και μόνο.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου, δικάζοντας, μεταξύ άλλων την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης, δέχτηκε, κατά το ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση μέρος της, τα ακόλουθα: "Με την από 23-6-2010 (αριθμ. εκθ. καταθ. 448/23-6-2010) αγωγή τους ενώπιον του Ειρηνοδικείου Κορίνθου, οι εκκαλούντες - ενάγοντες ισχυρίστηκαν ότι από υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, ο οποίος οδηγούσε το με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του, το οποίο εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν ασφαλισμένο για τις προς τους τρίτους ζημίες του στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "....", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε και ως εκ τούτου υπεύθυνο για τις προς τρίτους ζημίες και σωματικές βλάβες, υποκαθιστώντας την ως άνω εταιρία, είναι το δεύτερο εναγόμενο νομικό πρόσωπο, έγινε αυτοκινητικό ατύχημα στον τόπο, το χρόνο και με τις συνθήκες που περιγράφουν στην αγωγή, με συνέπεια να προκληθούν υλικές ζημίες στο με αριθμό κυκλοφορίας ...

Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που οδηγούσε η πρώτη εξ αυτών ιδιοκτησίας της, το οποίο ήταν ασφαλισμένο με μικτή ασφάλιση στη δεύτερη εξ αυτών ασφαλιστική εταιρία, και η οποία κατέβαλε στην πρώτη ασφαλισμένη της, το ποσό των 10.000,00 ευρώ, έναντι της θετικής ζημίας που υπέστη από το ένδικο ατύχημα (ανταλλακτικά, επισκευή αυτοκινήτου και μείωση εμπορικής αξίας).

Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, με προσωρινά εκτελεστή απόφαση να τους καταβάλουν, έκαστος εις ολόκληρον και με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση, στην πρώτη εξ αυτών το ποσό των 2.490 Ευρώ, το οποίο αποτελεί τη διαφορά ανάμεσα στο ποσό που της κατέβαλε η ασφαλιστική της εταιρία (δεύτερη ενάγουσα) και της θετικής ζημίας της, ήτοι ποσό 490,00 ευρώ, πλέον της χρηματικής ικανοποίησής της, λόγω ηθικής βλάβης, εκ ποσού 2.000,00 ευρώ και στη δεύτερη το ποσό των 10.000,00 ευρώ, που αυτή κατέβαλε στην ασφαλισμένη της πρώτη ενάγουσα, αφού υποκαταστάθηκε αυτοδικαίως στα δικαιώματα αυτής και να καταδικασθούν οι εναγόμενοι στα δικαστικά τους έξοδα...

Στην προκείμενη περίπτωση, με το σχετικό μοναδικό λόγο της υπό κρίσιν υπό στοιχεία Α' εφέσεως οι εκκαλούντες βάλλουν κατά της εκκαλουμένης διότι εσφαλμένως απέρριψε ως μη νόμιμο το αιτούμενο από την πλευρά της β' ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας αγωγικό κονδύλιο από 10.000,00 ευρώ, που αντιστοιχεί στο ποσό αποζημίωσης που κατέβαλε στην πρώτη ενάγουσα και νυν εκκαλούσα βάσει της μεταξύ τους σύμβασης μικτής ασφαλίσεως, κατά το μέρος που εστρέφετο σε βάρος του εναγομένου Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφαλιστικής Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων".

Και τούτο διότι κατά τα ισχυριζόμενα με αυτήν στην προκείμενη περίπτωση, νομίμως στρέφεται κατά του εναγομένου Επικουρικού Κεφαλαίου ζητώντας να της καταβάλει όποιο ποσό κατέβαλε στην ασφαλισμένη της βάσει του μηχανισμού της υποκατάστασης κατ' άρθρο 14 του ν. 2496/1997, εφόσον τρίτος υπόχρεος σε αποζημίωση έναντι του παθόντος και στα δικαιώματα του οποίου υπεισέρχεται πλήρως ο ασφαλιστής που αποζημίωσε τον αμέσως ζημιωθέντα, μπορεί να είναι και το Επικουρικό Κεφάλαιο, χωρίς να υφίσταται περιορισμός από την παράγραφο 5 του άρθρου 19 του ν. 489/1976.

Πλην όμως, σύμφωνα με τα όσα εκτενώς εκτέθηκαν στην ανωτέρω μείζονα σκέψη της παρούσας, την οποία και το παρόν Δικαστήριο υιοθετεί ως ορθότερη, η ευθύνη του Επικουρικού Κεφαλαίου κατά τα οριζόμενα στην προαναφερόμενη παράγραφο 5 του άρθρου 19 του άνω νόμου, είναι επικουρική και όχι εγγυητική, πηγάζει ευθέως από το νόμο και υπάρχει μόνον έναντι του ζημιωθέντος τρίτου, και όχι έναντι του οιονδήποτε υποχρέου προς αποζημίωση του παθόντος, ως δε ειδικότερη διάταξη υπερισχύει έναντι άλλων γενικότερης ισχύος και εφαρμογής, ως εκείνης του θεσμού της υποκαταστάσεως.

Επομένως, η εκκαλουμένη που έκρινε τα ίδια και απέρριψε την κρινόμενη αγωγή ως προς το δεύτερο εναγόμενο Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφαλιστικής Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων", δεν έσφαλε, αλλά ορθά εκτίμησε το νόμο και συνεπώς πρέπει ο σχετικός και μοναδικός λόγος της υπό στοιχεία Α' εφέσεως, να απορριφθεί".

Έτσι που έκρινε το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου, και ειδικότερα ότι η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία δεν νομιμοποιείται να στραφεί κατά του αναιρεσίβλητου Επικουρικού Κεφαλαίου, ζητώντας να της καταβάλει όποιο ποσό κατέβαλε στην ασφαλισμένη της, βάσει του μηχανισμού της υποκατάστασης κατ' άρθρο 14 του ν. 2496/1997, αφ' ενός μεν παραβίασε ευθέως, τις επικαλούμενες από την αναιρεσείουσα ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 14 παρ. 1 του Ν. 2496/1997, 19 παρ. 1 εδ.

δ' και 25 παρ. 4 του ν. 489/1976, ατό τις οποίες προκύπτει ότι ο ασφαλιστής μικτής ασφάλισης καταβάλλοντας αποζημίωση στον ασφαλισμένο του συνδέεται με το Επικουρικό Κεφάλαιο, μέσω του μηχανισμού της υποκαταστάσεως του άρθρ. 14 του ν. 2496/1997, και ειδικότερα ο μεν υποκαθιστάμενος ασφαλιστής με την καταβολή υπεισέρχεται στη θέση του δικαιούχου της αποζημιώσεως, η αξίωση του οποίου περιέρχεται στον ασφαλιστή στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε, ο δε υπόχρεος σε αποζημίωση και στην προκειμένη περίπτωση το Επικουρικό Κεφάλαιο, έχει έναντι του ασφαλιστή τις υποχρεώσεις που είχε έναντι του αρχικού βλαπτόμενου (δικαιούχου της αποζημιώσεως), αφ' ετέρου δε τη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 5 του π.δ/τος 237/1986, από την οποία κατά τα αναφερόμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι η ευθύνη του Επικουρικού Κεφαλαίου είναι επικουρική και όχι εγγυητική, πηγάζει ευθέως από το νόμο και υπάρχει μόνον έναντι του ζημιωθέντος τρίτου, και όχι έναντι του οιουδήποτε υποχρέου προς αποζημίωση του παθόντος και υπερισχύει έναντι του θεσμού της υποκαταστάσεως και την οποία εσφαλμένως εφάρμοσε, δεδομένου ότι η εν λόγω διάταξη εισάγει ειδική ρύθμιση περιορισμού (και όχι κατάργησης) της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου αναφορικά και μόνο με την κοινωνική ασφάλιση που καλύπτει το θύμα της αδικοπραξίας, και δεν επιδέχεται ανάλογη εφαρμογή και στην περίπτωση που ο ασφαλιστής του ζημιωθέντος που συνδέεται με τον πρώτο με σύμβαση μικτής ασφάλισης ικανοποίησε το ζημιωθέντα ασφαλισμένο του και αναζητεί τα καταβληθέντα από το ευθυνόμενο έναντι του ασφαλισμένου του Επικουρικό Κεφάλαιο.

Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος και τελευταίος λόγοι αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί ως προς τους διαδίκους της παρούσας δίκης και ως προς το κεφάλαιο της αποζημιώσεως των 10.000 ευρώ η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί κατά τούτο η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνηση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλο δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ), και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ). Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί ως προς τους διαδίκους της προκείμενης δίκης και μόνο ως προς το αναφερόμενο στο σκεπτικό κεφάλαιο την 362/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά τούτο για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλο δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ. Και

Διατάσσει να επιστραφεί στην αναιρεσείουσα το παράβολο που κατέθεσε με αριθμούς διπλοτύπων 13905461 και 0368781.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Οκτωβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ