1655/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1655 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1655/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Καλούδη και του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη), Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Τίγγα και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσίβλητου: Γ. Δ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Βλάχο, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2 Αυγούστου 2001 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 534/2002 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 225/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 22 Απριλίου 2003 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 31 Μαρτίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Γεωργίου Χρυσικού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως απαράδεκτης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την υπ'αριθμό 10.889/28-1-2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Χ. Ν.Μ., αντίγραφο της από 20-10-2010 αιτήσεως (κλήσεως) του αναιρεσιβλήτου με τις υπ'αυτή έκθεση καταθέσεως δικογράφου και πράξη ορισμού της αναφερομένης στην αρχή δικασίμου, για τη συζήτηση της αναιρέσεως, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσείοντα, μετά από παραγγελία του έχοντος ειδική πληρεξουσιότητα και παραστάντος πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου. Κατά τη δικάσιμο όμως αυτή, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο και κατά τη σειρά εγγραφής της σε αυτό, ο αναιρεσείων δεν παραστάθηκε ούτε κατέθεσε σχετική δήλωση ότι δεν θα παραστεί, σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ.2 και 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως, παρά την απουσία του, ως εάν ήταν και αυτός παρών, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ.

Επειδή, από την κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ επισκόπηση των προσκομιζομένων διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 25 Ιουλίου 2001 ανακοπή του ο ήδη αναιρεσείων, όπως αυτή διορθώθηκε ως προς τον αριθμό της προσβαλλομένης διαταγής πληρωμής, με δήλωση στο ακροατήριο του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ζήτησε να ακυρωθεί η υπ' αριθμό 19137/2001 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε ύστερα από αίτηση του αναιρεσιβλήτου καθ'ού η ανακοπή για το λόγο ότι η επιταγή, με βάση την οποία εκδόθηκε, είχε εκδοθεί από τον ίδιο (ανακόπτοντα) και εγχειρισθεί στον καθ'ού λευκή, ο τελευταίος δε, αντισυμβατικά ενεργώντας, τη συμπλήρωσε αυθαίρετα:

α)ως προς την ημερομηνία έκδοσης γιατί έθεσε 25-6-2001, ενώ είχε ρητά συμφωνηθεί να τεθεί η ημερομηνία 30-12-2000, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί ο ίδιος (ανακόπτων), γιατί επιμηκύνθηκε ο χρόνος παραγραφής, δεδομένου ότι, άλλως, η εκ της επιταγής αξίωση του καθ'ού θα είχε υποπέσει σε παραγραφή (επίδοση σε αυτόν της διαταγής πληρωμής στις 17-3-2001), και β)ως προς το ποσό της επιταγής, "που ο καθ'ού αναιρεσίβλητος έθεσε επ'αυτής παρά τη συμφωνία τους, ενώ έπρεπε να έθετε το ποσό που αντιστοιχούσε εις την απώλειαν του κεφαλαίου των 50.000.000 δρχ.

που δι'αυτού (αναιρεσείοντος) είχε τοποθετήσει ο καθ'ού σε μετοχές του ΧΑΑ, η οποία όμως απώλεια-ζημία θα έπρεπε να προκύπτει την 30-12-2000 με ρευστοποίηση των μετοχών του". Από τους ανωτέρω λόγους ο πρώτος κρίθηκε νόμιμος, από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την υπ'αριθ.534/2002 απόφασή του ερευνήθηκε περαιτέρω κατ'ουσία και έγινε δεκτός και ακυρώθηκε η προβληθείσα διαταγή πληρωμής για την αντισυμβατική συμπλήρωση από τον αναιρεσίβλητο της πιο πάνω τραπεζικής επιταγής ως προς τον χρόνο έκδοσης την 25-6-2001, αντί εκείνης την 30-12-2000 που είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων.

Αντίθετα, ο δεύτερος λόγος με την ίδια απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου κρίθηκε απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, εφόσον ο ανακόπτων δεν προσδιόρισε το ποσό, με το οποίο ο καθ'ού αντισυμβατικά συμπλήρωσε την επιταγή και με βάση αυτήν εκδόθηκε η ανακοπτομένη διαταγή πληρωμής. Η απόφαση εκείνη προσβλήθηκε μόνο από τον αναιρεσίβλητο - καθ'ού η ανακοπή, κατά το μέρος της που δέχθηκε τον πρώτο λόγο της ένδικης ανακοπής, με την από 31-5-2002 έφεσή του.

Αντίθετα δεν προσβλήθηκε με έφεση από τον αναιρεσείοντα-ανακόπτοντα κατά το μέρος της που απέρριψε το δεύτερο λόγο της ανακοπής του, και η σχετική απορριπτική διάταξη της πρωτοβάθμιας απόφασης, λόγω αοριστίας του λόγου, τελεσιδίκησε. Επί της έφεσης εκείνης εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του Εφετείου Θεσ/νίκης, με την οποία, αφού κρίθηκε επί της ουσίας η αβασιμότητα του πρώτου λόγου της ανακοπής του αναιρεσείοντος, ο οποίος μόνο, κατά το άρθρο 522 του ΚΠολΔ, είχε μεταβιβασθεί στο Εφετείο, με την αιτιολογία ότι "η συμπλήρωση της επιταγής με ημερομηνία έκδοσης 25-6-2001 δεν έγινε αντίθετα προς τη συμφωνία των διαδίκων", εξαφανίσθηκε η αντιθέτως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση, αφού έγινε δεκτή από ουσιαστική άποψη η έφεση του αναιρεσιβλήτου, και απορρίφθηκε κατ'ουσία ο πρώτος λόγος της ανακοπής του αναιρεσείοντος.

Ήδη με την κρινομένη αίτηση αναίρεσης, αποδίδονται από τον αναιρεσείοντα-ανακόπτοντα στην προσβαλλομένη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 8, 10 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, που έχουν όμως σχέση αποκλειστικά με τη βασιμότητα του δευτέρου λόγου της ανακοπής του, που είχε απορριφθεί, κατά τα προαναφερθέντα, τελεσίδικα από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο λόγω αοριστίας.

Για το λόγο δε άλλωστε αυτό η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν ερεύνησε ειδικότερα τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, που είχαν σχέση με το δεύτερο λόγο της ανακοπής του ως προς το ποσό που θα έπρεπε, κατά τα μεταξύ των διαδίκων συμφωνηθέντα, να συμπληρωθεί στην επιταγή, και αν σε αυτό θα έπρεπε να συνυπολογισθούν και οι μετοχές που κατείχε ο αναιρεσίβλητος και είχε ανασταλεί η διαπραγμάτευσή τους στο Χρηματιστήριο ΑΕ Αθηνών.

Με τα πιο πάνω δεδομένα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως δεν ασκήθηκε παραδεκτά και με έννομο συμφέρον από τον αναιρεσείοντα, ώστε πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ'αυτεπάγγελτη έρευνα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 556 και 577 ΚΠολΔ. Ο αναιρεσείων, ως ηττώμενος διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-4-2003 αίτηση του Ν. Γ. Κ., περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 225/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Νοεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ