Supreme Court allows appeal against labor court decision regarding seniority calculation and salary adjustment for transferred employee.

Απόφαση 1664 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1664/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο και Ειρήνη Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ" (Ε.ΥΔ.Α.Π.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Προκόπιο Τάραντο.

Του αναιρεσίβλητου: ......., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-3-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκε η 374/2003 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-6-2003 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Αθανασίου, διάβασε την από 24-8-2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως ως απαράδεκτης και στην περίπτωση κατά την οποία η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το χρόνο της ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως ήταν ήδη τελεσίδικη και η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε εμπρόθεσμα, την αναίρεση της εν λόγω αποφάσεως κατά παραδοχή του λόγου αναιρέσεως που κρίθηκε ως βάσιμος στο σκεπτικό και την απόρριψη του άλλου λόγου αναιρέσεως που κρίθηκε ως απορριπτέος. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Επειδή, κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.ΠολΔ., αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επικαλούμενη και νόμιμα προσκομιζόμενη υπ' αριθ. 2554 της 30-6-2005 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιώς Γεωργίου Μπισμπίκη, ακριβές φωτοαντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με τις κάτω από αυτήν πράξεις καταθέσεως και ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο νόμιμα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο, με την επιμέλεια της αναιρεσείουσας, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση. Ο αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της προκειμένης υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου στην πιο πάνω δικάσιμο. Επομένως πρέπει, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτού.

2. Επειδή, κατά το άρθρο 2 ΑΚ, ο νόμος ορίζει για το μέλλον, δεν έχει αναδρομική δύναμη και διατηρεί την ισχύ του, εφόσον άλλος κανόνας δικαίου δεν τον καταργήσει ρητά ή σιωπηρά. Η διάταξη αυτή αναφέρεται στη γνήσια αναδρομή, η οποία συντρέχει όταν ο νόμος ρυθμίζει έννομες σχέσεις ή συνέπειες, που γεννήθηκαν ή επήλθαν πριν από την έναρξη της εφαρμογής του και δεν αφορά τη μη γνήσια αναδρομή, η οποία υπάρχει όταν ο νέος νόμος ρυθμίζει (τροποποιεί ή καταργεί) έννομες συνέπειες, που γεννήθηκαν μετά την έναρξη της εφαρμογής του, αλλά πηγάζουν από έννομες σχέσεις ή καταστάσεις προϋφιστάμενες του νόμου, οπότε δεν πρόκειται πράγματι περί αναδρομής.

Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 77 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποία ορίζει ότι "νόμος που δεν είναι πράγματι ερμηνευτικός ισχύει μόνο από τη δημοσίευσή του", αποκλείει την αναδρομικότητα του ψευδοερμηνευτικού νόμου, όχι όμως και τον αναδρομικό νόμο, εφόσον με αυτόν δεν θίγονται συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα (ΑΠ 1316/2006, 86/1997).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 20 παρ. 1, 2, 3 και 4 του ν. 2414/1996 επιτρέπεται η μετάταξη των εργαζομένων στα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ, ανεξαρτήτως ηλικίας αυτών, σε όλες τις υπηρεσίες και νομικά πρόσωπα των περιπτώσεων α΄ έως και στ΄ της παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2190/1994. Η μετάταξη διενεργείται κατά παρέκκλιση των διατάξεων του άρθρου 9 του ν. 2266/1994 και δεν επιτρέπεται για όσους πληρούν τις προϋποθέσεις πρόωρης συνταξιοδότησης που ορίζονται στην παρ. 5 του άρθρου 13 του ν. 2367/1995 με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοικήσεως και Αποκέντρωσης του εποπτεύοντος την οικεία υπηρεσία επιχείρηση, οργανισμό ή Νομικό πρόσωπο Υπουργού σε κλάδο ή ειδικότητα της εκπαιδευτικής βαθμίδας που ανήκει ο μετατασσόμενος.

Οι μετατασσόμενοι κατατάσσονται σε βαθμό ανάλογο με τα προσόντα τους και το χρόνο προϋπηρεσίας που έχει αναγνωρισθεί από τα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ και σύμφωνα με τα τυπικά προσόντα του κλάδου στον οποίο μετατάσσονται και σε μισθολογικά κλιμάκια της οικείας κατηγορίας, ανάλογα με το συνολικό χρόνο υπηρεσίας τους.

Τυχόν επιπλέον αποδοχές διατηρούνται ως προσωπική διαφορά, η οποία μειώνεται από τη χορήγηση επόμενου μισθολογικού κλιμακίου ή επιδόματος χρόνου υπηρεσίας μέχρι την εξαφάνισή της. Ο συνολικός χρόνος υπηρεσίας του μετατασσόμενου που έχει αναγνωρισθεί από τα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ θεωρείται ως πραγματική υπηρεσία για θέματα υπηρεσιακής του κατάστασης.

Για την κατά τα ανωτέρω μετάταξη, απαιτείται αίτηση του εργαζόμενου, συνοδευόμενη από πλήρη βιογραφικά στοιχεία αυτού, που θα πρέπει να υποβληθεί το βραδύτερο μέχρι 30-6-1996. Οι σχετικές αιτήσεις ικανοποιούνται κατά προτεραιότητα το αργότερο μέχρι 30-9-1996. Εξάλλου, κατά τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 20 του ν. 2515/1997 η περίπτωση (δ) της παρ. 1 του άρθρου 9 του ν. 2266/1994, που επιτρέπει τη μετάταξη από νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου των περιπτώσεων δ΄ και ε΄' και στ΄ της παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2190/1994 σε υπουργεία ή Ν.Π.Δ.Δ.

ή Ο.Τ.Α. καταργείται (παρ. 1). Οι μεταταγέντες ή μετατασσόμενοι με βάση την καταργούμενη με την παρ. 1 διάταξη, καθώς και με βάση τις διατάξεις του άρθρου 20 του ν. 2414/1996 (ΦΕΚ 135 Α), του νόμου 2436/1996 (ΦΕΚ 192Α) και του άρθρου 13 του ν. 2367/1995 (ΦΕΚ 261 Α) όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 18 του ν. 2446/1996 (ΦΕΚ 276 Α) κατατάσσονται σε μισθολογικά κλιμάκια της οικείας κατηγορίας ανάλογα με τα τυπικά τους προσόντα και το συνολικό χρόνο υπηρεσίας στο οικείο νομικό πρόσωπο.

Τυχόν επιπλέον τακτικές αποδοχές διατηρούνται ως προσωπική διαφορά, η οποία μειώνεται με οποιαδήποτε αύξηση των αποδοχών ή απολαβών από οποιαδήποτε αιτία και αν προέρχεται μέχρι πλήρους εξισώσεώς τους με τις αποδοχές και απολαβές της νέας θέσης. Ως τακτικές αποδοχές για την εφαρμογή της διάταξης αυτής θεωρούνται ο βασικός μισθός, το χρονοεπίδομα (τριετίες, πολυετίες) και η Α.Τ.Α (παρ. 3).

Με το σύνολο των διατάξεων αυτών καθορίζονται οι επιχειρήσεις που τίθενται υπό ειδική εκκαθάριση με απόφαση του Εφετείου, η λύση των συμβάσεων εργασίας των εργαζομένων σ' αυτές, προβλέφθηκαν μέτρα εξυγίανσης της εταιρείας Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε., οικειοθελείς αποχωρήσεις προσωπικού με ευνοϊκές προϋποθέσεις συνταξιοδότησης κλπ και δόθηκε στους εργαζομένους της παραπάνω εταιρείας (Ναυπηγεία Ελευσίνας ΑΕ) το δικαίωμα μετάταξης στις εταιρείες και νομικά πρόσωπα των περιπτώσεων α΄ έως και στ΄ της παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2190/1994.

Ακόμη προβλέφθηκε αρχικά ότι θεωρείται ως συνολικός χρόνος πραγματικής υπηρεσίας του μετατασσόμενου αυτός που έχει αναγνωριστεί από τα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ, στη συνέχεια όμως καταργήθηκε η παραπάνω διάταξη που προέβλεπε τούτο με το ν. 2515/1997 από 27-7-1997 και προβλέφθηκε ως χρόνος υπηρεσίας εκείνος στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και όχι εκείνος που είχε αναγνωριστεί ως προϋπηρεσία στα Ναυπηγεία Ελευσίνας (βλ.

σχ. Α.Π. 599/2002). Έτσι, στην ως άνω διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 20 του ν. 2515/1997 προσδόθηκε αναδρομική δύναμη, αφού στην καθιερούμενη με αυτήν ρύθμιση περιλήφθηκαν και οι ήδη μεταταγέντες, δηλαδή εργαζόμενοι στα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ, οι οποίοι ήδη είχαν μεταταχθεί σε κάποια άλλη από τις υπηρεσίες ή τα νομικά πρόσωπα των περιπτώσεων α΄ έως και στ΄ της παρ. 1 του άρθρου 14 του ν. 2190/1994, ως προς τους οποίους πλέον θεωρείται ως χρόνος υπηρεσίας εκείνος που διήνυσαν ως εργαζόμενοι στην εν λόγω εταιρεία και όχι εκείνος που είχε αναγνωριστεί από αυτήν ως προϋπηρεσία (ΑΠ 1316/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση το Μονομελές Πρωτοδικείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφασή του προκύπτει, δέχτηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς περί πραγμάτων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά αναφορικά με τα ζητήματα που ενδιαφέρουν εδώ: Ο αναιρεσίβλητος εργαζόταν στα "Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε." με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου από 2-9-1985 με την ειδικότητα του τεχνίτη-ελασματουργού.

Με την υπ' αριθ. 9469/1995 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η παραπάνω εταιρεία, η πλειοψηφία της οποίας ανήκε στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, τέθηκε υπό την ειδική εκκαθάριση του άρθρου 46α του ν. 1892/1990, όπως αυτό προστέθηκε με το άρθρο 14 του ν. 2000/1991. Ο αναιρεσίβλητος, με βάση την κοινή υπουργική απόφαση με αριθμ.

ΔΙΠΙΔΔ/Φ22Α/682/15793, υπέβαλε την από 11-6-1996 αίτηση για μετάταξή του και μετετάγη στις 12-5-1997 με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών και Δημ. Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Ανάπτυξης και του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε. στην αναιρεσείουσα "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ Α.Ε.".

Με την απόφαση αυτή κατατάχθηκε σε προσωποπαγή θέση, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αόριστου χρόνου, με ειδικότητα "εργοδηγού - σχεδιαστή", η οποία (η θέση) συστάθηκε αυτοδικαίως και πρόκειται να καταργηθεί με την αποχώρηση αυτού κατά οποιοδήποτε τρόπο. Η αναιρεσείουσα όσον αφορά την βαθμολογική και μισθολογική ένταξη του αναιρεσίβλητου σ' αυτή δεν έλαβε υπόψη το συνολικό χρόνο υπηρεσίας του στην εταιρία "Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε.", που περιελάμβανε και την αναγνωρισμένη από την εν λόγω εταιρία προϋπηρεσία του των 5 ετών και 10 μηνών, αλλά ως αφετηρία εκκίνησης υπολόγισε την 2-9-1985 (ημερομηνία πρόσληψής του στην εταιρία "Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε.").

Σύμφωνα με το εδάφιο 14 του ν. 1068/1980 περί συστάσεως ενιαίου φορέας Υδρεύσεως Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και τις διατάξεις του Κανονισμού Προσωπικού της αναιρεσείουσας η συναφής προϋπηρεσία του εντασσομένου προσωπικού λαμβάνεται υπόψη κατά την ένταξη και μέχρι (2) βαθμούς για όσους έχουν συναφή προϋπηρεσία πέραν των 8 ετών και μέχρι (1) βαθμό για όσους έχουν συναφή προϋπηρεσία πέραν των 5 ετών.

Παρά τη ρητή διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 20 του Ν. 2414/1996, η αναιρεσείουσα σαν αφετηρία εκκίνησης για τη βαθμολογική και μισθολογική ένταξή του σ' αυτήν υπολόγισε τη 2/9/1985 (ημερομηνία πρόσληψής του στην εταιρεία "Ναυπηγεία Ελευσίνος Α.Ε.") και όχι το συνολικό χρόνο υπηρεσίες του που έχει αναγνωριστεί από την παραπάνω εταιρεία ("Ναυπηγεία Ελευσίνος Α.Ε.") και θεωρείται ως πραγματική υπηρεσία για θέματα της υπηρεσιακής του κατάταξης.

Συγκεκριμένα η αναιρεσείουσα, χρησιμοποιώντας σαν αφετηρία εκκίνησης της βαθμολογικής του εξέλιξης τη 2/9/1985 και με την προώθηση (1) βαθμού, λόγω της συναφούς υπηρεσίας του πέραν των πέντε ετών, τον κατέταξε στον 3ο βαθμό της κατηγορίας ΕΤ1 της 26/5/1997 με αποδοχές 2ου βαθμού και στον 2ο βαθμό την 1/4/1998 με αποδοχές 1ου βαθμού, τη δε 1/4/2000 του χορήγησε αποδοχές 1ου βαθμού συν 10%.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Πρωτοδικείο δέχτηκε ότι ο τρόπος αυτός υπολογισμού της βαθμολογικής και μισθολογικής ένταξης και εξέλιξης του αναιρεσιβλήτου δεν είναι ορθός και παραβιάζει τη διάταξη της παρ. 3 αριθ. 20 του ν. 2414/1996, ενόψει του ότι η παραπάνω ρύθμιση είναι ειδική, αφορά τους μετατασσόμενους και είναι υποχρεωτική για τα νομικά πρόσωπα στα οποία γίνονται οι μετατάξεις και υπερισχύει των ως άνω διατάξεων του Κ.Π.

που είναι ανεφάρμοστες. Δέχτηκε δε ακόμη ότι η εφαρμογή της προαναφερόμενης διάταξης του άρθρου 20 εδ. 3 ν. 2515/1997 που εφάρμοσε η αναιρεσείουσα αναφορικά με την ένταξη του αναιρεσιβλήτου είναι παράνομη ως αντισυνταγματική επειδή θεσπίστηκε μετά την κατά τα ανωτέρω υποβολή της αίτησης του τελευταίου για μετάταξη (11-6-1996) σε χρόνο κατά τον οποίο ίσχυαν οι διατάξεις του άρθρου 20 του ν. 2414/1996, ότι κατά τις διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος δεν επιτρέπεται οι διατάξεις του ν. 2515/1996 να έχουν αναδρομική ισχύ, διότι κατ' αυτόν τον τρόπο θα παραβιαζόταν η επαγγελματική ελευθερία του αναιρεσιβλήτου, αφού έτσι θα κατέτεινε στην εκ των υστέρων ανατροπή των προϋποθέσεων του νόμου με βάση τις οποίες διαμόρφωσε τη βούλησή του και ότι αν οι διατάξεις του ν. 2414/1996 εφαρμόζονταν σωστά θα έπρεπε ο αναιρεσίβλητος να ενταχθεί στο 2ο βαθμό - καταληκτικό για την κατηγορία του με αφετηρία τη 2-9-1979 (οπότε αρχίζει ο χρόνος προϋπηρεσίας που του αναγνωρίστηκε από τα ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ) και να προωθηθεί μισθολογικά σε ανώτερα κλιμάκια όπως αναφέρεται αναλυτικά στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

Τελικά δε το Μονομελές Πρωτοδικείο, με βάση τις άνω παραδοχές του, δέχτηκε την ένδικη αγωγή και ως ουσιαστικά βάσιμη, και αναγνώρισε: α) ότι ο χρόνος προϋπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου, που αναγνωρίστηκε από την εταιρεία "ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΕΛΕΥΣΙΝΟΣ ΑΕ", θεωρείται ως χρόνος πραγματικής υπηρεσίας του στην αναιρεσείουσα για όλα τα θέματα της υπηρεσιακής και μισθολογικής καταστάσεως και β) ότι η αναιρεσείουσα οφείλει να του καταβάλει για οφειλόμενες διαφορές αποδοχών το ποσό των 9.931,54 ευρώ.

Η μετάταξη όμως του αναιρεσιβλήτου από την τεθείσα υπό ειδική εκκαθάριση ανωτέρω εταιρεία στο ήδη αναιρεσείον νομικό πρόσωπο έγινε κατά παρέκκλιση των ισχυουσών διατάξεων στα πλαίσια της προβλεπόμενης από το άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος προστασίας της εργασίας, με σκοπό τη διασφάλιση του δικαιώματος αυτού στην εργασία και η μεταβολή που επέφερε η παραπάνω διάταξη του ν. 2515/1997 στον τρόπο υπολογισμού της προϋπηρεσίας του, αφενός ήταν γενική για όλους τους μεταταγέντες και μετατασσόμενους και αφετέρου εξασφάλιζε σ' αυτούς τις τυχόν ανώτερες αποδοχές που ελάμβαναν στην υπό εκκαθάριση εταιρεία, χωρίς να παραβιάζει την οικονομική και επαγγελματική του ελευθερία.

Και τούτο, διότι η υποβολή από αυτόν της προβλεπόμενης στο νόμο για την πραγματοποίηση της μετατάξεώς του αιτήσεως δεν αποτελούσε επιλογή που αποφάσισε σταθμίζοντας τις προϋποθέσεις με τις οποίες θα γινόταν η μετάταξή του, αλλά χρήση της θεσπιζόμενης ειδικώς για τους εργαζομένους στην τεθείσα υπό εκκαθάριση εταιρεία προνομιακής μετατάξεως, που θα διασφάλιζε τη συνεχή απασχόλησή του.

Η διάταξη, επομένως, του άρθρου 20 παρ. 3 του Ν. 2515/1997 και κατά το μέρος που αναφέρεται στους ήδη μεταταγέντες μισθωτούς, δεν αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1, 5 και 22 παρ. 1 του Συντάγματος ή σε οποιαδήποτε άλλη συνταγματική διάταξη και συνεπώς το Δικαστήριο της ουσίας που εφάρμοσε την καταργημένη διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 20 του ν. 2414/1996, αντί να εφαρμόσει την ισχύουσα διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 20 του ν. 2515/1997 παραβίασε την τελευταία αυτή διάταξη με την παράλειψη της εφαρμογής της.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ είναι βάσιμος, γι' αυτό πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 374/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Μονομελές Πρωτοδικείο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή, εκτός από αυτόν που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ