1663/20221663/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1663 / 2022 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1663/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Γεώργιο Αυγέρη και Παναγιώτη Βενιζελέα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Απριλίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Π. του Α., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μενέλαο Τζέλη, ο οποίος δήλωσε στο ακροατήριο ότι διορθώνει στον τελευταίο στίχο της 13ης σελίδας του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης και στον πρώτο στίχο της 14ης σελίδας αυτού τη φράση "χωρίς νόμιμη αιτιολογία" στο ορθό "χωρίς νόμιμη βάση λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών", όπως προκύπτει και από τις από 11-4-2022 κατατεθειμένες προτάσεις του ενώπιον του Αρείου Πάγου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Τ. του Ι., κατοίκου ... και 2) Ι. - Χ. Π., κατοίκου ως άνω, νόμιμα εκπροσωπούμενου από την ειδική επίτροπο αυτού Ε. Ι. του Ι., διορισμένη με την υπ' αριθ. 136/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-5-2018 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καστοριάς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 122/2019 του ίδιου Δικαστηρίου και 74/2020 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-12-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. 3335/14-1-2022 και 4728/12-1-2022 εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητών Β. Κ. του Εφετείου Αθηνών και Ι. Γ. - Κ. του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας αντιστοίχως, αποδεικνύεται ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της από 8/12/2020 ένδικης αίτησης αναίρεσης, με πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου περί ορισμού του Α-2 τμήματος ως αρμοδίου για την εκδίκαση αυτής, πράξη του Προέδρου του Α-2 Τμήματος, με τη οποία ορίστηκε δικάσιμος προς συζήτηση της αίτησης η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης, και με κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε με επιμέλεια του αναιρεσείοντος στην πρώτη αναιρεσίβλητη και στην ειδική επίτροπο του δευτέρου αναιρεσιβλήτου Ε. Ι. αντιστοίχως. Όμως οι αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίστηκαν στη δικάσιμο αυτή, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά της στο πινάκιο και γι' αυτό, αφού κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα, πρέπει το δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1, 577, 309 εδ. 1, 321 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, τα οποία, κατά την διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 του ιδίου κώδικα, εφαρμόζονται και επί αποφάσεων, που έχουν εκδοθεί κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, τον γάμο και την ελεύθερη συμβίωση (άρθρα 592 επ. ΚΠολΔ), αφού δεν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις της διαδικασίας αυτής, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης του ένδικου αυτού μέσου, δηλαδή κατά τον χρόνο της κατάθεσης του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι δε τελεσίδικη η απόφαση εκείνη, η οποία, απεκδύοντας το δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της έφεσης.

Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου, δηλαδή η απόφαση που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του (ΟλΑΠ 15/2001), υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε επειδή παρήλθε η κατ` άρθρο 503 παρ.1 ΚΠολΔ δεκαπενθήμερη προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης προς άσκηση αυτής, είτε επειδή ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής διάδικος, που δικάσθηκε ερήμην, παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσον ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 553 παρ.1β` ΚΠολΔ. Περαιτέρω, η ύπαρξη ερήμην απόφασης ενεργοποιεί αυτόματα τη δυνατότητα άσκησης κατ` αυτής ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (άρθρ. 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατ` αυτής αίτησης αναίρεσης, αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ.1 εδ. β` περ. β ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης με αναίρεση απόφασης γίνεται με την προσκόμιση των σχετικών εκθέσεων επίδοσης ή με την βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο (ΟλΑΠ 17/2013, ΑΠ 1104/2020). Αν δεν συνομολογείται ή δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία της προσβαλλόμενης με αναίρεση απόφασης με την προσκόμιση των ως άνω εγγράφων, η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη κατ` αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου. Εξάλλου, το έννομο συμφέρον του απόντος διαδίκου να ασκήσει κατά της απόφασης, που εκδόθηκε ερήμην του, ανακοπή ερημοδικίας, όπως και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής, κρίνει μόνον το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, το οποίο κρίνει και τη βασιμότητα των λόγων αυτής, δεν μπορεί δε να τις κρίνει παρεμπιπτόντως ο Άρειος Πάγος, όταν εξετάζει, αν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει τελεσιδικήσει (Ολ ΑΠ 15/2001, ΑΠ 1104/2020). Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η ερήμην των αναιρεσιβλήτων εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, τον γάμο και την ελεύθερη συμβίωση (άρθρα 592 επ. ΚΠολΔ ), υπ' αριθμ. 74/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, το οποίο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος και επικύρωσε την υπ' αριθμ.122/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καστοριάς, με την οποία είχε απορριφθεί η από 5/5/2018 αγωγή του αναιρεσείοντος κατά των αναιρεσιβλήτων, με την οποία αυτός ζήτησε να κηρυχθεί μη γνήσιο τέκνο του ο ανήλικος και εκπροσωπούμενος από ειδική επίτροπο δεύτερος αναιρεσίβλητος, ο οποίος γεννήθηκε από την πρώτη αναιρεσίβλητη, κατά την διάρκεια του γάμου του με αυτήν. Από το φάκελο της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στους ερήμην δικασθέντες αναιρεσίβλητους, ούτε ότι αυτοί παραιτήθηκαν νομίμως από το τυχόν ασκηθέν από τους ίδιους ένδικο μέσον της ανακοπής ερημοδικίας ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού και συνεπώς η προσβαλλόμενη απόφαση δεν κατέστη τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση ως προς αυτούς, σύμφωνα με την προαναφερθείσα μείζονα σκέψη και γι' αυτό είναι απαράδεκτη .

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου αυτής στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Διάταξη για τα δικαστικά έξοδα δεν θα περιληφθεί στην απόφαση, γιατί οι αναιρεσίβλητοι, που νικούν, δε παραστάθηκαν στο δικαστήριο και συνεπώς δεν υπέβαλαν σχετικό αίτημα (άρθρο 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 8/12/2020 αίτηση του Ε. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 74/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας και -Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Οκτωβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ