Supreme Court dismisses appeal on grounds that lower court properly considered all evidence including the disputed cadastral plan.

Απόφαση 1662 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Αγωγή αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου. Τρόποι κτήσεως κυριότητας και παράγωγος (κληρονομιά) και πρωτότυπος χρησικτησία. Λόγοι αναιρέσεως από 19. Παραβίαση διδαγμάτων κοινής πείρας. Από 11α και 11 γ. Απορρίπτονται ως αβάσιμοι.

Αριθμός 1662/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Μ. χήρας Σ., κατοίκου ..., 2) Ε. Κ. χήρας Α., κατοίκου ..., 3) Γ. Π. συζ. Δ., κατοίκου ..., 4) Κ. Β., κατοίκου ..., 5) Α. Β. συζ. Μ., κατοίκου ... και 6) Θ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο ΠαπΑ., με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Λ. του Ν., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Σωτηρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις και 2) Ε. Φ. συζ. Ε., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μουγκοπέτρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/12/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1922/2006 του ιδίου Δικαστηρίου και 1425/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13/2/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 2/1/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναιρέσεως και την καταδίκη των αντιδίκων της στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 1045 ΑΚ, για τη κτήση της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με δυνατότητα αυτού που χρησιδεσπόζει να συνυπολογίσει το χρόνο τη δικής του νομής και την όμοια νομή του δικαιοπαρόχου του (άρθρο 1051 ΑΚ), εφόσον είχε γίνει με νόμιμο τρόπο καθολικός ή ειδικός διάδοχος αυτού.

Νομέας δε, κατά το άρθρο 974 του ίδιου Κώδικα, είναι όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα, αν ασκεί την εξουσία αυτή με διάνοια κυρίου. Άσκηση της νομής επί ακινήτου αποτελούν εμφανείς υλικές πράξεις επ' αυτού που είναι δηλωτικές της βούλησης του νομέα να εξουσιάζει τούτο και οι οποίες ποικίλουν ανάλογα με τον κατά τη βούληση του νομέα προορισμό του πράγματος.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 24/1992).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχτηκε τα εξής: "Από το έτος 1941 ο Δ. Α. (παππούς από μητρική γραμμή) του πρώτου εναγομένου είχε παραχωρήσει ατύπως στην κόρη του (ενόρκως βεβαιώσασα) Α. (ήδη) χα Ν. Λ.- ενόψει του (τότε) γάμου της με το Ν. Λ. εδαφική έκταση 1720 μ2 στην Κτηματική Περιφέρεια του Δήμου Βιλλίων Αττικής.

Έκτοτε η τελευταία εγκαταστάθηκε στο κτήμα αυτό και, εξουσιάζοντας το κυριαρχικά, το καλλιεργούσε με δημητριακά (φακές, ρεβίθια κλπ) και μεριμνούσε για το σκάψιμο του με τσάπα. Το έτος 1991 το έδωσε στον πρώτο των εναγομένων γιο της δυνάμει του νομίμως μεταγεγραμμένου .../8-4-1991 συμβολαίου του Συμ/φου Ειδυλλίας Αναστασίου Ρούσση ως γονική, παροχή.

Σύμφωνα με το συμβόλαιο αυτό και το προσαρτημένο σε αυτό από Ιουλίου 1990 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Π. Δ., το εν λόγω εντός σχεδίου οικόπεδο (1720 μ2) συνορεύει ΑΝ. με πλευρές του άνω διαγράμματος υπό στοιχ. 1-2 11,04μ, 2-3 11,63μ και 3-4 23,42μ με άλλο συνεχόμενο προς την πλευρά αυτήν οικόπεδο του πρώτου εναγομένου, ΔΥΤ, με πλευρά υπό στοιχ. 7-6 35,77μ.

με αγροτική δημοτική οδό που οδηγεί προς το Δρετσάνι, Β. με πλευρές του διαγράμματος υπό στοιχ. 7-8 15/44 μ., 8-9 12,40 μ. και 9-1 14μ. με ιδιοκτησίες Κ. Κ. και Σ. Μ. και Ν. με πλευρές του διαγράμματος αυτού υπό στοιχ. 4-5 26,82 μ και 5-6 20,66 μ. με ιδιοκτησία Ε. Μ.. Περαιτέρω, από τα ίδια, ως άνω, αποδεικτικά μέσα αποδεικνύονται προσθέτως και τα ακόλουθα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά:

Ο πρώτος εναγόμενος, μέρος της εν λόγω εδαφικής εκτάσεως το έτος 1994 μεταβίβασε λόγω πωλήσεως στη δεύτερη εναγομένη δυνάμει του νομίμως μεταγραφέντος .../13-2-1994 συμβολαίου του πιο πάνω Συμ/φου. Το πωληθέν μέρος εμβαδού 920 μ2 της εκτάσεως βρίσκεται προς τη νότια πλευρά αυτής και, σύμφωνα με το προσαρτημένο στο εν λόγω συμβόλαιο από Δεκεμβρίου 1993 τοπογραφικό διάγραμμα του προαναφερθέντος πολιτικού μηχανικού;

συνορεύει Β. με πλευρά του άνω διαγράμματος υπό στοιχ. Α-Δ 38μ. με εγκεκριμένη και αδιάνοιχτη δημοτική οδό (ήδη με προβλεπόμενο ως ρυμοτομούμενο τμήμα οικοπέδου του πωλητή εμβαδού 460 τ.μ που εμφαίνεται στο παραπάνω διάγραμμα με τα στοιχεία Α- Β-Γ-Δ-Α). Ν. με πλευρά υπό στοιχ. Ν-Ε 34,30α. με ιδιοκτησία αδελφών Μ., ΑΝ με πλευρές υπό στοιχ.

Α-Η 28,80 μ. και Η-Ν 3 μ. με άλλο άρτιο και οικοδομήσιμο οικόπεδο του πωλητή, προερχόμενο από άλλο τίτλο κτήσεως και ΔΥΤ, με πλευρά υπό στοχ. Δ-Ε 20,60 μ. με διανοιγμένη και εγκεκριμένη οδό. Εξετέρου, δεν αποδεικνύεται, ότι οι ίδιοι οι ενάγοντες ή ο δικαιοπάροχος τους (Σ. Μ., σύζυγος της πρώτης ενάγουσας και πατέρας των λοιπών εναγόντων, που απεβίωσε στα Βίλλια Αττικής 21-1- 1989 χωρίς να αφήσει διαθήκη) άσκησαν ποτέ (από το έτος 1976 ο δικαιοπάροχος τους, για τον οποίον επικαλούνται τότε άτυπη προς αυτόν δωρεά εν ζωή από τη μητέρα του Ε.

χα Α. Μ. και μετά το θάνατο του τελευταίου οι ίδιοι) πράξεις νομής στα επίδικα τμήματα. Ειδικότερα, δεν αποδεικνύεται ότι. στα εδαφικά τμήματα που αναφέρουν στην αγωγή τους, ως συμπεριληφθέντα στα ακίνητα που μεταβιβάσθηκαν δυνάμει των ανωτέρω συμβολαίων, εμβαδού 253 τ.μ το πρώτο και 7 τ.μ το δεύτερο, άσκησαν ποτέ (οι ίδιοι οι ενάγοντες ή ο δικαιοπάροχος) οποιαδήποτε πράξη φυσικής εξουσιάσεως τους με πρόθεση ιδιοκτησιακή.

Τα όσα, επομένως, διαλαμβάνουν στην .../19-1-2004 Πράξη Αποδοχής κληρονομιάς (εξ αδιαθέτου, ως άνω) της Συμ/φου Αθηνών Ευαγγελίας Τάμπα είναι έγγραφο αλυσιτελές από πλευράς επελεύσεως εννόμων συνεπειών. Παρέπεται, ότι ουδεμία βασιμότητα ενέχει η φερόμενη τοπογράφηση των πιο πάνω επιδίκων εδαφικών τμημάτων, στην οποία προέβη στις 30-10-2004 ο πολιτικός μηχανικός Α.

Κ. για λογαριασμό των εναγόντων που του υπέδειξαν και τα όρια του οικοπέδου, όπως αναφέρει στο εν λόγω τοπογράφημα του. Τόσο ο μάρτυρας των εναγομένων, όσο και η άνω ενόρκως γι' αυτούς βεβαιώσασα (μητέρα του πρώτου εναγομένου), κατηγορηματικά και με σαφήνεια αναφέρονται στην ιστορική διαδρομή των προαναφερθέντων γεγονότων, τα οποία αποδομούν και καταρρίπτουν την ουσιαστική βασιμότητα των αγωγικών θέσεων.

Τις θέσεις αυτές των εναγόντων δεν μπόρεσαν να ενισχύσουν ούτε ο μαρτυράς τους, αλλά και ούτε ο ενόρκως με πρωτοβουλία τους βεβαιώσας, έτσι ώστε να μπορεί να σχηματισθεί θετική υπέρ των ισχυρισμών τους δικανική πεποίθηση και κρίση, όπως βασίμως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, προβάλλοντας την άμυνα τους κατά της αγωγής.

Είναι χαρακτηριστικό το ότι ο Μ. Λ., κάτοικος ..., σε γραπτή από 6-11-05 βεβαίωση του αναφέρει ότι το καλοκαίρι του 1990 με τα μηχανήματα του πήγε, όπως γράφει (και θεωρήθηκε το γνήσιο της υπογραφής του από το Α.Τ. Βιλλίων), στο οικόπεδο του Σ. Λ. (πρώτου εναγομένου) στη θέση Ντρεστάνι (περιφερειακή οδός) και ισοπέδωσε και καθάρισε το οικόπεδο του εκτάσεως περίπου 2 στρεμμάτων, όταν συνόρευε Ανατολικά με άλλη ιδιοκτησία Λ.

και Δυτικά με αγροτικό δρόμο, ότι τους άλλους συνορίτες δεν τους ξέρει, ότι τον πλήρωσε για τη δουλεία αυτήν ο Σ. Λ.ς, που είναι ιδιοκτήτης, ότι η εργασία διήρκεσε δύο ημέρες και ότι κανείς δεν τον ενόχλησε. Καθίσταται δε σαφές βάσει των προδιαλαμβανομένων σκέψεων ότι των ανωτέρω δύο επιδίκων - εδαφικών τμημάτων οι ενάγοντες δεν κατέστησαν κύριοι ούτε παραγώγως (με κληρονομική διαδοχή) και ούτε πρωτότυπος (με τακτική άλλως έκτακτη χρησικτησία), κατά τα άνω εκτιθέμενα".

Ακολούθως το Εφετείο, δεχόμενο την έφεση των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και απέρριψε την ένδικη αναγνωριστική της κυριότητας αγωγή των αναιρεσειόντων ως αβάσιμη κατ' ουσίαν. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο ως προς τα κρίσιμα ζητήματα της μη απόκτησης της κυριότητας των επίδικων ακινήτων με παράγωγο και πρωτότυπο τρόπο (χρησικτησία - τακτική έκτακτη) διέλαβε πλήρεις και σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο και δεν στέρησε την απόφαση του από νόμιμη βάση και επομένως ο πρώτος μέρος πρώτο λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν.

Κατά τη σαφή έννοια του αριθμού 1 παραγρ. 2 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η παραβίαση των διδαγμάτων αυτών ιδρύει λόγο αναίρεσης μόνο, αν αυτά χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα από το δικαστήριο κατά την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο μέρος δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία και υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων στους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου των διατάξεων των άρθρων 974, 984, 987 και 993 ΑΚ τα δε διδάγματα κοινής πείρας είναι ότι η άσκηση νομής σε ακίνητο εκτείνεται σε όλα τα μέρη και τα σημεία του ακινήτου και δε νοείται νομή σε τμήμα ακινήτου - οικοπέδου εντός σχεδίου εκτός αν αυτό είναι διακεκριμένο ή συμφωνηθεί αλλιώς από τους συμβαλλόμενους. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού τα αναφερόμενα ως άνω δεν συνιστούν δίδαγμα κοινής πείρας κατά την προεκτεθείσα έννοια. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 336§3, 339 και 395 ΚΠολΔ προκύπτει ότι τα δικαστικά τεκμήρια δύνανται να συναχθούν εξ οιουδήποτε εγγράφου, επομένως και από τις δηλώσεις ή βεβαιώσεις τρίτων, εκτός αν κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας συνετάγησαν πριν ή κατά την διάρκεια της δίκης ειδικά προς τον σκοπό όπως χρησιμεύσουν στη δίκη αυτή ως αποδεικτικό μέσο.

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από τον αριθ. 11 παρ. α του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, γιατί το Εφετείο έλαβε υπόψη του αποδεικτικό μέσο, που ο νόμος δεν επιτρέπει και συγκεκριμένα έλαβε υπόψη του την από 6-11-2005 βεβαίωση του Μ. Λ. την οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσίβλητοι αν και δεν είχαν τηρηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 270§2 ΚΠολΔ δηλ. δεν είχε δοθεί ενώπιον Ειρηνοδίκη ή Συμ/φου μετά προηγούμενη κλήτευση πριν 2 ημερών. Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αόριστος, γιατί δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός περί απαράδεκτου του ως άνω αποδεικτικού μέσου προτάθηκε στο Εφετείο, όπως διαγορεύει το άρθρο 562§2 ΚΠολΔ. Σε κάθε δε περίπτωση είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί κατά το άρθρο 270§2 ΚΠολΔ, που είχε εφαρμογή και στην κατ' έφεση δίκη (βλ. άρθρο 524 ΚΠολΔ), όπως ίσχυε μετά την αντικατάσταση του με το άρθρο 11 του ν. 1748/1984 κατά τη διαδικασία ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου από το οποίο δικάστηκε η ένδικη υπόθεση, λαμβάνονται υπόψη αποδεικτικά μέσα, που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, αν θεωρηθεί ότι η ως άνω έγγραφη δήλωση είναι αποδεικτικό μέσο που δεν πληροί τους όρους του νόμου.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και, προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο. Όμως δεν γεννάται ο λόγος αυτό, αν και από τη γενική μνεία ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα κατ' είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της απόφασης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η από τον αριθμό 11 γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του το από 10-11-1980 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού Σ. Κ., το οποίο οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν στο Εφετείο με τις προτάσεις τους κατά τη συζήτηση της έφεσης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προς απόδειξη των αγωγικών τους ισχυρισμών. Από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη "όλα ανεξαιρέτως τα, με επίκληση, προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα" και από όλο το παραπάνω περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται καμμία αμφιβολία ότι τούτο για το σχηματισμό της κρίσης του, στην οποία τελικώς κατέληξε, κατά τα προεκτιθέμενα, έλαβε υπ' όψη του και συνεκτίμησε μαζί με όλες τις υπόλοιπες αποδείξεις και το προαναφερόμενο έγγραφο και επομένως ο εξεταζόμενος ως άνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13-2-2009 αίτηση της Α. Μ. κλπ για αναίρεση της 1425/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικΆ έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει ενιαίως στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, αφού δεν ήταν αναγκαία η χωριστή εκπροσώπηση τους από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ