Appeal dismissed; criminal court did not need to suspend prosecution pending administrative social security decision.

Απόφαση 1654 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1654/2006ΤοΔικαστήριο του Αρείου ΠάγουΕ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κιτρίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Βαρδαβάκη και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ναυπλιώτη), Φώτιο Καϋμενάκη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Ελένη Παναγιωτάκη και Αιμιλία Λίτινα- Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Απριλίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Θάνου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σκούτα, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 48047/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων – κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1752/2005.

Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων60 και 61 του ΚΠΔ συνάγεται ότι το ποινικό δικαστήριο έχει την εξουσία να εξετάσει παρεπιμπτόντως κάθε ζήτημα που έχει σχέση με την ποινική δίκη, ακόμη και όταν υπάγεται στα πολιτικά δικαστήρια, αρκεί μόνο να μην είναι από εκείνα, για τα οποία ο νόμος προκειμένου να χωρήσει η ποινική δίωξη, απαιτεί υποχρεωτικά να έχει αποφανθεί προηγουμένως το πολιτικό δικαστήριο.

Τούτο ισχύει μόνο για τα ζητήματα που αναφέρονται στα άρθρα 326, 339 παρ. 3 και 355 του ΠΚ. Στις περιπτώσεις αυτές πρέπει να αναστελεί η ποινική δίωξη και αν δεν διαταχθεί αναστολή της ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' περ. β' του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως. Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, κατά την δέουσα εκτίμησή του, ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος παραπονείται ότι το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση υπερέβη την εξουσία του, με το να μην αναστείλει την εναντίον του ποινική δίωξη μέχρι να εκδοθεί από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών απόφαση επί της ασκηθείσας απ' αυτόν προσφυγής κατά της εκδοθείσας σε βάρος του από το ΙΚΑ πράξεως επιβολής εισφοράς, που αφορούσε τις εισφορές για την καθυστέρηση καταβολής των οποίων και τη μη απόδοσή τους στο ΙΚΑ κηρύχθηκε ένοχος.

Ο λόγος αυτός με τον οποίο αποδίδεται η από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' περ.β' του ΚΠΔ πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι σύμφωνα με τα προεκτεθέντα δεν συνέτρεχε περίπτωση υποχρεωτικής αναστολής κατά το άρθρο 60 παρ. 2 ΚΠΔ και συνεπώς το Τριμελές Πλημμελειοδικείο με το να μή διατάξει την αναστολή δεν υπέπεσε σε υπέρβαση εξουσίας.

Η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ επιβαλλομένης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της καταδικαστικής αποφάσεως, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα υπάρχει όταν δεν περιέχονται σ' αυτή με πληρότητα σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος.

Ο αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του διατακτικού προς το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους.

Χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τί προέκυψε χωριστά από καθένα πα' αυτά ούτε να υπάρχει αξιολογική συσχέτιση μεταξύ τους, απαιτείται όμως να προκύπτει ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του περί της ενοχής του κατηγορουμένου έλαβε υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Κατ' ακολουθίαν για την πληρότητα της αιτιολογίας καταδικαστικής για παράβαση του α.ν. 86/1967 αποφάσεως πρέπει, ενόψει του περιεχομένου των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων να περιέχονται σ' αυτή, το για τη θεμελίωση των δύο παραπάνω αξιόποινων πράξεων κρίσιμα περιστατικά που είναι η σε συγκεκριμένο χρόνο απασχόληση σε σχέση εξαρτημένης εργασίας ασφαλισμένου στο ΙΚΑ και τα χρηματικά ποσά, που βάσει των τακτικών αποδοχών του προσωπικού όφειλε ο κατηγορούμενος εργοδότης να καταβάλει στο ταμείο ως εργοδοτικές και εργατικές εισφορές και δεν κατέβαλε ή παρεκράτησε (Ολ.

ΑΠ 1/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό της προσβαλλόμενης με αριθμ. 48047/2005 απόφασή του, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που, δικάζοντας ως Εφετείο, την εξέδωσε και με την οποία κήρυξε τον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο ένοχο για μη έγκαιρη καταβολή εργοδοτικών και εργατικών εισφορών στο ΙΚΑ, δέχτηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, την οποία στήριξε στα λεπτομερώς κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, ότι αποδείχτηκαν τα ακόλουθα:

Ο κατηγορούμενος στο ..., ενώ ήταν εργοδότης επιχείρησης βιοτεχνίας ενδυμάτων με την επωνυμία ... Ε.Π.Ε. και είχε απασχολήσει κατά την χρονική περίοδο από 8/1997 έως 12/1999 στην επιχείρησή του αυτή προσωπικό με σχέση εξαρτημένη με αμοιβή εργασία που ασφαλίζονταν στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων στο ΙΚΑ δεν κατέβαλε σ' αυτό τις ασφαλιστικές εισφορές ύψους 17.304.000 δρχ., που τον βάρυναν ως εργοδότη μέσα σε ένα μήνα αφότου ήταν απαιτητές και παρακράτησε ποσό 2.652.000 δρχ., το οποίο αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές του παραπάνω προσωπικού που έπρεπε να τις αποδώσει στο ΙΚΑ και δεν της απέδωσε μέσα σε ένα μήνα αφότου ήταν απαιτητές.

Για το λόγο αυτό εκδόθηκε από το ΙΚΑ η 8115 ΠΕΕ, για 29 μισθωτούς με σύνολο αποδοχών 59.159.172 δρχ. Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο παραβάσεως του άρθρου 1 παρ. 1 και 2 του α.ν. 86/1967 και 375 παρ. 1 του ΠΚ και του επέβαλε συνολική ποινή φυλακίσεως 15 μηνών, την οποία μετέτρεψε προς 4,40 ευρώ ημερησίως.

Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την, κατά την ανωτέρω έννοια, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, τα οποία συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση των παραπάνω εγκλημάτων για τα οποία κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, με αναφορά γενικώς στο είδος τους, καθώς και τους συλλογισμούς με τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στις προαναφερόμενες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1 παράγραφοι 1 και 2 του α.ν. 86/1967 και 375 παράγραφος 1 του ΠΚ, τις οποίες εφάρμοσε.

Επομένως οι δεύτερος και τρίτος από το άρθρο510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, ενώ οι λοιπές αιτιάσεις, που ανάγονται αποκλειστικά στην αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί της βασιμότητας των πραγματικών περιστατικών που αυτό δέχθηκε πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες.

Μετά ταύτα πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21 Σεπτεμβρίου 2005 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 48047/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και,

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 28 Ιουλίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 4 Αυγούστου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ