Supreme Court dismisses appeal against administrative body for procedural defects and late filing.

Απόφαση 1660 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1660/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Γεώργιο Λέκκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Οργανισμού Ανάπτυξης Δυτικής Κρήτης (Ο.Α.ΔΥ.Κ.) Ν.Π.Ι.Δ., που εδρεύει στα Χανιά, Όαση Ν. Κυδωνίας, και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Δαμηλάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Δ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δερβιτσιώτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Δεκεμβρίου 1994 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 72/2003 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 529/2005 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 19 Ιανουαρίου 2006 αίτησή του και τους από 14 Νοεμβρίου 2013 πρόσθετους λόγους αναίρεσης.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Λέκκας, ανέγνωσε την από 6 Νοεμβρίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και ο από 14-11-2013 πρόσθετος λόγος αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τους από 14-11-2013 πρόσθετους λόγους, προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 529/2005 απόφαση του Εφετείου Κρήτης, η οποία εκδόθηκε επί της από 30-6-2003 έφεσης κατά της υπ' αρθμ. 72/3003 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η από 27-12-1994 αγωγή του αναιρεσιβλήτου.

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα ή απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 237 παρ. 3, 269 και 527 ΚΠολΔ προκύπτει ότι κατά την τακτική διαδικασία ενώπιον του πολυμελούς πρωτοδικείου νέοι ισχυρισμοί μπορούν να προταθούν με την προσθήκη των προτάσεων μόνο για την απόκρουση ισχυρισμών που περιέχονται στις προτάσεις του αντιδίκου, η προβολή δε νέων μη προταθέντων στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ισχυρισμών στο εφετείο με την έφεση από τον ενάγοντα, του οποίου η αγωγή απορρίφθηκε με την εκκαλούμενη, είναι απαράδεκτη, εκτός αν γίνεται επίκληση συνδρομής προϋπόθεσης από το άρθρο 269 παρ.2 ΚΠολΔ.

Εν προκειμένω, από την επισκόπηση των κατωτέρω αναφερομένων διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Με την από 27-12-1994 αγωγή του, ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ο αναιρεσίβλητος ισχυρίζετο ότι, αναδειχθείς μειοδότης σε σχετικό διαγωνισμό, που προκήρυξε το αναιρεσείον, υπέγραψε με αυτό την από 14-12-1983 σύμβαση, με την οποία ανέλαβε κατασκευή του αναφερομένου έργου του με τον τίτλο "Κατασκευή Γ' Αγωγού Υδρεύσεως Δήμου Χανίων" υπό τους όρους της σύμβασης αυτής και ότι, ενώ αυτός εκπλήρωνε πλήρως τις συμβατικές του υποχρεώσεις και υπέβαλε την τελική επιμέτρηση του έργου, το αναιρεσείον υπαιτίως καθυστέρησε να συντάξει τον αναγκαίο συγκριτικό πίνακα, προκειμένου να καταστεί δυνατό να πληρωθεί, με συνέπεια να καθυστερήσει στην πληρωμή του οφειλομένου εργολαβικού ανταλλάγματος και να του οφείλονται έτσι και τόκοι υπερημερίας, σύμφωνα με το τότε ισχύον νομικό καθεστώς.

Με την επίκληση των περιστατικών αυτών ζήτησε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του αναιρεσείοντος να καταβάλει τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά, που συνίστανται σε κεφάλαιο, σε τόκους υπερημερίας επί του κεφαλαίου και σε τόκους επί των τόκων, μέρος των οποίων ζήτησε να του επιδικαστεί. Το αναιρεσείον, προς απόκρουση της αγωγής, ισχυρίστηκε με την από 22.2.1996 προσθήκη στις πρωτόδικες προτάσεις του, ότι η μη εξόφληση των 14ης και 15ης (τελικής) πιστοποίησης εργασιών οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο αναιρεσίβλητος δεν προσκόμισε πιστοποιητικά φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, με αποτέλεσμα την αδυναμία έκδοσης από την Οικονομική του Υπηρεσία των σχετικών ενταλμάτων πληρωμής, παρά του ότι στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο υπήρχαν ταμειακά διαθέσιμα.

Την ένσταση αυτή επανέφερε στην έκκλητη δίκη με τον τέταρτο λόγο του δικογράφου της έφεσής του. Το Εφετείο, το οποίο δήχθηκε ότι ορθώς το πρωτοδικείο δεν έταξε θέμα απόδειξης, με βάση τις τότε ισχύουσες διατάξεις του ΚΠολΔ, για τον προταθέντα ισχυρισμό του, ότι, δηλαδή, ο αναιρεσλίβλητος δεν προσκόμισε τα απαιτούμενα δικαιολογητικά για την πληρωμή του οποιουδήποτε οφειλομένου ποσού, ήτοι πιστοποιητικά φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας και κατά συνέπεια δεν περιήλθε σε υπερημερία, ο οποίος συνιστά την από το άρθρο 342 ΑΚ ένσταση, επειδή απαραδέκτως προβλήθηκε για πρώτη φορά με την προσθήκη των προτάσεων του αναιρεσείοντος, απέρριψε τον σχετικό (τέταρτο) λόγο έφεσης.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν υπέπεσε στην κατά το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παρά το νόμο κήρυξης απαραδέκτου αφού, όπως συνάγεται από τις αναφερόμενες πιο πάνω διατάξεις, η προβολή ένστασης με την προσθήκη στις προτάσεις είναι ανεπίτρεπτη σε κάθε περίπτωση. Επομένως, είναι αβάσιμος, ως προς την περί του αντιθέτου αιτίαση, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης.

Με το άρθρο 1 παρ. 1 της από 29-12-1980 πράξης νομοθετικού περιεχομένου, που κυρώθηκε με τον Ν. 1157/1981, καθιερώθηκε από 1 Ιανουαρίου 1981 πενθήμερη εβδομάδα εργασίας, αρχόμενη από Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή για το προσωπικό του Δημοσίου, των οργανισμών της τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, ενώ κατά την παρ. 12 του ίδιου άρθρου, η διαδρομή των προθεσμιών, που τάσσονται από το νόμο ή τα δικαστήρια, αρχίζει από την επομένη ημέρα της επίδοσης ή του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της που λήγει τη 19.00 ώρα της τελευταίας ημέρας, εάν δε αυτή είναι κατά νόμο εξαιρετέα ή Σάββατο λήγει την ίδια ώρα της επομένης εργάσιμης ημέρας.

Όπως συνάγεται από τη διατύπωσή της, η άνω διάταξη, όπως άλλωστε και η ταυτόσημη σχεδόν διάταξη του άρθρου 144 παρ. 1 ΚΠολΔ, εφαρμόζεται τόσον επί των προθεσμιών ενέργειας όσο και επί των προπαρασκευαστικών προθεσμιών, δηλαδή εκείνων, οι οποίες τάσσονται και είναι απαραίτητο να παρέλθουν πριν από την ενέργεια ορισμένης πράξης, σε τρόπο ώστε αν η τελευταία ημέρα των εν λόγω προθεσμιών συμπίπτει προς ημέρα εξαιρετέα ή Σάββατο, δεν υπολογίζεται αυτή και η προθεσμία λήγει την ίδια ώρα της επομένης εργάσιμης ημέρας, πράγμα το οποίο ισχύει και επί της 30ήμερης προθεσμίας που τάσσεται με τη διάταξη του άρθρου 569 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., για την κατάθεση και την επίδοση του δικογράφου τω προσθέτων λόγων αναιρέσεως.

Επομένως, αν η τελευταία (30η), πριν από τη δικάσιμο, ημέρα (με αφετηρία την επομένη της επίδοσης) συμπίπτει με εξαιρετέα ημέρα, δεν υπάρχει εμπρόθεσμη άσκηση των λόγων αυτών, οι οποίοι απορρίπτονται και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτοι, σύμφωνα με το άρθρο 577 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ (ΟλομΑΠ 33/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας ο Πρόεδρος του Α1 Τμήματος όρισε δικάσιμο για τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης στις 16-12-2013.

Το αναιρεσείον στις 14-11-2013 κατέθεσε στην γραμματεία του Αρείου Πάγου το από 14-11-2013 δικόγραφο πρόσθετου λόγου αναίρεσης, το οποίο επέδωσε στον αναιρεσίβλητο την ίδια ημέρα της κατάθεσης, όπως τούτο προκύπτει από την υπ' αριθμ. 7899Γ'/14-11-2013 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ....

Έτσι, η τριακοστή ημέρα από την επομένη της κατάθεσης και επίδοσης του δικογράφου αυτού συμπίπτει με τις 14-12-2013, που είναι Σάββατο, ενώ η επόμενη εργάσιμη ημέρα (Δευτέρα, 16-12-2013) έχει ορισθεί ως δικάσιμος της υπόθεσης, μέχρι της οποίας δεν μεσολαβεί πλήρης η 30ήμερη προθεσμία. Επομένως οι άνω πρόσθετοι λόγοι δεν ασκήθηκαν εμπροθέσμως και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτοι.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι να απορριφθούν. Τέλος, πρέπει το αναιρεσείον να καταδικαστεί, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αίτηση αναίρεσης και τους από 14-11-2013 πρόσθετους λόγους. Και ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ