1663/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1663 / 2019 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1663/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ'αριθμ.194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου, Ευφροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου Εισηγήτρια και Πηνελόπη Παρτσαλίδου - Κομνηνού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Αναστασίας Δημητριάδου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Β. - Ν. Κ. του Λ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Στάθη, για αναίρεση της υπ'αριθ.ΖΤ 4938/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την Χ. Π. του Ι., κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταύρο Τόγια.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ'αριθμ.πρωτ.6452/10-6-2019 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 932/19.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση όσον αφορά την απορριπτική διάταξη για αναγνώριση στον αναιρεσείοντα της συνδρομής στο πρόσωπο του της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 α' ΠΚ και ως προς την διάταξη περί επιμέτρησης της ποινής για το αδίκημα της παραβάσεως του άρθρου 43 παρ. 2 α,β, 4 του Ν. 2696/1999 για νέα συζήτηση, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση ως προς το πλημμέλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο και να διαταχθεί η διαβίβαση της δικογραφίας στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, προκειμένου αυτός να τη θέσει στο αρχείο ως προς το πλημμέλημα αυτό, να απαλειφθεί από την προσβαλλόμενη απόφαση η διάταξη επιβολής της ποινής και να απορριφθεί κατά τα λοιπά η αίτηση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ' αριθμ. πρωτ. 6452/10.6.2019 αίτηση- δήλωση αναιρέσεως του Β. - Ν. Κ. του Λ., κατοίκου ... οδός ..., κατά της υπ' αριθμ. ΖΤ 4938/2018 αποφάσεως του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠοινΔ (καταχώρηση της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο την 21.5.2019). Επομένως, είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω για τη βασιμότητα των λόγων της.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του ισχύοντος Ποινικού Κώδικα (ν.4619/2019) (Αναδρομική ισχύς του ηπιότερου νόμου) 1. Αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκασή της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου. 2. Αν μεταγενέστερος νόμος χαρακτήρισε την πράξη μη αξιόποινη (ανέγκλητη), παύει η εκτέλεση της ποινής που επιβλήθηκε καθώς και τα ποινικά επακόλουθά της, όπως και η εκτέλεση των μέτρων ασφαλείας.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 511 εδαφ. τελευταίο και 514 εδαφ. τελευταίο του ισχύοντος ΚΠοινΔ (ν. 4620/2019) ο Άρειος Πάγος, επί παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως, σε κάθε περίπτωση, αυτεπαγγέλτους εφαρμόζει τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά από την δημοσίευση της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Σύμφωνα με το άρθρο 314 (Σωματική βλάβη από αμέλεια) του (νέου) Ποινικού Κώδικα (που ισχύει από 1.7.2019): 1. Όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή ή φυλάκιση έως δύο έτη. Αν η σωματική βλάβη που προκλήθηκε είναι εντελούς ελαφρά, επιβάλλεται παροχή κοινωφελούς εργασίας ή χρηματική ποινή. Η διάταξη αυτή είναι επιεικέστερη αυτής του άρθρου 314 παρ. 1 του προισχύσαντος Π Κ , κατά την οποία το εν λόγω πλημμέλημα στη βασική του μορφή τιμωρείτο με φυλάκιση έως τρία (3) έτη.

Σύμφωνα, εξ άλλου, με τη διάταξη του άρθρου 8 του Ν. 4411/2016 εξαλείφεται το αξιόποινο και παύει η δίωξη των .... των πλημμελημάτων που έχουν τελεσθεί μέχρι και τις 31.3.2016 και κατά των οποίων ο νόμος απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι δύο (2) έτη ή χρηματική ποινή ή και τις δύο ποινές, πλην των απαριθμουμένων στον ίδιο νόμο εξαιρέσεων, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το προαναφερθέν άρθρο 314 ΠΚ. 2. Εάν, στην περίπτωση των πλημμελημάτων της παραγράφου 1, ο υπαίτιος υποπέσει μέσα σε δύο (2) έτη από τη δημοσίευση του νόμου σε νέα από δόλο αξιόποινη πράξη κακουργήματος ή πλημμελήματος και καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι (6) μηνών, συνεχίζεται η κατ' αυτού παυθείσα ποινική δίωξη και δεν υπολογίζεται στο χρόνο παραγραφής του αξιόποινου της πρώτης πράξης ο διανυθείς χρόνος από την παύση της δίωξης μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη. Σύμφωνα δε με το ίδιο άνω άρθρο 8 παράγρ. 3 άνω ν. 4411/2016, οι δικογραφίες που αφορούν τις παραπάνω αξιόποινες πράξεις, τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα.

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ, όταν εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της .

Στην προκείμενη περίπτωση, το Ζ' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε κατ' έφεση, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα σωματικής βλάβης από αμέλεια (κατά πλειοψηφία) και παράβαση του άρθρου 43 παρ. 3 του ν. 2696/99 (ομόφωνα), του επέβαλε δε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για κάθε πράξη και συνολική ποινή φυλάκισης 6 μηνών, την οποία ανέστειλε για μια τριετία. Επίσης, για τη δεύτερη εκ των ως άνω πράξεων επιβλήθηκε στον αναιρεσείοντα αφαίρεση της άδειας ικανότητος οδήγησης για δύο (2) μήνες. Ειδικότερα, στο σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως το δικάσαν δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, μετά από εκτίμηση και συναξιολόγηση των μνημονευομένων κατ' είδος αποδεικτικοί μέσων, δέχθηκε ανελέγκτως ότι αποδείχθηκαν τα εξής: "Την 5-11-2011 και περί ώρα 22.00, ο Κ. Ζ. (επ' ακροατηρίω εξετασθείς μάρτυρας), οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ...53 ΙΧΕ αυτοκίνητο, με συνεπιβάτες την πολιτικώς ενάγουσα σύζυγο του (στη θέση του συνοδηγού) και στο πίσω κάθισμα τα δύο ανήλικα τέκνα τους και έναν φίλο αυτών, εκινείτο στην …., στην περιοχή του …., στην οδό …..με κατεύθυνση προς την …... Όταν έφθασε στην διασταύρωση της οδού …. με την ….., ακινητοποίησε το όχημά του προ του ερυθρού φωτεινού σηματοδότη. Με την αφή του πράσινου φωτός, ξεκίνησε την προς τα εμπρός πορεία του, εισήλθε στη ... και κατέλαβε τη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας του ρεύματος (κυκλοφορίας) προς Χίλτον. Τη στιγμή που ο ανωτέρω οδηγός είχε ευθυγραμμίσει το όχημα του στη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας, ο κατηγορούμενος, οδηγώντας την ίδια πιο πάνω ημεροχρονολογία και ώρα το με αριθμό κυκλοφορίας ...22 ΙΧΕ αυτοκίνητο, κυριότητάς του, κινούμενος στην ίδια περιοχή και οδό με το όχημα του Κ. Ζ., έχοντας την ίδια με αυτόν κατεύθυνση, πίσω όμως απ' αυτόν, όταν εισήλθε στην ..., προερχόμενος από την οδό ..., με αριστερή στροφή, προσπάθησε να προσπεράσει από δεξιά τον δεύτερο ενάγοντα, πλην όμως, από αμέλειά του, δηλαδή από την έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε, ως μέσος συνετός οδηγός, να καταβάλει, οδηγώντας χωρίς να έχει τον έλεγχο του οχήματος του, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, μη ρυθμίζοντας την ταχύτητά του λαμβάνοντας υπόψη τις επικρατούσες συνθήκες και μη τηρώντας την απαιτούμενη απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα, έχασε τον έλεγχο του οχήματος του και επέπεσε με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος αυτού στην πλάγια δεξιά πλευρά του οχήματος που οδηγούσε ο Κ. Ζ., προκαλώντας σε αυτό εκτεταμένες υλικές ζημίες. Επιπλέον, από τη σύγκρουση αυτή τραυματίστηκε η πολιτικώς ενάγουσα, συνεπιβάτης στη θέση του συνοδηγού του οχήματος του Κ. Ζ., η οποία υπέστη θλάση τρικεφάλου βραχιονίου δεξιά (βλ. ιατρική βεβαίωση Νοσοκομείου "...." (…) με αριθ. ...48/6-11-2011) και στην οποία τέθηκε τρίγωνη ανάρτηση στο δεξί χέρι επί εικοσαημέρου, διάστημα κατά το οποίο δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δεξί χέρι της, απορριπτόμενου του ισχυρισμού του κατηγορουμένου ότι η προκληθείσα στην πολιτικώς ενάγουσα σωματική βλάβη ήταν όλως ελαφρά. Μάλιστα, παρόλο που από την ανωτέρω σύγκρουση επήλθε η σωματική βλάβη της πολιτικώς ενάγουσας, ο κατηγορούμενος δεν έδωσε την αναγκαία βοήθεια και συμπαράσταση στην παθούσα, δεν ειδοποίησε την πιο κοντινή Αστυνομική Αρχή, ούτε παρέμεινε στον τόπο του ατυχήματος μέχρι να έρθει η αστυνομική αρχή, όπως όφειλε, αλλά εγκατέλειψε το σημείο του ατυχήματος, ο δε εντοπισμός του κατέστη εφικτός, επειδή η παθούσα κατόρθωσε να συγκρατήσει τον αριθμό κυκλοφορίας του οχήματος του, τον οποίο δήλωσε στην αστυνομία. Ενδεικτικό δε του τρόπου της αμελούς οδήγησης του κατηγορουμένου είναι και το γεγονός ότι ελάχιστα λεπτά πριν επιπέσει στο όχημα, στο οποίο επέβαινε η πολιτικώς ενάγουσα, ο ίδιος είχε συγκρουστεί με ταξί επί της οδού .... Σημειώνεται, τέλος, ότι κατά την εκδίκαση αγωγής αποζημίωσης που κατέθεσαν η πολιτικώς ενάγουσα και ο σύζυγος της σε βάρος του κατηγορουμένου και της ασφαλιστικής εταιρίας, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το όχημά του κατά τον ως άνω επίμαχο χρόνο, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών, οι εναγόμενοι (ήτοι ο κατηγορούμενος και η ασφαλιστική εταιρία) συνομολόγησαν την υπαιτιότητα του κατηγορουμένου για την πρόκληση του ένδικου τροχαίου ατυχήματος (βλ. την αναγνωσθείσα υπ' αριθ. 2107/2014 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, κατά της οποίας δεν προέκυψε ότι ασκήθηκε ένδικο μέσο). Με βάση τα ανωτέρω αποδειχθέντα, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος, όπως κατηγορείται....". Ακολούθως το Δικαστήριο κήρυξε τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα ένοχο: α)Κατά πλειοψηφία του ότι: "Την 05/11/2011 στην …, από αμέλειά του, δηλαδή από την έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, προξένησε με το όχημά του και κατά την οδήγησή του, σωματική κάκωση σε άλλον, χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παράχθηκε από την παρακάτω πράξη του και συγκεκριμένα, κατά τον ως άνω χρόνο και τόπο, οδηγώντας αριθ. κυκλοφορίας ...22 ΙΧΕ αυτοκίνητο του και βαίνοντας με αυτό στην οδό ... με κατεύθυνση προς …., από αμέλειά του, δηλαδή από την έλλειψη της προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε, ως μέσος συνετός οδηγός, να καταβάλει, οδηγώντας χωρίς να έχει τον έλεγχο του οχήματος του, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, μη ρυθμίζοντας την ταχύτητά του λαμβάνοντας υπόψη τις επικρατούσες στο οδόστρωμα συνθήκες και μη τηρώντας την απαιτούμενη απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα, έχασε τον έλεγχο του οχήματος του και επέπεσε με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος αυτού στην πλάγια δεξιά πλευρά του οχήματος που οδηγούσε ο Κ. Ζ. του Σ. και στο οποίο επέβαινε ως συνεπιβάτης η πολιτικώς ενάγουσα Χ. Π. του Ι., η οποία υπέστη θλάση τρικεφάλου βραχιονίου (ΔΕ)." και β) ομόφωνα του ότι: " την 5.11.2011, στην …., οδηγώντας το παραπάνω όχημα, αν και έγινε υπαίτιος οδικού τροχαίου ατυχήματος, από το οποίο τραυματίσθηκε η Π. Χ., δεν έδωσε την αναγκαία βοήθεια και συμπαράσταση στην παθούσα, δεν ειδοποίησε την πιο κοντινή Αστυνομική Αρχή, ούτε παρέμεινε στον τόπο του ατυχήματος μέχρι να έρθει η αστυνομική αρχή, όπως όφειλε, αλλά εγκατέλειψε το σημείο του ατυχήματος." Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ο κατηγορούμενος - αναιρεσείων, δια του συνηγόρου του, προέβαλε εγγράφως τον ισχυρισμό ότι η σωματική βλάβη που υπέστη η εγκαλούσα από το ένδικο ατύχημα, διαβαθμιζόμενη αποτελεί όλως ελαφρά σωματική βλάβη. Ειδικότερα προέβαλε κατά λέξη τα εξής: "Ο εντολέας μου κρίθηκε από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ένοχος των αδικημάτων της σωματικής βλάβης από αμέλεια και της εγκατάλειψης. Εντούτοις, ο ίδιος ουδόλως προκάλεσε οιασδήποτε μορφής σωματική βλάβη στην κ. Π., ενώ από την πρώτη κιόλας στιγμή γνωστοποίησε σε εκείνη και τον σύζυγο της τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητας του, και του οχήματός του. Μάλιστα, ο εντολέας μου αποχώρησε από το σημείο του συμβάντος αφότου αμφότεροι τον διαβεβαίωσαν - αλλά και διαπίστωσε - ότι η πρώτη δεν έχει υποστεί κανένα τραυματισμό. Όλως επικουρικώς δε ακόμη και αν θεωρηθεί ότι προκλήθηκε στην κ. Π. σωματική βλάβη, τούτη φέρει το χαρακτήρα της όλως ελαφράς σωματικής βλάβης.......Στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι προφανές ότι η φερόμενη ως παθούσα, κ. Χ. Π. έχει υποστεί όλως ελαφρά σωματική βλάβη, και συγκεκριμένα μωλωπισμό στην οπίσθια επιφάνεια του δεξιού βραχίονα της, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται τόσο από την από 06.11.2011 Ιατρική Βεβαίωση - Γνωμάτευση του Γενικού Νοσοκομείου "...." όσο και από το με αριθμ. πρωτ. 2514/7/121- Α' έγγραφο της τροχαίας, σύμφωνα με το οποίο, ο τραυματισμός της ανωτέρω χαρακτηρίζεται ως "επιπόλαιος" (οράτε σχετικά εντός της δικογραφίας).......Ενόψει των ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι η κ. Π., δεν υπέστη κανέναν τραυματισμό, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται από το ότι οι ίδιοι ενημέρωσαν την Υποδιεύθυνση της Τροχαίας την επόμενη μέρα, δηλ, την 06.11.2011 (οράτε την από 06.11.2011 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος). Επικουρικώς δε, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι υπέστη σωματική βλάβη, φέρουσα τον χαρακτήρα της όλως ελαφρός, ο εντολέας μου αποχώρησε από το σημείο του συμβάντος αφού είχε διαπιστώσει, κατόπιν ρητής διαβεβαίωσης της κ. Π., ότι η τελευταία ουδόλως έφερε κάποιον τραυματισμό." Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην απόφαση του την απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του άρθρων 314 παρ. 1 εδ. α' ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου με ελλιπή ή αντιφατική αιτιολογία. Ειδικότερα ορθά το Δικαστήριο δέχθηκε, ότι, από τα ανωτέρω αποδειχθέντα περιστατικά, αξιολογηθέντα, και από τη σχετική αναφερόμενη ιατρική γνωμάτευση, πρόκειται περί απλής σωματικής βλάβης από αμέλεια, ενώ αιτιολόγησε πλήρως την κρίση του γιατί δεν πρόκειται περί εντελούς ελαφράς σωματικής βλάβης, απορρίπτοντας το σχετικό ισχυρισμό του κατηγορουμένου - αναιρεσείοντος.

Επομένως, ο τα αντίθετα υποστηρίζων υπό στοιχ. Α1 αναιρετικός λόγος, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς το ότι η σωματική βλάβη που υπέστη η εγκαλούσα από το ένδικο ατύχημα, αποτελεί όλως ελαφρά σωματική βλάβη, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Κατόπιν αυτών, με βάση όσα ειπώθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, το προαναφερόμενο πλημμέλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων υπό την ισχύ του προισχύσαντος ΠΚ (δημοσίευση της προσβαλλομένης στις 17.12.2018) και το οποίο είχε τελεσθεί από αυτόν στις 5.11.2011, ήτοι πριν από τις 31.3.2016, εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 8 του ν. 4411/2016 και, επομένως, αφού κρίθηκε παραδεκτή η ένδικη αίτηση αναίρεσης, πρέπει το παρόν Δικαστήριο να εφαρμόσει τον επιεικέστερο νόμο που ισχύει μετά από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Συνεπώς, ως προς την ως άνω πράξη πρέπει, παρελκούσης της έρευνας των αφορώντων αυτή λοιπών λόγων αναίρεσης, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως και να διαβιβασθεί στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών η δικογραφία, προκειμένου να την θέσει στο αρχείο. Διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος θα προσέκρουε στα άρθρα 2 παρ. 1 του ΠΚ και 470 του ΚΠοινΔ, ενώ η κατά τα άνω επέλευση της υπό όρο παραγραφής είναι συμβατή με το Σύνταγμα και το 7ο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ (πλβλ. ΟλΑΠ 672/82 και 11/2001 κατά την ερμηνεία συναφών διατάξεων του άρθρ. 1 παρ. 1 β' ν. 1240/81 και άρθρου 25 ν. 2721/99).

Τέλος, η επιβαλλομένη από το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής αποφάσεως πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ως προς την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προτείνονται από τον κατηγορούμενο ή από τον συνήγορο του. Αυτοτελείς ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του ΚΠΔ, και τείνουν στην άρση του αδίκου χαρακτήρα της πράξεως ή την άρση ή μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή την εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξεως ή τη μείωση της ποινής. Πρέπει, όμως, οι ισχυρισμοί αυτοί να προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή με όλα τα πραγματικά περιστατικά που κατά νόμο απαιτούνται για τη θεμελίωσή τους, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογηθούν και σε περίπτωση αποδοχής να οδηγούν στο ειδικότερο ευνοϊκό για τον κατηγορούμενο συμπέρασμα. Διαφορετικά, δεν υπάρχει υποχρέωση του δικαστηρίου της ουσίας να αποφανθεί επί των ισχυρισμών αυτών (αορίστων) με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Τέτοιοι αυτοτελείς ισχυρισμοί, η απόρριψη του οποίων πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα, είναι και οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου περί συνδρομής στο πρόσωπο του ελαφρυντικοί περιστάσεων από τις αναφερόμενες στο άρθρο 84 παρ. 2 Π Κ, αφού η παραδοχή τους οδηγεί στην επιβολή μειωμένης κατά το άρθρο 83 του ίδιου Κώδικα, ποινής. Προϋπόθεση, όμως, της δυνατότητας αξιολόγησης και σε περίπτωση ευδοκίμησής τους, της επέλευσης του ευνοϊκότερου για τον κατηγορούμενο αποτελέσματος, είναι η προβολή των αυτοτελών ισχυρισμών κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή εγγράφως και με προφορική ανάπτυξή τους κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελίωσης τους, άλλως το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει επί των ισχυρισμών αυτών, συνεπώς δε ούτε και να αιτιολογήσει ειδικώς την απόρριψη τους (Ολ. Α.Π. 2/2005, Α.Π. 208/2012, ΑΠ 259/2014, Α.Π. 1101/2011). Ως ελαφρυντική περίσταση κατά το άρθρο 84 παρ. 2 Π.Κ. θεωρείται, μεταξύ άλλων, (υπό α' ) "το ότι ο υπαίτιος έζησε σύννομα ως τον χρόνο που έγινε το έγκλημα, περίσταση που δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του για ελαφρό πλημμέλημα" 'κατά δε το άρθρο 84 παρ. 2 Π.Κ. (υπό ε) το ότι συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμα και κατά την κράτησή του.

Κατά την έννοια της διατάξεως της περ. α' της παρ. 2 του άρθρου 84 του ισχύοντος κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως Ποινικού Κώδικα, ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείτο το ότι ο υπαίτιος έζησε έως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινοτική ζωή. Κατά την έννοια της (νέας) διατάξεως της περ. α της παρ. 2 του άρθρου 84 του ισχύοντος Ποινικού Κώδικα ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται πλέον το ότι ο υπαίτιος έζησε σύννομα ως το χρόνο που έγινε το έγκλημα, περίσταση που δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του για ελαφρύ πλημμέλημα. Η εν λόγω διάταξη είναι προφανούς επιεικέστερη της προισχύσασας, όπως δε αναγράφεται στην αιτιολογική έκθεση του ισχύοντος ΠΚ αντί του κριτηρίου της "έντιμής ζωής" τίθεται το ορθολογικότερο της "νόμιμης ", ώστε να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα και η ασφαλής διαπίστωση εκείνου, το οποίο είναι νομικώς κρίσιμο στο κράτος δικαίου, στο οποίο ο ελεύθερος και υπεύθυνος πολίτης οφείλει τούτο και μόνο, να συμμορφώνεται στο νόμο. Στην περ. α' αντί του απροσδιορίστου κριτηρίου της "έντιμης ζωής", υιοθετήθηκε το δεκτικό βεβαίωσης της "νόμιμης" ζωής. Η εκπλήρωση απροσδιόριστων "ηθικών καθηκόντων" έχει φυσικοδικαιακό χαρακτήρα, ασυμβίβαστο με τη θετικότητα του ποινικού δικαίου.....".

Για να συντρέξει δε η ελαφρυντική περίσταση που προβλέπεται από το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε του Π.Κ., η συμπεριφορά του υπαιτίου, πρέπει να είναι θετική και επωφελής για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη και να αναφέρονται πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης του δράστη. Η αναγνώριση δηλαδή της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. ε'του ισχύοντος Π.Κ. προϋποθέτει επίκληση και απόδειξη θετικής ατομικής και κοινοτικής συμπεριφοράς του υπαιτίου, με κριτήριο τη στάση του μέσου συνετού και νομοταγούς πολίτη, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την αξιόποινη πράξη, ως αποτέλεσμα πραγματικής επίγνωσης από αυτόν των συνεπειών της πράξης του και σταθερού εναρμονισμού του προς τις επιταγές της έννομης τάξης, ακόμα και κατά την κράτησή του. Εν όψει του εγκληματοπροληπτικού και σωφρονιστικού σκοπού της θεσπίσεως της οικείας διατάξεως, που διατρέχει την όλη, και υπό καθεστώς ελευθερίας και υπό καθεστώς κράτησης, διαβίωση του υπαιτίου μετά την τέλεση της πράξεως, δεν αρκεί για τη στοιχειοθέτηση του εν λόγω ελαφρυντικού η καλή και συνήθης συμπεριφορά και μόνον, αλλά απαιτούνται πραγματικά περιστατικά θετικά και δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής διαβιώσεώς του και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Απαιτείται, δηλαδή, για την αναγνώριση του ανωτέρω ελαφρυντικού, συγκεκριμένη, μετά την πράξη, θετική προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά, η οποία να είναι ενδεικτική όχι μόνον έλλειψης έκνομης συμπεριφοράς, διότι σε τέτοια περίπτωση αυτός που δεν τέλεσε κάποια αξιόποινη πράξη μετά την αποκάλυψη της παράνομης δράστηριότητάς του, θα είχε εξασφαλισμένη την αναγνώριση της ελαφρυντικής αυτής περίστασης, αλλά ατόμου, το οποίο αποτίναξε το παρελθόν, άλλαξε τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, όταν εξακολουθεί να ζει όπως και πριν, εξαιρουμένης της παραβίασης των νόμων και ιδιαίτερα του Ποινικού Κώδικα .

Στην προκειμένη περίπτωση, και αναφορικά πλέον μόνο για την πράξη της παράβασης του άρθρου 43 του ν. 2696/99, για την οποία ωσαύτως κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, μη πληττομένης κατά τούτο (δηλ. ως προς την ενοχή του) της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο τελευταίος δια του συνηγόρου του, προέβαλε εγγράφους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς περί συνδρομής στο πρόσωπό του, των ελαφρυντικών περιστάσεων των περ. α και ε' της παρ. 2 του άρθρου 84 ΠΚ, επικαλούμενος για τη θεμελίωση τους, τα ακόλουθα: ".......στο πρόσωπο του εντολέως του συντρέχουν οι ακόλουθες ελαφρυντικές περιστάσεις:

Α) Της του άρθρου 84 παρ.2α Π.Κ., διότι πράγματι ο εντολέας του έχει τις προϋποθέσεις αναγνώρισής της.

Ειδικότερα, με βάση τα συγκεκριμένα σαφή και ορισμένα περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, μέχρι το χρόνο που φέρεται ότι τελέσθηκε η άδικη πράξη για την οποία κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, αυτός έζησε έντιμα εν γένει κοινωνική, προσωπική, επαγγελματική και οικογενειακή ζωή, χωρίς να έχει δημιουργήσει ποτέ το παραμικρό πρόβλημα σε οιονδήποτε τρίτο.

Πιο συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε πάντοτε με ευγένεια, καλοσύνη και ευπρέπεια προς τους συνανθρώπους του και διήγε, μέχρι την ημέρα της φερόμενης τέλεσης από αυτόν των πράξεων που του αποδίδονται, έναν έντιμο βίο. Ήταν πάντα συνεπής στις υποχρεώσεις του, εξυπηρετικός με τους συνανθρώπους του και το βασικότερο, ουδέποτε δημιούργησε οιοδήποτε πρόβλημα σε κανένα. Αντίθετα πάντοτε έχαιρε εκτίμησης από τον κοινωνικό και επαγγελματικό του περίγυρο.

Είναι δε απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του ….Πανεπιστημίου … και εργάζεται αδιάκοπα από νεαρή ακόμα ηλικία έως σήμερα, ως ελεύθερος επαγγελματίας.

Από όλα τα ανωτέρω αλλά και από το πάλλευκο ποινικό του μητρώο, αποδεικνύεται ότι διήγε, μέχρι την ημέρα της φερόμενης τέλεσης από αυτόν της πράξης που του αποδίδεται, έναν έντιμο βίο.

Β)Της του άρθρου 84 παρ.2 εδ. Π.Κ. διότι πράγματι ο κατηγορούμενος έχει τις προϋποθέσεις αναγνώρισής της. Ειδικότερα, από τότε που φέρονται να έλαβαν χώρα οι πράξεις για τις οποίες κατηγορείται, πέρασε χρονικό διάστημα επτά ετών, (που είναι μεγάλο χρονικό διάστημα) κατά τη διαδρομή του οποίου συμπεριφέρθηκε άψογα, διαβιώνοντας ειρηνικά με τους συνανθρώπους του, εργαζόμενος αδιάκοπα, επιδεικνύοντας πάντοτε προθυμία, και μην έχοντας δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, οιασδήποτε φύσεως, σε τρίτο.

Από όλα τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι, καθ' όλο το χρονικό διάστημα από την φερόμενη τέλεση της πράξης που του αποδίδεται μέχρι και σήμερα, έχει επιδείξει μία αξιέπαινη συμπεριφορά, απολαμβάνοντας την εκτίμηση του οικογενειακού, επαγγελματικού και εν γένει κοινωνικού του περίγυρου." Το δικάσαν Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, με την ακόλουθη, κατά πιστή μεταφορά, αιτιολογία: "Από την κύρια αποδεικτική διαδικασία, την ανωμοτί κατάθεση της πολιτικώς ενάγουσας και τις ένορκες καταθέσεις των λοιπών μαρτύρων κατηγορητηρίου και υπεράσπισης στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που αναγνώστηκαν δημόσια στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, σε συνδυασμό και με την απολογία του εκκαλούντος κατηγορουμένου, δεν αποδείχθηκε θετική και επωφελής για την κοινωνία δράση και συμπεριφορά του κατηγορουμένου μέχρι την τέλεση των παραπάνω πράξεων, για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος, απορριπτόμενου ωσαύτως του ισχυρισμού του περί συνδρομής στο πρόσωπο του της κατ' άρθρο 84 παρ.2α ΠK ελαφρυντικής περίστασης, μη αρκούντος για την αναγνώριση της ακ^ανω ελαφρυντικής περίστασης μόνο του λευκού ποινικού μητρώου του. Ομοίως, δεν αποδείχτηκε ότι ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την τέλεση των πράξεών του, υπό την έννοια της θετικής διαγωγής του στην κοινωνία, απορριπτόμενου ωσαύτως του ισχυρισμού του περί συνδρομής στο πρόσωπο του της κατ' άρθρο 84 παρ.2ε ΠΚ ελαφρυντικής περίστασης, μη αρκούσης για την αναγνώρισης της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης μόνης της μη τέλεσης άλλης αξιόποινης πράξης, ούτε της γενικά παθητικής συμπεριφοράς του κατηγορουμένου".

Εκ των ανωτέρω αυτοτελών ισχυρισμών του ήδη αναιρεσείοντος τον προβληθέντα, κατά τα άνω, για αναγνώριση σε αυτόν του εκ του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' του ΠΚ ελαφρυντικού της για μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του καλής συμπεριφοράς του, το Δικαστήριο, καίτοι προβλήθηκε αορίστως, τον απέρριψε με την προσήκουσα αιτιολογική επάρκεια, αφού, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης, δεν αποδείχθηκε, μετά την τέλεση της ως άνω πράξεως για την οποία κηρύχθηκε ένοχος, συμπεριφορά του τέτοια που να πληρεί τις ουσιαστικά απαιτούμενες από το νόμο προϋποθέσεις θεμελιώσεώς της, δηλωτική της ποιότητας του ήθους του, της κοινωνικής προδιαθέσεως του και της αρμονικής διαβιώσεως του στην κοινωνία για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά από την πράξη του. Αβασίμως επομένως παραπονείται ο αναιρεσείων για την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού του. Κατά συνέπεια των όσων προεκτέθηκαν, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. προβαλλόμενος υπό στοιχ. Α2β λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ως προς την απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού, είναι αβάσιμος. Αντίθετα, ο ίδιος πιο πάνω λόγος αναίρεσης, κατά το σκέλος του που πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας, υπό στοιχ. Α2α, ως προς την απόρριψη της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 α του νυν ισχύοντος ΠΚ, και θεωρούμενος, σύμφωνα με όσα σχετικώς προεκτέθηκαν, υπό το πρίσμα του εφαρμοστέου επιεικέστερου νόμου (αρθρ. 84 παρ. 2 α του νυν ισχύοντος ΠΚ) και της παραδοχής της προσβαλλομένης αποφάσεως ότι ο αναιρεσείων είχε λευκό ποινικό μητρώο, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός και, κατά παραδοχή του, να αναιρεθεί (εν μέρει) η άνω απόφαση ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος για αναγνώριση στο πρόσωπο του της ελαφρυντικής περίστασης του άνω άρθρου 84 παρ. 2 α του ΠΚ και συνακόλουθα, ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής σ' αυτόν κύριας και παρεπόμενης ποινής για την πράξη της παράβασης του άρθρου 43 ν. 2696/99, καθώς και κατά τη διάταξή της περί συνολικής ποινής.

Ακολούθως όλων των ανωτέρω πρέπει: Ι. να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της κρινομένης από 10.6.2019 και με αριθμ. πρωτ. 6452/10.6.2019 αιτήσεως του Β. - Ν. Κ. του Λ. για αναίρεση της υπ'αριθμ.ΖΤ 4938/18 αποφάσεως του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως προς το πλημμέλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο, που φέρεται τελεσθείσα στην ….. στις 5-11-2011 και να διαβιβαστεί ως προς την πράξη αυτή η δικογραφία στον αρμόδιο Εισαγγελέα κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό και II. να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλομένη με αριθμό ΖΤ 4938/2018 απόφαση, και δη μόνο ως προς την απορριπτική διάταξή της για αναγνώριση στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 α' του ΠΚ, αναφορικά με το αδίκημα της παράβασης του άρθρου 43 του ν. 2696/99, αναγκαίος δε και ως προς τη διάταξή της περί επιβολής κύριας και παρεπόμενης ποινής (αφαίρεση άδειας οδήγησης) για την πράξη αυτή, καθώς και περί συνολικής ποινής και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με το άρθρο 522 του νυν ισχύοντος ΚΠοινΔ, η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένους, απορριπτομένης κατά τα λοιπά της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 10.6.2019 και με αριθμ. πρωτ. 6452/10.6.2019 αιτήσεως του Β. - Ν. Κ. του Λ., κατοίκου ..., οδός ..., για αναίρεση της υπ'αριθμ. ΖΤ 4938/ 2018 αποφάσεως του Ζ'Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ως προς το πλημμέλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο, που φέρεται ότι τελέσθηκε στην Αθήνα στις 5.11.2011.

Διατάσσει τη διαβίβαση στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών της δικογραφίας επί της οποίας εκδόθηκε η παραπάνω με αριθμό ΖΤ 4938/2018 απόφαση του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, προκειμένου αυτός να την θέσει στο αρχείο ως προς το πλημμέλημα αυτό.?

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. ΖΤ 4938/2018 απόφαση του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, και, συγκεκριμένα, μόνο ως προς την απορριπτική διάταξή της του αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος Β. - Ν. Κ. του Λ. για αναγνώριση στο πρόσωπο του της συνδρομής της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α' Π.Κ. για το αδίκημα της παραβάσεως του άρθρου 43 του ν. 2696/1999 και, αναγκαίως, ως προς τις διατάξεις της περί επιβολής σ' αυτόν κύριας, παρεπόμενης και συνολικής ποινής γι αυτό.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το άνω αναιρούμενο μέρος της, στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένους, για νέα, κατά το μέρος αυτό, συζήτηση,

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την υπ' αριθμ. πρωτ. 6452/ 10.6.2019 αίτηση - δήλωση του Β. - Ν. Κ. του Λ., κατοίκου ... οδός ..., για αναίρεση της ίδιας (υπ' αριθμ. ΖΤ 4938/2018) ως άνω αποφάσεως του Ζ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1 Οκτωβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Οκτωβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ