1656/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1656 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1656/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Χ. του Φ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Λαμπίρη.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. Δ. του Χ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Πέππα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/12/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2818/2009 του ιδίου Δικαστηρίου και 5818/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11/3/2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 3/9/2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθηση του, ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσεως του.

Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νομίμως οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει λόγο αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, το οποίο επικαλείται ο διάδικος, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (Ολομ.ΑΠ 2/2008, Ολομ.ΑΠ 14/2005).

Εξάλλου επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που προσκομίσθηκαν με επίκληση, πρέπει, για το παραδεκτό του λόγου αυτού, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους (ΑΠ 1851/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφαση απέρριψε κατ' ουσία έφεση του κατά αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που δίκασε αγωγή του, κατά της αναιρεσίβλητης, διεκδικητική κυριότητας κινητών πραγμάτων, προς σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως δεν έλαβε υπόψη προς συναγωγή, δικαστικών τεκμηρίων, για τη διάγνωση της ουσιαστικής βασιμότητας του αγωγικού ισχυρισμού ότι είναι κύριος των επιδίκων κινητών πραγμάτων, τα ακόλουθα έγγραφα, τα οποία είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί στο Εφετείο: 1) την από 7-4-1998 εξώδικη πρόσκληση - δήλωσή του προς την αναιρεσίβλητη 2) την από 14-5-1998 εξώδικη απάντηση δήλωση της τελευταίας 3) την 4986/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 4) την 4544/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκαν στα πλαίσια άλλης προηγούμενης αγωγής του κατά της αναιρεσίβλητης, διεκδικητικής κυριότητας κινητών.

Από την επισκόπηση όμως της προσβαλλόμενης απόφασης και ειδικότερα από την περιεχόμενη σ' αυτήν βεβαίωση, ότι το Εφετείο προς σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα, που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι σε συνδυασμό και προς το σύνολο των αιτιολογιών της, για τη στήριξη του αποδεικτικού πορίσματος, στις οποίες ειδικώς αναφέρονται οι προαναφερόμενες δύο αποφάσεις, καθίσταται χωρίς αμφιβολία βέβαιο ότι συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα παραπάνω έγγραφα, μολονότι δε γίνεται χωριστή μνεία και αξιολόγηση καθενός από αυτά.

Συνεπώς ο πρώτος, εκ του άρθρου 559 αρ.11 περ.γ' ΚΠολΔ, αντίθετος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Επειδή, για να είναι ορισμένος ο από το αρ. 11 περ. α ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης περί λήψης υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων που ο νόμος δεν επιτρέπει, πρέπει να προσδιορίζεται στο αναιρετήριο το αποδεικτικό μέσον που παρανόμως λήφθηκε υπόψιν από το δικαστήριο, ο λόγος για τον οποίο δεν έπρεπε να ληφθεί υπόψιν, ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου λήφθηκε υπόψιν, ο λόγος για τον οποίο ο ισχυρισμός αυτός θα είχε ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης, να προβάλλεται δε ισχυρισμός ότι το απαράδεκτο αυτό προτάθηκε από τον αναιρεσείοντα στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις αναφερόμενες στο άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ εξαιρετικές περιπτώσεις (ΑΠ 2366/2009, ΑΠ 1100/2007). Εξάλλου οι ένορκες βεβαιώσεις που έχουν ληφθεί εξ αφορμής άλλης δίκης και προσκομίζονται με επίκληση κατά τη συζήτηση της υποθέσεως δεν αποτελούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσον, αλλά είναι απλά έγγραφα που συνεκτιμώνται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1291/2010, ΑΠ 227/2008, ΑΠ 1070/2005, ΑΠ 722/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθμό 11 περ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψιν του αποδεικτικό μέσον για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, που δεν το επιτρέπει ο νόμος, δηλαδή έλαβε υπόψιν ως έγγραφο την .../3-12-2004 ένορκη βεβαίωση της μάρτυρος Α.

Χ. ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, που δόθηκε στα πλαίσια άλλης προηγούμενης δίκης μεταξύ των διαδίκων, επί της οποίας εκδόθηκαν οι προαναφερόμενες αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και του Εφετείου Αθηνών, αφού η ένορκη αυτή βεβαίωση, δε λήφθηκε υπόψιν από τα δικαστήρια αυτά ενώπιον των οποίων προσκομίσθηκε.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, καθ' όσον δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο, ο λόγος για τον οποίο δεν έπρεπε να ληφθεί υπόψη ως έγγραφο (ο λόγος για τον οποίο δε λήφθηκε υπόψη από τα δικαστήρια της προγενέστερης δίκης είναι θέμα που αφορούσε μόνο τη δίκη εκείνη), ούτε αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός για τη μη σύννομη λήψη αυτής που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, ο οποίος δεν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ προτάθηκε στο Εφετείο από τον αναιρεσείοντα κατά την συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι επίσης απαράδεκτος και απορριπτέος, καθ' όσον, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται (561 παρ. 2 ΚΠολΔ), την παραπάνω ένορκη βεβαίωση επικαλέσθηκε και προσκόμισε ενώπιον του Εφετείου ο ίδιος ο αναιρεσείων, ώστε κατ' άρθρο 562 παρ. 3 ΚΠολΔ, που καθιερώνει τον κανόνα ότι κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει λόγο αναίρεσης από τις δικές του πράξεις, εκτός αν πρόκειται για λόγους που αφορούν τη δημόσια τάξη, που δεν συντρέχουν στη προκειμένη περίπτωση, δεν ιδρύεται ο σχετικός λόγος αναίρεσης.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Ο αναιρεσείων, ως ηττώμενος διάδικος, πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τη από 11-3-2011 αίτηση του Σ. Χ. περί αναιρέσεως της 5818/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Οκτωβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Νοεμβρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ