1661/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1661 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1661/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "OPTIMUM - ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αγία Παρασκευή Ν. Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Οφηλία Δικαιάκου.

Του αναιρεσίβλητου: Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως υπεισερχόμενο στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Οικονομική Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής, συνεπεία ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13 Οκτωβρίου 2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3866/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3759/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18 Δεκεμβρίου 2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται παραπάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 21 Μαΐου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Αντικείμενο χρηματοδοτικής μίσθωσης (leasing), κατά την έννοια του άρθρου 1 παρ.1 του ν. 1665/1986, μπορεί μεταξύ άλλων να αποτελέσει και το αυτοκίνητο. Στη χρηματοδοτική αυτή μίσθωση, ο μισθωτής αναλαμβάνει με τη σύμβαση τον κίνδυνο της τυχαίας καταστροφής, απώλειας ή βλάβης του πράγματος. Αυτό σημαίνει ότι στις περιπτώσεις αυτές είναι υποχρεωμένος να αντικαταστάσει το μίσθιο πράγμα με άλλο ίσης αξίας ή να το επιδιορθώσει με δικά του έξοδα.

Η νομική θέση του μισθωτή μοιάζει με τη θέση του αγοραστή που έχει αποκτήσει την κυριότητα του πράγματος. Ενόψει της νομικής αυτής θέσης του μισθωτή, πρέπει να γίνει δεκτό, ότι σε περίπτωση ολικής καταστροφής του πράγματος, για την οποία ευθύνεται τρίτος, τη σχετική αξίωση αποζημίωσης έχει όχι ο εκμισθωτής του αυτοκινήτου, ο οποίος διατηρεί απλώς την ιδιότητα του κυρίου, αλλά ο μισθωτής, ο οποίος από πλευράς υποχρεώσεων και δικαιωμάτων χαρακτηρίζεται ως κάτοχος κατά την έννοια του άρθρου 4Ν ΓπΝ/1911.

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση επισκευάσιμης ζημίας. Δηλαδή τη δαπάνη αποκατάστασης αυτής ως και την αποζημίωση για την μείωση της εμπορικής αξίας του πράγματος (αυτοκινήτου), δικαιούται να απαιτήσει από το ζημιώσαντα τρίτο ο μισθωτής. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπτώς, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκοπούμενη από 13.10.2004 (αριθ.

εκθ. καταθ. 7599/2004) αγωγή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα μισθώτρια αφού εκθέτει ότι τυγχάνει κάτοχος του αναφερόμενου ΙΧΕ αυτοκινήτου, δυνάμει σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης μεταξύ αυτής και της ανώνυμης εταιρείας "Λαϊκή χρηματοδοτικές μισθώσεις ΑΕ", το οποίο υπέστη υλικές βλάβες κατά το αυτοκινητικό ατύχημα που προκάλεσε από υπαιτιότητά του ο δεύτερος εναγόμενος (και μη όντας ήδη διάδικος), που οδηγούσε το αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην πρώτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία (και ήδη αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, που υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της τελευταίας, λόγω ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της), ζητούσε, πλην των άλλων, να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται, εις ολόκληρον καθένας, να της καταβάλουν, ως αποζημίωση, το ποσό των 21857 ευρώ, για τη μείωση, της εμπορικής αξίας του αυτοκινήτου εξαιτίας των βλαβών που υπέστη κατά το ατύχημα.

Με αυτό το περιεχόμενο η αγωγή ως προς την ως άνω αξίωση είναι νόμιμη, αφού η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ήταν μισθώτρια-κάτοχος, δυνάμει χρηματοδοτικής μίσθωσης, του βλαβέντος αυτοκινήτου. Όμως το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε το ως άνω αγωγικό κονδύλιο ως, μη νόμιμο, με την αιτιολογία ότι " η ενάγουσα φέρεται όχι ως κυρία αλλά ως κάτοχος και δικαιούμενη σε χρήση και εκμετάλλευση του φερόμενου ως βλαβέντος κατά την σύγκρουση αυτοκινήτου δυνάμει της με αριθ. ........

σύμβασης χρηματοδοτικής μίσθωσης. Επομένως, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αυτή (ενάγουσα) δεν νομιμοποιείται να ζητήσει αποζημίωση για τη μείωση της αξίας του εν λόγω αυτοκινήτου, την οποία υπέστη αυτό εξαιτίας των βλαβών από τη σύγκρουση". Έτσι, κρίνοντας το Εφετείο, εσφαλμένα ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 298, 914, 987 και 997 ΑΚ σε συνδυασμό με αυτές του ν. 1665/1986, με το να δεχθεί ότι για την άσκηση αξίωσης αποζημίωσης λόγω μείωσης της εμπορικής αξίας του, δυνάμει χρηματοδοτικής μίσθωσης, κατεχόμενου και βλαβέντος κατά τη διάρκεια ατυχήματος αυτοκινήτου, νομιμοποιείται ενεργητικά μόνο ο εκμισθωτής- κύριος του πράγματος και όχι ο μισθωτής-κάτοχος αυτού.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που απορρίφθηκε η αγωγή ως μη νόμιμη (δηλαδή κατά το κονδύλιο των 21.857 ευρώ για μείωση της εμπορικής αξίας του αυτοκινήτου) και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, αναφορικά με το κονδύλιο αυτό, στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ). Τέλος το αναιρεσίβλητο πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3759/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ