165/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 165 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 165/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Β. Σ. του Π., 2. Ε. Σ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων τους Θεοδώρας Αντωνίου και Δημητρίου Τσικρικά και κατέθεσαν προτάσεις και 3. Π. Σ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Θεοδώρας Αντωνίου και Δημήτριο Τσικρικά και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Εταιρείας με την επωνυμία "ΙΣΧΥΣ Α.Ε.", η οποία απορρόφησε κατόπιν συγχωνεύσεως την εταιρεία με την επωνυμία "ΕΜΒΙΟΜ Συστήματα Διαχείρισης Απορριμμάτων Α.Ε." εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-6-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3702/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4474/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4-12-2009 αίτησή τους καθώς και τους από 23-12-2010 πρόσθετους λόγους τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Σπυρόπουλος ανέγνωσε την από 24-1-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί ο πρώτος, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγος αναίρεσης, καθώς και ο πρώτος λόγος των προσθέτων λόγων αυτής και να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος των προσθέτων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ, αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Επίσης, κατά τη διάταξη του άρθρου 226§4 εδάφ. β και γ του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη σύμφωνα με το άρθρο 575 εδαφ. β ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή, δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και συνεπώς δεν χρειάζεται νέα κλήτευση τους. Προϋπόθεση της εγκυρότητας της κλήτευσης, συνεπεία της αναβολής της υπόθεσης και της εγγραφής της στο πινάκιο, είναι ότι ο απολειπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος, είτε είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση, είτε είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί στη δικάσιμο κατά την οποία, αναβλήθηκε η συζήτηση (ΑΠ 240/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, από τις προσκομιζόμενες με επίκληση από τους αναιρεσείοντες 8282β'/21-12-2010 και 8303β'/28-12-2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο της 28-1-2011, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης για την ανωτέρω στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο της 21-10-2011, καθώς και οι απαραδεκτώς ασκηθέντες κατ' άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια των αναιρεσειόντων προς την αναιρεσίβλητη, με θυροκόλληση, τηρηθεισών των νομίμων διατυπώσεων, σύμφωνα με το άρθρο 128 παρ. 4 ΚΠολΔ.

Επομένως, εφόσον η αναιρεσίβλητη δεν εμφανίστηκε, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά τη σημερινή, νόμιμη μετ' αναβολή δικάσιμο της 21-10-2011,πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της κατά τα προαναφερθέντα.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 574, 575, 576 και 577 του Α. Κ. συνάγεται ότι, αν κατά τη συνομολόγηση της μίσθωσης λείπει η συμφωνημένη ιδιότητα του μισθίου, ή αν ο εκμισθωτής γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει κατ' αυτήν (συνομολόγηση) πραγματικό ελάττωμα του μισθίου που παρακωλύει μερικά ή ολικά τη συμφωνηθείσα χρήση, αντί της μείωσης ή της μη καταβολής του μισθώματος, ο μισθωτής δικαιούται να απαιτήσει αποζημίωση για την μη εκτέλεση της σύμβασης.

Κατά δε το άρθρο 578 του ίδιου Κώδικα, το αυτό δικαίωμα έχει ο μισθωτής και αν ο εκμισθωτής έχει καταστεί υπερήμερος ως προς την άρση πραγματικού ελαττώματος ή της έλλειψης της ιδιότητας. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δεν παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Τέλος, κατά το άρθ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη ως προς τη συνδρομή των όρων και -προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε η για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη 4474/2009 απόφασή του, δέχθηκε, μεταξύ των άλλων τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : Με το από 31-10-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό, η μητέρα των δύο πρώτων των εκκαλούντων στη θέση της οποίας υπησήλθαν αυτού μετά τον θάνατο της και ο τρίτος εκκαλών-πατέρας των προηγουμένων, εκμίσθωσαν στην εταιρεία με την επωνυμία "ΕΜΒΙΟΜ συστήματα Διαχείρισης Απορριμάτων ΑΕ", της οποίας η ενάγουσα εταιρεία είναι καθολική διάδοχος κατόπιν συγχωνεύσεως, ένα αγροτεμάχιο εκτάσεως 2077,686 τ.μ.

που βρίσκεται στην οδό ..., αριθμ. 7 στη Μεταμόρφωση Αττικής, για χρονικό διάστημα έξι ετών, δηλαδή από 1-11-2000 έως 31-10-2006, αντί μηνιαίου μισθώματος 700.000 δραχμών ή 2054,29 ευρώ, πλέον τέλους χαρτοσήμου 3,6%, καταβλητέου έως την πέμπτη ημέρα κάθε μηνός, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως συνεργείο και μηχανουργείο φορτηγών αυτοκινήτων και κυρίως αυτοκινήτων του Δήμου, για τις ανάγκες λειτουργίας του οποίου συμφωνήθηκε ρητά με τον όρο 5 ότι "συμφωνείται από τώρα να δικαιούται η μισθώτρια να ανεγείρει δαπάναις της μεταλλικές κατασκευές προς εγκατάσταση γραφείων, αποθηκών και λοιπών βοηθητικών χώρων, αναγκαίων για την εκτέλεση των δραστηριοτήτων της εάν και εφόσον η ισχύουσα πολεοδομική νομοθεσία το επιτρέπει".

Η ενάγουσα προέβη αμέσως στις δέουσες ενέργειες προς τις διάφορες συναρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες προκειμένου να υλοποιηθεί η δραστηριότητά της για την οποία μίσθωσε το συγκεκριμένο ακίνητο και συγκεκριμένα έλεγξε στο οικείο Υποθηκοφυλακείο τους τίτλους ιδιοκτησίας του ακινήτου όπως και το δεδομένο, ότι το ακίνητο βρίσκεται στην οδό (...), που επρόκειτο να υπαχθεί στην ΒΙΠΑ-ΒΙΟΠΑ του Δήμου Μεταμόρφωσης, όπως προκύπτει από τη με αριθμό πρωτοκόλλου 10156/4-10-2000 βεβαίωση της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Μεταμόρφωσης Αττικής και επειδή δεν είχε ακόμη συνταχθεί σ' αυτή, ζήτησε και έλαβε από τον αρμόδιο Δασάρχη Πεντέλης πράξη του για τον τυπικό χαρακτηρισμό του ακινήτου ως μη δασικού, στη συνέχεια δε προκειμένου να λάβει τη σχετικά άδεια για την ανέγερση, όπως είχε συμβατικό δικαίωμα, της απαραίτητης για τις ανάγκες των εργασιών της διώροφης μεταλλικής κατασκευής, κατάρτισε το σχετικό φάκελο και τον κατέθεσε στην Πολεοδομία με αριθμό πρωτοκόλλου 5806/20-6-2001.

Όταν δε η υπηρεσία αυτή της εγνώρισε αρχικώς προφορικώς το ενδεχόμενο να μη λάβει άδεια ανοικοδόμησης, γεγονός το οποίο ήδη από το έτος 1977, αναμφίβολα γνώριζαν και το απέκρυψαν δόλια από την ανύποπτη για το γεγονός αυτό (το οποίο συνιστά πραγματικό ελάττωμα του μισθίου) ενάγουσα εταιρεία, κατά την κατάρτιση της μισθωτικής συμβάσεως, η τελευταία αμέσως και συγκεκριμένα στις 12-12-2001 κοινοποίησε στους εναγόμενους την από 11-12-2001 εξώδικη δήλωσή της, με την οποία τους εξέθεσε την κατάσταση και τους δήλωσε σαφώς ότι δε θα κατέβαλε πλέον τα μισθώματα, μέχρι την οριστική διευθέτηση του πολεοδομικού θέματος.

Οι εναγόμενοι με την από 13-12-2001 απαντητική εξώδικη δήλωσή τους την οποία επέδωσαν στην ενάγουσα στις 17-12-2001, ισχυρίστηκαν μεταξύ άλλων "εμείς αγροτεμάχιο σας μισθώσαμε και ουδέποτε γνωρίζαμε ότι δεν επιτρέπεται η ανέγερση κτισμάτων ...". Ακολούθως στις 10-1-2002, η ενάγουσα τους κοινοποίησε την από 9-1-2002 εξώδικη δήλωσή της, συγκοινοποιώντας και τη σχετική διάταξη του νόμου, με την οποία και προς αποφυγή καταγγελίας της μισθωτικής συμβάσεως, ζήτησε από αυτούς κατόπιν υποδείξεων της αρμόδιας πολεοδομικής υπηρεσίας, επειδή από την ισχύουσα νομοθεσία δεν υπήρχε απολύτως καμία άλλη λύση, να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες, ως μόνοι αρμόδιοι συνιδιοκτήτες του ακινήτου, προκειμένου να τηρηθεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 17 του Ν. 2965/2001 (ΦΕΚ 270/23-11-2011 τεύχος Α) προϋπόθεση για να υπάρξει δυνατότητα οικοδόμησης του αγροτεμαχίου.

Οι τελευταίοι δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε αναγκαία για τον πιο πάνω σκοπό ενέργεια, ενώ στην 11-2-2002, η ενάγουσα έλαβε και εγγράφως απάντηση στο σχετικό θέμα με το υπ' αριθμόν πρωτ. 924/1447/11-2-2002 απαντητικό έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών-Πειραιώς, στο οποίο της εγνωστοποιείτο ότι "δεν μπορεί να χορηγηθεί οικονομική άδεια ανέγερσης διώροφης μεταλλικής κατασκευής (συνεργείο αυτοκινήτων), στην εκτός σχεδίου, εντός ζώνης περιοχή "Στράτωνα ή Κασάρμα" στη Μεταμόρφωση Αττικής.

Επειδή όπως τους γνώρισε με το υπ' αριθμό πρωτ. 726/105/28-1-2012 έγγραφό του το τμήμα εφαρμογής πολεοδομικών σχεδίων και της ίδιας Νομαρχίας η εν λόγω ιδιοκτησία δεν έχει αρτιότητα των 2000 τ. μ. για ανοικοδομηθεί σύμφωνα με το ΠΔ, που ισχύει για τις εκτός σχεδίου περιοχές (ΦΕΚ 270 Δ/85), γιατί όπως προκύπτει από τα από 26-11-2001 πιστοποιητικά μεταγραφής των αρ. .../77 και .../77 συμβολαίων του Συμβολαιογράφου Αθηνών Δ.

Παπαρίζου (τίτλος κτήσεως του ακινήτου από τους ενάγοντες), αυτά μεταγράφηκαν στο Υποθηκοφυλακείο Ν. Ιωνίας την 5-5-1977, ημερομηνία μεταγενέστερης της 21-4-1977 ημερομηνία δημοσιεύσεως στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ 133Δ και ενάρξεως ισχύος του από 5-4-77 ΠΔ και κατ' ακολουθίαν δεν ισχύει η αρτιότητα των 2000 τ.

μ. για το υπόψιν ακίνητο. Σύμφωνα με το 5ο όρο του παραπάνω ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως, "η μισθώτρια δηλώνει ότι γνωρίζει καλώς το μίσθιο, ότι επισκέφθηκε αυτό, ότι εξέτασε λεπτομερώς τους κατά νόμον όρους εγκαταστάσεως των άνω δραστηριοτήτων της σε αυτό, ότι βρήκε αυτό απόλυτα κατάλληλο για τη συμφωνηθείσα χρήση και ότι θα παραμείνει τούτο από 1-11-2000, τελών δε σε πλήρη γνώση της καταστάσεώς του".

Από την οπτική εξέταση του μισθίου, δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα του μισθίου, το οποίο μάλιστα ήταν αφανές και ούτε οι ίδιοι εναγόμενοι συνιδιοκτήτες του δεν γνώριζαν, όπως ισχυρίζονται στην πιο πάνω από 13-12-2001 απαντητική εξώδικη δήλωσή τους προς την ενάγουσα. Άλλωστε δεν είχε κανένα απολύτως λόγο η ενάγουσα να υποβληθεί σε δαπάνες για τις προεκτεθείσες ενέργειες, στις πιο πάνω συναρμόδιες Υπηρεσίες, την κατάρτιση και την υποβολή σχετικού φακέλου στην αρμόδια Πολεοδομική Υπηρεσία, την καταβολή μισθωμάτων για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του έτους, αλλά και σε ταλαιπωρίες και απώλεια χρόνου και χρημάτων, εάν γνώριζε το προαναφερθέν πραγματικό ελάττωμα του ακινήτου και την συνεπεία αυτού αδυναμία χορηγήσεως σε αυτήν άδεια ανέγερσης διώροφης μεταλλικής οικοδομής, όπως και έγινε.

Με τα δεδομένα αυτά λόγω του πιο πάνω πραγματικού ελαττώματος κατά το χρόνο παραδόσεως του μισθίου και της συνεπεία αυτού, από τότε, πλήρους αδυναμίας χρησιμοποιήσεως του επιδίκου χώρου για τον σκοπό για τον οποίο μισθώθηκε από αυτή, η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη εταιρεία με την από 12-12-2001 εξώδικη δήλωσή της προς τους εναγόμενους αξίωσε τη μη καταβολή μισθωμάτων μέχρι την άρση του ελαττώματος και στη συνέχεια, μετά την άρνηση των εναγομένων συνιδιοκτητών να προβούν στις απαραίτητες για το σκοπό αυτό ενέργειες, με την από 18-2-2002 εξώδικη δήλωσή της, την οποία κοινοποίησε στους εναγομένους μαζί με τα πιο πάνω απαντητικά έγγραφα της πολεοδομίας στις 19-2-2002, κατήγγειλε τη μίσθωση, όπως είχε δικαίωμα κατά το άρθρο 585 ΑΚ, με την καταγγελία δε αυτή λύθηκε η σύμβαση μισθώσεως.

Αφού επομένως το μίσθιο είχε κατά την κατάρτιση της μίσθωσης το παραπάνω πραγματικό ελάττωμα, το οποίο παρεμπόδιζε ολικά τη χρήση του και το οποίο οι εναγόμενοι ως συνιδιοκτήτες αυτού εγνώριζαν ήδη από το χρόνο κτήσεώς του και απέκρυψαν δολίως από την ενάγουσα, κατέστησαν υπερήμεροι ως την άρση αυτού (βλ.

δεδικασμένο από την 996/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών). Κατά συνεπεία, οι εναγόμενοι υποχρεούνται στην αποκατάσταση κάθε ζημίας της ενάγουσας από την ένδικη σύμβαση μίσθωσης. Η ενάγουσα ειδικότερα ζημιώθηκε κατά τα ανωτέρω ποσά: α) το ποσό την 2.424 ευρώ, που κατέβαλε στον μεσίτη, στον οποίο οι εναγόμενοι είχαν αναθέσει την εκμίσθωση του ακινήτου, β) το ποσό των καταβεβλημένων μισθωμάτων για το χρονικό διάστημα από 1-11-2000 έως και Νοέμβριο 2001, με αναπροσαρμογή 735.000 δραχμές, πλέον τέλος χαρτοσήμου 3,6%, γ) το ποσόν των 4.108, 38 ευρώ που είχε καταβάλει ως εγγύηση πλέον του ποσού των 205,43 ευρώ για αναπροσαρμογή επί της εγγυήσεως, δ) το ποσό των 2.077,76 ευρώ που κατέβαλε στον μηχανικό κ.

Μ. για τη διεκπεραίωση αναγκαίων εργασιών για την έκδοση άδειας εγκατάστασης από το Υπουργείο Συγκοινωνιών, ήτοι συνολικώς το ποσό των 36.589,39 ευρώ. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν παρεβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 575, 577 και 579 ΑΚ, τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα με τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης, για πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Ο πρώτος δε λόγος, κατά το μέρος που οι προβαλλόμενες αιτιάσεις αναφέρονται σε παραβίαση των ερμηνευτικών κανόνων των δικαιοπραξιών, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση αφού το Εφετείο, κατά τις προαναφερόμενης παραδοχές δεν διαπίστωσε κενό στον άνω πέμπτο όρο του μισθωτηρίου.

Περαιτέρω, το Εφετείο διέλαβε πλήρεις σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την εφαρμογή των ανωτέρω κανόνων ουσιαστικού δικαίου, αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικού ελαττώματος του μισθίου ακινήτου (έλλειψη κατά παρέκκλιση αρτιότητας αυτού, λόγω μη συνδρομής των προϋποθέσεων του από 5-9-77 Π.Δ/τος και το ελάττωμα τούτο απέκρυψαν δολίως οι εκμισθωτές από τη μισθώτρια, η οποία δεν γνώριζε αυτό κατά τη συνομολόγηση της σύμβασης και υπέστη ζημία από τη μη εκτέλεση αυτής λόγω του ως άνω πραγματικού ελαττώματος, δεδομένου ότι το μίσθιο ακίνητο δεν μισθώθηκε απλώς ως αγροτεμάχιο, αλλά μισθώθηκε προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως συνεργείο φορτηγών αυτοκινήτων και κυρίως αυτοκινήτων του Δήμου Μεταμόρφωσης, με το δικαίωμα η μισθώτρια να ανεγείρει δαπάναις της μεταλλικές κατασκευές προς εγκατάσταση γραφείων, αποθηκών και λοιπών αποθηκευτικών χώρων, αναγκαίων για την εκτέλεση των δραστηριοτήτων αυτής εάν και εφόσον η ισχύουσα πολεοδομική νομοθεσία το επιτρέπει, τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης και τον πρώτο λόγο των προσθέτων, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Για να είναι ορισμένος ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ για παραδοχή δεδικασμένου παρά το νόμο πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, εκτός άλλων και τι δέχτηκε η προγενέστερη τελεσίδικη απόφαση ως προς το ζήτημα για το οποίο η ήδη προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ότι υπάρχει από εκείνη δεδικασμένο.

Στην προκειμένη περίπτωση στο αναιρετήριο αναφέρεται μόνο ότι από την απόφαση που αναφέρεται στην προσβαλλομένη δεν παράγεται δεδικασμένο καθόσον δεν υφίσταται ταυτότητα νομικής αιτίας δεδομένου ότι με την εν λόγω απόφαση κρίθηκε από το δικαστήριο το δικαίωμα μη καταβολής μισθωμάτων που προβλέπεται από το άρθρο 576 ΑΚ, ενώ η αναιρεσιβαλλόμενη έκρινε επί διαφορετικού δικαιώματος ήτοι επί του δικαιώματος αποζημιώσεως για τη μη εκτέλεση της συμβάσεως, που προβλέπεται από το άρθρο 577 ΑΚ. Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές και τα συμπεράσματα της αποφάσεως από την οποία φέρεται ότι εσφαλμένα η προσβαλλομένη δέχτηκε την ύπαρξη δεδικασμένου καθώς και για ποιο συγκεκριμένα ζήτημα δέχτηκε το δεδικασμένο αυτό. Επομένως είναι αόριστος και άρα απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος ο τέταρτος λόγος της αναιρέσεως και ο συναφής δεύτερος των προσθέτων λόγων, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλομένη με αιτιάσεις από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της 4474/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20-1-2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ