Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest regarding irrelevant procedural rulings.

Απόφαση 1664 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1664/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Αθανάσιο Θεοφάνη-Εισηγητή, Αγαθή Δερέ, Χριστίνα-Ζαφειρία Γαβριηλίδου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου νόμιμα εκπροσωπούμενου από: 1. Τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, οδός ..., με Α.Φ.Μ. ..., και 2. την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), νομίμως εκπροσωπούμενη από τον Διοικητή αυτής, με ΑΦΜ ..., που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, οδός ... και στην προκείμενη περίπτωση, από τον Προϊστάμενο της Δ.Ο.Υ. Μυτιλήνης, που εδρεύει στη Μυτιλήνη, οδός ..., το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σοφία Μπίκου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Α.-Μ. Λ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μαυροειδή, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1/2022 του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-4-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 15.04.2022 αίτηση αναιρέσεως, προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία, εκδοθείσα, υπ' αριθμ. 1/26.01.2022 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, το οποίο δέχθηκε την από 18.10.2019 έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθμ. 24/04.07.2019 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, το οποίο είχε απορρίψει την από 27.12.2017 αγωγή.

Η αίτηση αυτή αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553§1 στοιχ. β', 556§1, 558 εδάφ. α', 564§3, 566§1 του Κ.Πολ.Δ.). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω. Η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε, όπως προκύπτει από την παραδεκτή (άρθρο 561§2 του Κ.Πολ.Δ.) επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Η αναιρεσίβλητη (Α. - Μ. Λ. του Γ.) ήγειρε κατά του αναιρεσείοντος (Ελληνικό Δημόσιο, νομίμως εκπροσωπούμενο) την από 27.12.2017 αγωγή την οποία απηύθηνε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης και με την οποία ζήτησε να ακυρωθεί, λόγω πλάνης, η πλασματική εκ μέρους της αποδοχή της κληρονομίας συγγενούς της (Ε. Β.).

Η ως άνω έχουσα αγωγή συζητήθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία, εκδόθηκε δε η υπ' αριθμ. 24/04.07.2019 οριστική απόφαση αυτού (Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης) με την οποία η αγωγή απορρίφθηκε κατ' ουσίαν. Την απόφαση αυτή προσέβαλε με το ένδικο μέσο της εφέσεως η αναιρεσίβλητη ασκήσασα την από 18.10.2019 έφεσή της, την οποία απηύθηνε στο Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου, και έστρεψε κατά του αναιρεσείοντος.

Συζητήσεως γενομένης, ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1/26.01.2022 τελεσίδικη απόφαση αυτού (Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου) με την οποία η άνω έφεση έγινε τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτή. Την απόφαση αυτή του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου προσέβαλε με την από 15.04.2022 αίτησή του που απηύθηνε στο Δικαστήριο τούτο και έστρεψε κατά της αντιδίκου του το αναιρεσείον ζητώντας την αναίρεσή της για τους λόγους που περιέχονται στο αναιρετήριο.

Από τις διατάξεις των άρθρων 1847§1 εδάφ. α', 1850, 1857, 140 και 141 του Α.Κ. προκύπτει ότι η αποδοχή της κληρονομίας που συνάγεται από την παραμέληση της προθεσμίας αποποιήσεώς της μπορεί να προσβληθεί από τον κληρονόμο λόγω πλάνης, όταν η αποδοχή που συνάγεται με τον τρόπο αυτόν κατά πλάσμα του νόμου δεν συμφωνεί με τη βούληση του κληρονόμου από ουσιώδη πλάνη, από άγνοια δηλαδή ή εσφαλμένη γνώση της καταστάσεως που διαμόρφωσε τη βούλησή του, όταν αυτή αναφέρεται σε σημείο τόσο σπουδαίο για την αποδοχή της κληρονομίας ώστε αν ο κληρονομούμενος γνώριζε την αληθή κατάσταση ως προς το σημείο αυτό δεν θα άφηνε να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία της αποποιήσεως.

Η εσφαλμένη αυτή γνώση ή άγνοια που δημιουργεί τη διάσταση μεταξύ βουλήσεως και δηλώσεως, η οποία όταν είναι ουσιώδης θεμελιώνει δικαίωμα προσβολής της δηλώσεως λόγω πλάνης, μπορεί να οφείλεται και σε άγνοια ή εσφαλμένη γνώση των νομικών διατάξεων για την αποδοχή της κληρονομίας (Ολ.Α.Π. 858/1990, Α.Π. 1496/2023, Α.Π. 842/2022).

Υπάρχει πλάνη περί το δίκαιο της αποδοχής της κληρονομίας και όταν ο κληρονόμος τελεί σε άγνοια που ανάγεται: α) στο σύστημα της κτήσεως της κληρονομίας κατά τον Α.Κ. που επέρχεται, αμέσως, μετά τον θάνατο του κληρονομουμένου, οπότε η προθεσμία του άρθρου 1847 του Α.Κ. δεν αρχίζει, γιατί η άγνοια αποκλείει τη γνώση της επαγωγής της κληρονομίας και β) σε άγνοια μόνο της υπάρξεως της προθεσμίας του άρθρου 1847 του Α.Κ.

προς αποποίηση ή της κατά το άρθρο 1850 του Α.Κ. νομικής σημασίας της παρόδου της προθεσμίας αυτής άπρακτης (Α.Π. 1496/2023, Α.Π. 842/2022, Α.Π. 827/2017, Α.Π. 572/2016). Πλάνη περί το δίκαιο της αποδοχής κληρονομίας υπάρχει και όταν ο κληρονόμος τελεί σε άγνοια που ανάγεται ως προς την έννοια της αποδοχής κληρονομίας με το ευεργέτημα της επ' ωφελεία απογραφής, την ύπαρξη προθεσμίας απογραφής και τις έννομες συνέπειες της άπρακτης παρελεύσεως αυτής (Ολ.Α.Π. 3/1989, Α.Π. 842/2022).

Τα γεγονότα αυτά, όταν πρόκειται για κληρονομία που επάγεται σε ανήλικο, κρίνονται από το πρόσωπο που τον εκπροσωπεί (Α.Π. 842/2022, Α.Π. 173/2014, Α.Π. 333/2004). Σύμφωνα με το άρθρο 1527 του Α.Κ.: "Η κληρονομία που επάγεται στο ανήλικο τέκνο θεωρείται ότι γίνεται αποδεκτή πάντοτε με το ευεργέτημα της απογραφής, και το τέκνο, με την επιφύλαξη των διατάξεων το άρθρου 1912, δεν εκπίπτει από το ευεργέτημα αυτό.".

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 1912 του Α.Κ.: "Σε περίπτωση προσώπων ανίκανων ή με περιορισμένη ικανότητα για δικαιοπραξία, για τα οποία η αποδοχή της κληρονομίας γίνεται κατά το νόμο με το ευεργέτημα της απογραφής, έκπτωση από το ευεργέτημα, επειδή δεν συντάχθηκε απογραφή επέρχεται αν μέσα σε ένα χρόνο, αφότου τα πρόσωπα έγιναν απεριορίστως ικανά, δεν έκαναν την απογραφή.".

Ήδη σύμφωνα με το άρθρο 35 ν. 4786/2021 (Φ.Ε.Κ. Α' 43/23.03.2021) "Κατά την αληθή έννοια του άρθρου 1912 του Αστικού Κώδικα (Α.Κ., π.δ. 456/1984, Α' 164), ο κληρονόμος που ενηλικιώνεται δικαιούται εντός της ετήσιας προθεσμίας του άρθρου 1912 Α.Κ. να αποποιηθεί την κληρονομία.". Η διάταξη αυτή είναι πράγματι ερμηνευτική της προαναφερθείσας διάταξης του άρθρου 1912 του Α.Κ., σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του νόμου, με το κείμενο του νόμου, και κυρίως, σύμφωνα με τα άρθρα 77§2 και 93§4 του Συντάγματος 1975/1986/2001/2006/ 2019, δεδομένου ότι το χρονικό σημείο της επαγωγής της κληρονομίας σε κληρονόμο που είχε περιορισμένη ικανότητα για δικαιοπραξία (ανήλικος), υπήρχε ασάφεια για την έναρξη του χρονικού σημείου της προθεσμίας αποποιήσεως (πριν ή μετά την ενηλικίωση του ανηλίκου κληρονόμου) και κατ' επέκταση τις απορρέουσες, από την άπρακτη παρέλευση, της προθεσμίας αυτής έννομες συνέπειες, δοθέντος ότι η διάταξη του άρθρου 1912 του Α.Κ.

δεν ήταν σαφής και μπορούσε να γεννήσει αμφιβολίες δημιουργήθηκε δε διάσταση στη νομολογία των δικαστηρίων, αφού επί σειρά ετών ερμηνεύονταν διαφορετικά, ήτοι ότι σε περίπτωση μη συντάξεως απογραφής από τους έχοντες τη γονική μέριμνα ανηλίκου κληρονόμου, το σχετικό δικαίωμα περιέρχεται στον ενηλικιούμενο κληρονόμο, ο οποίος όφειλε, με την απειλή εκπτώσεως από το ευεργέτημα, να συντάξει την απογραφή εντός έτους από την ενηλικίωσή του, εντός δε της αυτής ετησίας προθεσμίας, μπορούσε να αποποιηθεί την κληρονομία (Σ.τ.Ε. 2269/2015, Σ.τ.Ε. 1884/2015, Σ.τ.Ε. 371/2014) άλλως ότι η προθεσμία της αποποιήσεως "έτρεχε" και κατά προσώπου που είναι ανίκανο προς δικαιοπραξία, όπως ανηλίκου, του νόμου μη διακρίνοντος (άρθρα 1847, 1850 του Α.Κ.), οπότε οι νόμιμοι εκπρόσωποι αυτού, όφειλαν να προβούν στην εμπρόθεσμη αποποίηση της κληρονομίας για λογαριασμό του ανηλίκου, τηρώντας τις διατυπώσεις του άρθρου 1625 του Α.Κ. (Α.Π. 173/2014, Α.Π. 333/2004), και, συνεπώς, η προαναφερθείσα διάταξη έχει αναδρομική ισχύ, ήτοι ισχύει από την έναρξη της ισχύος της αρχικής διατάξεως που ερμηνεύεται (άρθρο 1912 του Α.Κ.).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 157 και 1857§2 του Α.Κ. προκύπτει ότι η αγωγή για την ακύρωση της αποδοχής της κληρονομίας που οφείλεται σε εξακολουθητική πλάνη παραγράφεται μετά εξάμηνο, το οποίο αρχίζει αφότου παρήλθε η κατάσταση αυτή, από την άρση δηλαδή της πλάνης, διακόπτεται δε η παραγραφή αυτή με την άσκηση της αγωγής, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα του άρθρου 261 εδάφ.

α' του Α.Κ. (Α.Π. 572/2016, Α.Π. 1041/2015). Η αγωγή προς ακύρωση της αποδοχής της κληρονομίας είναι δυνατό να στραφεί κατά του δανειστή της κληρονομίας (Α.Π. 1041/2022, 842/2022, Α.Π. 842/2022, Α.Π. 827/2017). Εάν έχει χωρήσει πλασματική αποδοχή της κληρονομίας, λόγω της προαναφερθείσας πλάνης, η έναρξη της προθεσμίας αποποιήσεως προϋποθέτει την ακύρωση της πλασματικής αποδοχής, τελεσιδίκως, ώστε η, εν συνεχεία, αποποίηση να επιφέρει τα έννομα αποτελέσματά της.

Αποποίηση που γίνεται ενώ έχει επέλθει πλασματική αποδοχή λόγω πλάνης, επιφέρει τις έννομες συνέπειές της, μόνο, στην περίπτωση ακυρώσεως της πλασματικής αποδοχής, καθώς πρόκειται για αποποίηση με νομική αίρεση (condicio juris), ήτοι προϋπόθεση που τίθεται από τον νόμο, καθώς η εκ των υστέρων ακύρωση ανατρέχει αναδρομικά στον χρόνο επαγωγής (Α.Π. 1496/2023, Α.Π. 572/2016, Α.Π. 1534/2011).

Τέλος, από τις διατάξεις των άρθρων 68, 73 και 556 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι, για την παραδεκτή άσκηση της αναιρέσεως, απαιτείται η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος. Το έννομο αυτό συμφέρον, που αποτελεί κύρια θετική προϋπόθεση για το παραδεκτό του ενδίκου αυτού μέσου, πρέπει να υπάρχει, όχι μόνο γενικά, ως προς το ένδικο μέσο της αναιρέσεως, αλλά και ειδικά, για κάθε ένα λόγο αναιρέσεως.

Θεμελιώνεται δε στη βλάβη που υφίσταται ο ηττηθείς διάδικος από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως και με την άσκηση της αναιρέσεως επιδιώκεται, αλλά και είναι δυνατή η ανατροπή της επιβλαβούς αυτής συνέπειας για τον αναιρεσείοντα. Βλάβη του αναιρεσείοντος υπάρχει, όταν απορρίπτονται ολικά ή μερικά οι προτάσεις του ή γίνονται ολικά ή μερικά δεκτές έναντι αυτού οι αιτήσεις του αντιδίκου του και, επομένως, η βλάβη του αναιρεσείοντος πρέπει να υπάρχει σε σχέση με τον αντίδικό του, υπέρ του οποίου η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει κάποια διάταξη.

Μπορεί, όμως, το έννομο συμφέρον του αναιρεσείοντος να εκλείψει και μετά την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως, είτε από λόγους που σχετίζονται με τη συμπεριφορά του ίδιου, είτε από λόγους ανεξαρτήτους της θελήσεώς του, όπως όταν, με την παραδοχή της αναιρέσεως, δεν ανατρέπονται οι επιβλαβείς γι' αυτόν συνέπειες της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν επέρχεται δηλαδή βελτίωση της θέσεως του και ουδέν ωφελείται (Α.Π. 991/2022, Α.Π. 492/2020, Α.Π. 1329/2019, Α.Π. 363/2016).

Η έλλειψη του εννόμου συμφέροντος ερευνάται και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο και έχει ως συνέπεια την απόρριψη του ενδίκου μέσου ως απαραδέκτου (Α.Π. 109/2022, Α.Π. 66/2018, Α.Π. 950/2018).

Στην ένδικη περίπτωση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη με την από 27.12.2017 και υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 4/ΤΟ/15.01.2018 αγωγή της, εξέθετε ότι ο παππούς της Ε. Β., απεβίωσε στις ... στη ..., χωρίς να αφήσει διαθήκη, καταλείποντας ως πλησιέστερους συγγενείς του, τη σύζυγό του, Α. Β., και τις δύο θυγατέρες του, Ε. και Π. Β. Ότι ένεκα του υπερτέρου παθητικού της κληρονομίας άπασες οι ανωτέρω αποποιήθηκαν την επαχθείσα σ' αυτές κληρονομία, στις 20.05.2008, με σχετική δήλωσή τους στη γραμματεία του δικαστηρίου της κληρονομίας.

Ότι κατά τον χρόνο θανάτου του παππού της, αυτή (ενάγουσα) ήταν ανήλικη, ενώ οι γονείς της θεώρησαν, λόγω ανεπαρκών νομικών γνώσεων, ότι αφού αποποιήθηκε εμπρόθεσμα την κληρονομία η μητέρα της ενάγουσας, Π. Β., δεν είχαν υποχρέωση να προβούν σε αποποίηση και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους και εγγονής του αποβιώσαντος.

Ότι για πρώτη φορά η μητέρα της πληροφορήθηκε για την επαγωγή της κληρονομίας στη θυγατέρα της (ενάγουσα) στις 02.11.2017, όταν κοινοποιήθηκε στην τελευταία, υπό την ιδιότητά της ως νομίμου κληρονόμου του αποβιώσαντος ως άνω παππού της, η υπ' αριθμ. ΚΛ1263/ 31.10.2017 κλήση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, προκειμένου να εμφανισθεί ενώπιόν του κατά τη δικάσιμο της 17.01.2018, κατά τη συζήτηση ασκηθείσας ανακοπής του ως άνω αποβιώσαντος κατά του Ελληνικού Δημοσίου, κατόπιν εκδόσεως της υπ' αριθμ. 52/2016 προδικαστικής αποφάσεως του ως άνω Δικαστηρίου, οπότε η μητέρα της απευθύνθηκε σε δικηγόρο, προκειμένου να την κατευθύνει νομικά σε σχέση με την κληρονομία.

Ότι, κατόπιν τούτων, η μητέρα ενημέρωσε την ενήλικη πια θυγατέρα της - ενάγουσα, η οποία και προέβη εκπρόθεσμα κατά τον νόμο, στην αποποίηση της κληρονομίας, συνταγείσης της υπ' αριθμ. 188/13.11.2017 εκθέσεως αποποιήσεως κληρονομίας. Με βάση το ιστορικό αυτό, και κατ' εκτίμηση του αιτητικού της, η ενάγουσα ζήτησε, επικαλούμενη ουσιώδη πλάνη περί το δίκαιο, αφού κατά τον χρόνο αποβιώσεως του παππού της ετύγχανε ανήλικη, στερούμενη κατάλληλης νομικής καταρτίσεως, να ακυρωθεί η πλασματική αποδοχή της κληρονομίας του ως άνω αποβιώσαντος παππού της και να αναγνωρισθεί ότι η δήλωσή της περί αποποιήσεώς της για την οποία συντάχθηκε η υπ' αριθμ. 188/13.11.2017 έκθεση στη Γραμματεία του Ειρηνοδικείου Μυτιλήνης υπήρξε νομότυπη και εμπρόθεσμη.

Το αναιρεσείον με αμφοτέρους τους λόγους αναιρέσεως που περιέχονται στο αναιρετήριο και επιδιώκεται να στηριχθούν στο άρθρο 559 αριθμ. 8 (ο πρώτος) και 19 (ο δεύτερος) ζητεί να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου για φερόμενες αναιρετικές πλημμέλειες, που δεν αφορούν το αντικείμενο της αγωγής της αναιρεσίβλητης και, επομένως, της εφέσεώς της, αλλά για πλεοναστικές κρίσεις της, που αφορούν την παράλειψη των γονέων της αναιρεσίβλητης να αποποιηθούν την ένδικη κληρονομία, ενώ αυτή (αναιρεσίβλητη) τελούσε υπό γονική μέριμνα. Όμως οι κρίσεις αυτές δεν αφορούν το κύριο αντικείμενο της δίκης, το οποίο αναφέρεται στο κύρος της δηλώσεως αποποιήσεως της αυτής κληρονομίας εκ μέρους της αναιρεσίβλητης κατά τον επόμενο της ενηλικιώσεώς της χρόνο. Επομένως, το αναιρεσείον στερείται εννόμου συμφέροντος για την εκφορά δικαστικής κρίσεως επί των προβαλλομένων λόγων του και, για τον λόγο αυτό, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματός της, πρέπει να επιβληθούν στο αναιρεσείον, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183, 189§1 και 191§2 του Κ.Πολ.Δ.), μειωμένα κατ' άρθρο 22§1 του ν. 3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθμ. 18 Εισ.Ν.Κ.Πολ.Δ., άρθρο 5§12 του ν. 1738/1987 και άρθρο 2 της Κ.Υ.Α. 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.04.2022 αίτηση αναιρέσεως του Ελληνικού Δημοσίου κατά της υπ' αριθμ. 1/26.01.2022 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε τριακόσια ευρώ (300,00€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Ιουνίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Νοεμβρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία, η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης, και ήδη Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου