1658/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1658 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1658/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Γεώργιο Χοϊμέ, Μαρία Τζανακάκη και Αντώνιο Τσαλαπόρτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Τ. του Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σωτήριο Σωτηριάδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η αιτούσα και ήδη αναιρεσείουσα με την από 24-6-2016 αίτησή της προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Ξάνθης ζήτησε να γίνουν δεκτά τα όσα αναφέρονται σ' αυτή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 228/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 264/2017 του Μονομελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31-7-2017 αίτησή της.

Η υπόθεση, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Γεώργιο Χοϊμέ, εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου και συζητήθηκε.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η συμπλοιοκτησία που αποτελεί ιδιάζουσα μορφή εμπορικής εταιρείας και στερείται νομικής προσωπικότητας, για τη σύσταση της οποίας δεν απαιτείται η τήρηση κάποιου τύπου (ΑΠ 1157/1981), ρυθμίζεται από τις διατάξεις των άρθρων 10 έως 36 του "Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου" (ΚΙΝΔ) που κυρώθηκε με το άρθρο μόνο του ν. 3816/1958.

Συμπλοιοκτησία υπάρχει όταν συγκύριοι πλοίου εκμεταλλεύονται, από κοινού, τούτο. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 11 του νόμου αυτού, κατά την οποία "αι αποφάσεις επί ζητημάτων αφορώντων την συμπλοιοκτησίαν λαμβάνονται κατά πλειοψηφίαν του συνόλου των μερίδων", η διοίκηση όλων των εταιρικών υποθέσεων - θεμάτων που αφορούν τη συμπλοιοκτησία, εφόσον δεν έχει οριστεί διαφορετικά στη σύμβαση συμπλοιοκτησίας, γίνεται με αποφάσεις των συμπλοιοκτητών που λαμβάνονται με πλειοψηφία του συνόλου των μερίδων, ακόμη και σχετική, με την επισήμανση ότι για ορισμένα θέματα απαιτείται άλλοτε αυξημένη και άλλοτε μειωμένη - απλή πλειοψηφία.

Ειδικότερα, τη συμπλοιοκτησία, κατ' αρχήν, διοικούν όλοι μαζί οι συμπλοιοκτήτες που αποφασίζουν κατά την πλειοψηφία των μερίδων τους. Αν, όμως, υπάρχουν πολλοί συμπλοιοκτήτες, η διαχείριση δυσχεραίνεται. Έτσι, για τη διευκόλυνση της διαχείρισης και γενικότερα για την εκπροσώπηση της συμπλοιοκτησίας προς τα έξω, δικαστικά και εξώδικα, ο πιο πάνω νόμος όρισε, με τη διάταξη του άρθρου 13, ότι η διαχείριση της συμπλοιοκτησίας μπορεί να ανατεθεί σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα που λέγονται διαχειριστές και που μπορεί να είναι συμπλοιοκτήτες ή τρίτοι.

Για το διορισμό διαχειριστή απαιτείται είτε απόφαση των συμπλοιοκτητών που λαμβάνεται κατά (απλή) πλειοψηφία των μερίδων είτε σύμβαση που προϋποθέτει συμφωνία όλων των συμπλοιοκτητών και που μπορεί να γίνει τόσο κατά το χρόνο της σύστασης της συμπλοιοκτησίας όσο και κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της.

Ο διορισμός διαχειριστή δεν χρειάζεται να περιβληθεί τον έγγραφο τύπο αλλά μπορεί να γίνει και προφορικά, ακόμη και σιωπηρά με συμφωνία των συμπλοιοκτητών που εκδηλώνεται εμπράκτως. Όμως, ο διορισμός (η παραίτηση ή η ανάκληση) του διαχειριστή αντιτάσσονται κατά των τρίτων μόνο αν σημειωθούν στο νηολόγιο, κατ' άρθρ. 14 ΚΙΝΔ, δηλαδή καθιερώνεται δημοσιότητα που δεν έχει, πάντως, συστατικό χαρακτήρα και που ενεργεί, ως προς τα έξω, μόνο υπέρ των τρίτων.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο παρών λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο: α) οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή, αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποία επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και, αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποίες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ιδίως, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται απ' αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, γι' αυτό, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Θράκης, με την αναιρεσιβαλλόμενη 264/2017 απόφασή του που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρ. 739 επ. ΚΠολΔ), δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη, αναιρετικά, ως προς τα πραγματικά γεγονότα, κρίση του (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: [...με το από 23-5-2015 ιδιωτικό συμφωνητικό, που καταρτίστηκε στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ της αιτούσας Α.

Τ. του Ι. και του Β. Κ. του Χ., συνεστήθη αφανής εταιρία, με εμφανή εταίρο τον τελευταίο και αφανή εταίρο την αιτούσα... Σκοπός της εταιρίας αυτής ορίστηκε η εκμετάλλευση αλιευτικού σκάφους και δη του με αριθμό Νηολογίου …. …2, με το όνομα "...(", έδρα της η Δημοτική Κοινότητα …. Δήμου …. Π.Ε. …., ως κεφάλαιο της εταιρίας το ποσό των 100.000 ευρώ, το οποίο "καταβλήθηκε εξ ολοκλήρου" στο ταμείο της από την αφανή εταίρο και το οποίο δαπανήθηκε ολοσχερώς για την αγορά του προαναφερόμενου σκάφους.

Περαιτέρω, ορίστηκε ότι, από την έναρξη λειτουργίας της επιχείρησης εκμετάλλευσης του πλοίου, ο εμφανής εταίρος θα συμμετέχει αποκλειστικά με την προσωπική του εργασία, που θα αφορά σε κάθε ενέργεια σχετικά με τη διεύθυνση, συντήρηση, λειτουργία και την εν γένει αλιευτική δραστηριότητα του πλοίου, ενώ την αποκλειστική διαχείριση του ταμείου της επιχείρησης αναλαμβάνει η αφανής εταίρος, η οποία θα ελέγχει όλες τις εισπράξεις και πληρωμές που θα διενεργεί για λογαριασμό της επιχείρησης και στο όνομά του ο εμφανής εταίρος.

Η συμμετοχή των εταίρων στα κέρδη και τις ζημίες από τη λειτουργία της επιχείρησης ορίστηκε σε ποσοστό 50% για έκαστο των μερών, η διάρκεια της εταιρίας συμφωνήθηκε αορίστου χρόνου, η δε λύση αυτής θα επέλθει με τη διακοπή της λειτουργίας της επιχείρησης κατόπιν ομόφωνης απόφασης των εταίρων ή με καταγγελία από την αφανή εταίρο.

Επιπλέον ορίστηκε ρητά ότι "κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της επιχείρησης μπορεί να ζητηθεί και οφείλει να συμπράξει προς τούτο άνευ αντιρρήσεων ο εμφανής εταίρος, η προβλεπόμενη από νόμο σύσταση εταιρικής μορφής και δη της συμπλοιοκτησίας ή άλλης εταιρίας οιασδήποτε νομικής μορφής, εφόσον υπάρχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις".

Τέλος, ορίζεται ότι "αρμόδια για την επίλυση κάθε διαφοράς από την παρούσα σύμβαση ορίζονται αποκλειστικά αρμόδια τα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, εκτός από εκείνες που θα αφορούν διαφορές επί της συμπλοιοκτησίας, εάν συσταθεί τέτοιας μορφής εταιρία, οπότε αρμόδιο είναι το Δικαστήριο που εδρεύει στο λιμένα νηολογίου του πλοίου" {σημειωτέον ότι εκ του νόμου (άρθρ 35 Κ.Ι.Ν.Δ.) πρόκειται περί συντρέχουσας δικαιοδοσίας των δικαστηρίων της κατοικίας των συμπλοιοκτητών}.

Κατόπιν, το εν λόγω σκάφος, εξαιτίας μεταβίβασης της κυριότητάς του, μετονομάστηκε σε "..." και στις 17.08.2015 μετανηολογήθηκε στο λιμάνι Νηολόγησης της …, με αριθμό Νηολογίου ….1. Από την προσκομισθείσα από 17.08.2015 βεβαίωση του Νηολόγου … αποδεικνύεται ότι πλοιοκτήτες του σκάφους είναι τόσο η αιτούσα, με ποσοστό συγκυριότητας 99%, όσο και ο Β.

Κ. του Χ., με ποσοστό 1%. Η συνεκμετάλλευση του σκάφους δεν προκύπτει ότι συνομολογήθηκε εγγράφως και ρητά με την από 23.05.2015 μεταξύ των μερών σύμβαση, ώστε οι διατάξεις των άρθρων 10 επ. Κ.Ι.Ν.Δ. να εφαρμόζονται συμπληρωματικά και (μόνο) εφόσον δεν έρχονται σε αντίθεση με τα μεταξύ τους ορισθέντα, αφού δεν αποδείχθηκε ότι, πράγματι, υπάρχει έγγραφη συμφωνία των συγκυρίων του πλοίου για τη συνεκμετάλλευση αυτού, παρά τα όσα αντίθετα σχετικά διέλαβε η εκκαλούμενη, η οποία εσφαλμένα εξέλαβε ότι τα όσα σχετικά με τη διαχείριση της αφανούς εταιρία και ειδικότερα με το πρόσωπο του διαχειριστή αφορούσαν και στη σύσταση της συμπλοιοκτησίας.

Ώστε, όταν στις 26.06.2015 -μετά τη σύσταση της προαναφερόμενης αφανούς εταιρίας και την αγορά του εν λόγω σκάφους και πριν από την καταχώρηση της μεταβιβαστικής πράξης στα βιβλία νηολογίων του Λιμεναρχείου ….- η ΔΟΥ …. εξέδωσε την υπ' αριθμ. ….6/26.06.2015 Βεβαίωση Έναρξης Εργασιών Μη Φυσικού Προσώπου της συμπλοιοκτησίας με την επωνυμία "...", με έδρα το ..., κατά την οποία της αποδόθηκε ο Α.Φ.Μ. 9...8, σύννομα ανεγράφη στο οικείο Μητρώο της ΔΟΥ … ως μοναδικός διαχειριστής ο Β.

Κ., παρά τα όσα η αιτούσα και ήδη εκκαλούσα υποστηρίζει, αφού κατά νόμο η διαχείριση ανήκει σε όλους τους συμπλοιοκτήτες (άρθρ. 11 και 13 Κ.Ι.Ν.Δ.), με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει διαφορετική έγγραφη συμφωνία (άρθρ. 10 Κ.Ι.Ν.Δ.), οπότε οι αποφάσεις που αφορούν στη διαχείριση λαμβάνονται με απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των μερίδων (άρθρ. 11 Κ.Ι.Ν.Δ.).

Δηλαδή, εφόσον ο νόμος επιτρέπει την ανάθεση της διαχείρισης της συμπλοιοκτησίας σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα, συμπλοιοκτήτες ή τρίτους (άρθρ. 13 Κ.Ι.Ν.Δ.), είτε με έγγραφη συμφωνία των συμπλοιοκτητών (άρθρ. 10 Κ.Ι.Ν.Δ.), είτε με απόφαση των συμπλοιοκτητών, που λαμβάνεται με την αυξημένη πλειοψηφία, οι συμπλοιοκτήτες έχουν το δικαίωμα επιλογής, το οποίο άσκησαν εν προκειμένω, κατά τα προαναφερόμενα, με την εμφάνισή του και την υποβολή των σχετικών εγγράφων στην αρμόδια ΔΟΥ, η οποία (ορθά) εξέλαβε ότι πρόκειται για τον διαχειριστή της (συμπλοιοκτησίας) και δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει περί του αν πρόκειται για "αυτοδιορισμό" του ανωτέρω και "καταχρηστική" εμφάνισή του με την ιδιότητα αυτή.

Άλλο ζήτημα το ότι το Δικαστήριο μπορεί να διορίσει προσωρινό διαχειριστή, με αίτηση ενός (συμττλοιοκτήτη), για την περίπτωση που τη διαχείριση την έχουν από κοινού οι συμπλοιοκτήτες (με απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των μερίδων τους) και δεν μπορούν να προχωρήσουν στη λήψη απόφασης, καθώς και όταν έχει διορισθεί διαχειριστής και υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα σε αυτόν και τη συμπλοιοκτησία, με αναλογική εφαρμογή του άρθρου 69 ΑΚ, το οποίο, ωστόσο, δεν ζητήθηκε από την αιτούσα.

Περαιτέρω, δικαίωμα καταγγελίας στους συμπλοιοκτήτες δεν παρέχεται από τον Κ.Ι.Ν.Δ., ενώ δεν είναι δυνατό να αναγνωρισθεί με ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 766, 767 ΑΚ τέτοιο δικαίωμα, αφού προϋποθέτει προσωπική σχέση (στα πλαίσια της οποίας δεν εμπίπτει η συμπλοιοκτησία), ως ανωτέρω αναφέρθηκε στη νομική σκέψη της παρούσας.

Ενόψει των ανωτέρω εκτεθέντων, εφόσον από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων δεν προέκυψε βάσιμα ότι είχε ανατεθεί η διαχείριση της συμπλοιοκτησίας στην αιτούσα κατά τον κρίσιμο χρόνο, για όσους λόγους αναφέρθηκαν ήδη, ο συγκύριος του πλοίου (και συμπλοιοκτήτης αυτού), Β. Κ. του Χ. εξακολουθεί να είναι έναντι τρίτων διαχειριστής της εν λόγω συμπλοιοκτησίας, απορριπτομένων των αντίθετων ισχυρισμών της αιτούσας ως αβάσιμων κατ' ουσίαν.

Συνακόλουθα, η κρινόμενη αίτηση κρίνεται απορριπτέα από ουσιαστική άποψη...]. Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, απέρριψε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, την από 31-1-2017 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης 228/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ξάνθης που είχε κρίνει, κατ' αποτέλεσμα, ομοίως, απορρίπτοντας την ένδικη, από 24-6-2016, αίτηση της αναιρεσείουσας.

Με την κρίση του, όμως, αυτή διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων που παρατέθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας και, έτσι, στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση.

Συγκεκριμένα, ενώ, παρά όσα διαλαμβάνει αρχικά για το ότι δεν αποδείχθηκε ότι υπάρχει έγγραφη συμφωνία των συγκυρίων του πλοίου (αιτούσας και Β. Χ. Κ.) για τη συνεκμετάλλευσή του και, συνακόλουθα, για το ότι δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 10 επ. ΚΙΝΔ, δέχεται, τελικά, την ύπαρξη συμπλοιοκτησίας μεταξύ αυτών (αιτούσας, κατά ποσοστό συγκυριότητας 99% και Β.

Χ. Κ., κατά ποσοστό συγκυριότητας 1%) και το, κατά νόμιμο τρόπο, διορισμό του τελευταίου ως (μοναδικού) διαχειριστή αυτής, χωρίς, ωστόσο, να διευκρινίζει με ποίο τρόπο έγινε αυτός ο διορισμός, ήτοι, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν προηγουμένως, είτε με συμφωνία των δύο συμπλοιοκτητών είτε με απόφαση της αναιρεσείουσας που έχει την πλειοψηφία των μερίδων (99%) της συμπλοιοκτησίας.

Για το ζήτημα αυτό που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης το Εφετείο αναφέρει, αόριστα και αντιφατικά, ότι [...οι συμπλοιοκτήτες έχουν το δικαίωμα επιλογής, το οποίο άσκησαν εν προκειμένω, κατά τα προαναφερόμενα, με την εμφάνισή του και την υποβολή των σχετικών εγγράφων στην αρμόδια ΔΟΥ, η οποία (ορθά) εξέλαβε ότι πρόκειται για τον διαχειριστή της (συμπλοιοκτησίας) και δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει περί του αν πρόκειται για "αυτοδιορισμό" του ανωτέρω και "καταχρηστική" εμφάνισή του με την ιδιότητα αυτή...].

Επομένως, είναι βάσιμος ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλονται οι αιτιάσεις αυτές.

Μετά από αυτά, πρέπει 1) να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, κατά παραδοχή του παραπάνω δεύτερου λόγου της, ενώ παρέλκει η έρευνα του πρώτου λόγου της, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 εδάφ. β' ΚΠολΔ, καθόσον η αναιρετική εμβέλεια του δεύτερου λόγου (που έγινε δεκτός) στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης καθιστά αλυσιτελή την εξέτασή του, 2) να αναιρεθεί η απόφαση αυτή και, ακολούθως, 3) να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, σε αυτήν (άρθρ. 495 παρ. 3 εδάφ. ε' ΚΠολΔ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την από 31 Ιουλίου 2017 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης …4/22-9-2017 αίτηση της Α. Ι. Τ. για αναίρεση της 264/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θράκης.

Αναιρεί την απόφαση αυτή.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Θράκης, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την πιο πάνω απόφαση. Και

Διατάζει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που έχει καταθέσει.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ